Anđelković: Vlasi je za razliku od Morine bio beogradski funkcioner, da je umro sahranili bi ga u Aleji velikana

Zoran Baki Anđelković
Izvor: Kosovo Online

Nekadašnji predsednik Izvršnog veća Kosova i Metohije i funkcioner SPS Zoran Anđelković za Kosovo Onlajn kaže da je bio prisutan kada je njegov nekadašnji partijski kolega Rahman Morina preminuo na sednici Izvršnog veća Saveza komunista Jugoslavije i ističe da bi Azem Vlasi, da je preminuo u to doba, takođe bio sahranjen u Aleji velikana u Beogradu pošto je obavljao funkciju saveznog funkcionera.

Vlasi je za prištinske medije sinoć izjavio da je Morina radio prljave poslove za Beograd, nasuprot ostalim albanskim političarima i da nema misterije u njegovoj smrti na jednom sastanku.

Anđelković, međutim, kaže da je, za razliku od Morine, Azem Vlasi obavljao funkciju saveznog i republičkog sekretara, bio je predsednik Saveza socijalističke omladine Jugoslavije pa se za njega može reći da je više bio vezan, sigurno što se same funkcije tiče, sa centralnim izvršnim vlastima. 

"Vlasi je bio beogradski, a Rahman pokrajinski funkcioner“, kaže Anđelković.

On podseća da su svi tadašnji kosovski funkcioneri bili izloženi strahovitim pritiscima separatista koji su želeli odvajanje Kosova od Jugoslavije.

"Moja saradnja sa Azemom Vlasijem, Rahmanom Morinom, Aljijem Šukrijom i ostalim kosovskim funkcionerima je bila korektna, mi smo pokušavali da rešimo probleme mada su nam se stavovi razlikovali. Morina je svoj posao radio savesno kao i svi drugi, ali su bili izloženi strahovitim pritiscima od strane separatista koji su teželi odcepljenju Kosova od Srbije i Jugoslavije, a tada je veliki pritisak na Rahmana vršila i njegova supruga Buba Morina koja posle štrajka rudara Trepče nije dopustila da Rahman pređe na ambasadorsko mesto koje mu je nuđeno, već ga je primorala da ne podnese ostavku“, kaže Anđelković. 

Anđelković podseća da je od Prizrenske lige postojao pokret za potpunu nezavisnost Kosova i stvaranje Velike Albanije.

"Od 70-ih godina je na Kosovu delovao jak separatistički pokret. Ustavom iz 1974. godine pokrajina je dobila potpunu nezavisnost u odlučivanju, nezavisnu od republičkog nivoa pa ni to nije bilo dovoljno sa bi 1981. na Kosovu bile teške demonstracije i novi ustavni amandamani. Oni su i u to vreme želeli osnivanje samostalne republike i izlazak iz Jugoslavije koje su tada pokušavali da ostvare drugačijim metodama“, kaže Anđelković.

Po njegovim rečima od 80-ih godina prošlog veka na Kosovu je na sedam upisan đaka na albanskom jeziku bio upisivan jedan đak na srpkom, od osam Albanaca u društvenim preduzećima samo jedan Srbin je mogao da na to ostvari pravo, tako da je vrlo brzo došlo do situacije da Srbi na Kosovu nisu mogli da se školuju, zaposle, ni dobiju stan.

Po njegovim rečima, Kosovo je imalo veću samostalnost u odlučivanju u okviru Ustava iz 1974. godine i onu koja je utvrđena ustavnim amandmanima iz 1989. godine nego danas.

"Oni su imali veću samostalnost nego što je imaju danas. Zahvaljujući Ustavu 1974. godine i ustavnim amandmanima iz 1981. i 1989. godine. U okviru Srbije i Jugoslavije imali su pravo na savezni i republički fond za nerazvijena područja odakle se na Kosovo slivalo milion dolara dnevno. Tada se potrošnja sredstava drugačije kontrolisala i od nje su mnogo više koristi imali sami građani. Kosovo je bilo izdržavana kategorija od strane Srbije i Jugoslavije, od Drugog svetskog rata do bombardovanja SRJ. Sada kada se na Kosovo sliva novac od njihovih sponzora koji su pomogli podizanje oružane pobune, ta sredstva se slivaju u džepove malog broja ljudi i takva situacija dovoljno govori i o životu ljudi na Kosovu“, kaže Anđelković.