Filip Stanishiq nga Donja Bitinja: Dashuria për pikturën lindi nga lufta më e vështirë në jetë

Ndonjëherë momentet më të mëdha të jetës ndodhin kur më pak i presim. Për të riun Filip Stanishiq nga Donja Bitinja, në komunën e Shtërpcës, ishte gjatë qëndrimit të tij në spital që ai zbuloi dashurinë e tij për pikturën. Me kalimin e kohës, ajo u bë mënyra e tij për të shprehur ndjenjat, mendimet dhe botëkuptimin e tij.

Periudhën e vështirë të jetës së tij që e kaloi në spital, duke bërë dializë, Filipi, me iniciativën e nënës së tij, u përpoq ta kapërcente atë duke vizatuar. Ai thekson se në fillim ishin kryesisht kafshët, të cilat i kujtonin lirinë që i mungonte në atë periudhë.

"Filloi mjaft herët, kur isha 14 vjeç. Fillova në një rrugë pak më të vështirë. Bëra dializë për pesë vjet e gjysmë dhe gjatë asaj periudhe të jetës sime, ndërsa isha në spital, sigurohesha që çdo ditë të kalonte sa më shpejt të ishte e mundur. Nëna ime më tha të provoja diçka për të vizatuar, për të kaluar kohën. Këto ishin disa motive më të shpejta, kryesisht shikoja atë që ishte në dispozicion në internet, por në atë periudhë u frymëzova nga kuajt, kryesisht kafshët, sepse ndjeva diçka liri atje", tha Stanishiq.

Ai thekson se e kuptoi që piktura do të jetë thirrja e jetës së tij, kështu që u regjistrua në Fakultetin e Arteve në Zveçan, ku aktualisht është në vitin e tretë të studimit.

"Vendosa të regjistrohem në fakultetin në Zveçan, kryesisht sepse ndjeva se i përkas këtij vendi. Mund të isha regjistruar në fakultetin në Beograd, por e dua shumë këtë vend dhe jam rritur këtu dhe jam aq i lidhur me të saqë duhej të ishte kështu. Në fakultet takova shumë njerëz që e njohën talentin tim dhe kjo në një farë mënyre më hap dyer, por pas kësaj duhet të punojmë shumë për të qenë sa më të mirë që mund të jemi", tha Stanishiq.

Përmes studimeve të tij në universitet, siç pohon ai, ai mësoi të punonte me teknika të ndryshme, por tani për tani teknika e qymyrit në letër i përshtatet më së miri.

"Ne gjithashtu kemi shumë teknika të tjera me të cilat merremi, siç është, për shembull, grafika. Grafika është një lëndë në të cilën ka thjesht teknika të ndryshme që i mësova për herë të parë në jetën time në universitet, dhe ato kanë treguar se këto teknika funksionojnë shumë mirë për mua dhe në përgjithësi më përshtaten mirë. Ne gjithashtu kemi teknika të tjera pikture: pastel të thatë, pastel vaji, akuarele, të gjitha janë teknika që duhet t'i kaloj. Jam më i mirë në disa teknika, më pak në të tjera, por tani për tani vizatimi me qymyr është më i rehatshmi për mua", tha Stanishiq.

Ai thekson se njeriu është frymëzimi i tij më i madh dhe se përpiqet të tregojë cilësitë e tij përmes pikturës, por edhe luftën e brendshme që zhvillohet tek njeriu.

"Frymëzimi më i madh për mua është një njeri, fytyra e tij, pamja e tij, shpirti i tij në një farë mënyre, hija e tij, buzëqeshja e tij, emocionet e tij. E gjithë ajo diçka më e thellë tek ai, luftërat e tij të brendshme që kishte, ku ndoshta e gjej veten diku, sepse edhe unë kam pasur diçka të ngjashme në jetën time dhe disi vërej, bazuar në jetën time, disa gjëra të tjera që përndryshe mund t'i kisha anashkaluar, dhe tani i vërej. Në një farë mënyre, më tërheq dhe më frymëzon shumë sepse secili prej nesh ka një luftë të brendshme që nuk shihet lehtë", thotë Stanishiq.

Edhe pse ka shumë nga veprat e tij, ai thekson se ende nuk ka ekspozuar në mënyrë të pavarur, por se ka marrë pjesë në ekspozita të përbashkëta me kolegët e tij.

"Nuk kam ekspozita të pavarura. Kam marrë pjesë në ekspozita studentore dhe ndërkombëtare. Ekspozita është e rëndësishme për ne artistët sepse atëherë vepra nuk është vetëm e jona, por bëhet pjesë e diçkaje më të madhe. Duhet të shprehim të gjitha emocionet tona gjatë krijimit të veprës para publikut. Dikush mund të ndiejë të njëjtën gjë, dikush mund të kalojë pranë asaj vepre, dhe dikush mund të ndalet dhe vepra zgjon një emocion tjetër tek ai", tha Stanishiq.

Ai është veçanërisht krenar për çmimin që mori në ekspozitën ndërkombëtare në Rusi për veprën "Studenica".

"Këtë vit, çmimi më i rëndësishëm që mora ishte në Rusi, në Tyumen. E mora për veprën grafike 'Studenica'. Punova në triptikun 'Studenica' në grafikë, duke përdorur teknikën e gdhendjes, një kombinim të gdhendjes dhe akuatintës. Më mori shumë kohë për atë vepër, punova në atë vepër vetëm për rreth një muaj e gjysmë. Mora çmimin për atë 'Studenica', për të cilën jam jashtëzakonisht i lumtur sepse e di sa kohë dhe përpjekje kam investuar në të." tha Stanishiq.

Ai thekson se ka një qëllim para tij - të krijojë vepra dhe të gjejë një qëllim përmes krijimtarisë së tij.

"Qëllimi im nuk është të diplomohem në universitet dhe të them: 'Unë jam piktor' ose të marr një titull. Qëllimi im është thjesht të krijoj. Nevoja për të krijuar filloi që nga ai fillim, kur isha në spital, ku ndihesha i pafuqishëm. Jo sikur kisha nevojë për ndihmë, por thjesht, ishte kërkimi im për kuptim që ishte në atë moment. Pse më krijoi Zoti ose pse linda, çfarë mund t'i jap kësaj bote dhe thjesht të ndiej kënaqësi në të", tha Stanishiq.

Planet e tij janë të përmirësojë aftësitë e tij, të takojë artistë të tjerë, të udhëtojë dhe të përmirësohet me secilën prej veprave të tij.

"Më parë, përpiqesha të thoja diçka përmes fotografive dhe vizatimeve që nuk mund ta thoja me fjalë. E bëja përmes fotografive. Dhe tani është kështu, përpiqem të përcjell atë që shoh, qoftë një person, natyrë apo një peizazh. Mundohem ta transferoj pikëpamjen time për botën në një vepër, në mënyrë që kur dikush ta shohë atë vepër në të ardhmen, ta dijë pa nënshkrim se e kam bërë unë ose se kam ndonjë vulë timen", tha Stanishiq.