Historia e Aleksandar PaljiQ nga Sevci: Miqësia e pazakontë e njeriut dhe një ukie

Ujku është simbol i lirisë dhe i egërsisë, një kafshë që njeriu mezi mund t'i afrohet. Megjithatë, Aleksandar Paljiq nga Sevci në komunën e Shtërpcës arriti të ndërtojë një marrëdhënie të pazakontë me ukie që ka qenë pjesë e jetës së tij për tre vjet. Në vend të frikës dhe distancës, besimi dhe dashuria u rritën midis tyre me kalimin e kohës.

Takimi i rastësishëm i Aleksandrit me një këlysh u shndërrua në një miqësi që zgjati më shumë se tre vjet. Ai thekson se në disa raste u përpoq ta kthente ujkun aty ku e gjeti, por ai gjithmonë kthehej tek ai.

"Ishte tre vjet më parë. Shkova të mblidhja kërpudha me babanë tim dhe vumë re një këlysh. Në fillim e pamë, duke mos ditur çfarë të bënim, pastaj vendosëm ta merrnim në shtëpi dhe më vonë ta kthenim në natyrë. Doli të ishte një ujkonjë e vogël dhe, ndërsa u rrit me ne, u zbut dhe u mësua me njerëzit. Kur mbushi dhjetë muaj, u përpoqëm ta kthenim në natyrë, në vendin ku e gjetëm. Kur e lamë të shkonte, ajo nuk donte të largohej, por u kthye tek ne. Do të jetë me ne për sa kohë të dojë, sepse gjithmonë mund të largohet nëse do", tha Paljiq për Kosovo Online.

Përveç ukinjës, ka edhe tre qen që shkojnë mirë me njëri-tjetrin dhe kalojnë kohë së bashku.

"Ajo pëlqen të luajë me qen, por ata, nga ana tjetër, veçanërisht qentë e gjuetisë që e njohin ujkun, e shmangin. Edhe pse i ka pranuar njerëzit, ajo prapë nuk është si një qen dhe është e ndryshme prej tyre. Është shumë aktive, por, ndryshe nga qentë, është e pabindur dhe nuk mund t'i mësohet ajo që një qen mund ta mësojë lehtë", tha Paljiq.

Ai thotë se kryesisht kujdeset vetë për ujkun, dhe përveç ushqyerjes së rregullt, është veçanërisht e rëndësishme që ai të kalojë sa më shumë kohë të jetë e mundur në natyrë.

"Nuk kam shumë të bëj me të. Ne e kalojmë pjesën më të madhe të kohës duke ecur së bashku. Kur është me zinxhir, shëtitjet janë më të shkurtra, por unë e lejoj të kalojë më gjatë në natyrë, nga vjen. Unë i ushqej vetëm kockat dhe ky është i vetmi ushqim që ajo pranon", tha Paljiq.

Ai thekson se ukia kishte marrëdhënien më të ngushtë me të, por se edhe fqinjët e tij, pas frikës fillestare, e pranuan dhe e donin.

"Ajo më pranoi më së shumti dhe është plotësisht e relaksuar me mua. E lejoj të shkojë kudo pa zinxhir, pa frikë se do të bëjë diçka, sepse është plotësisht e zbutur. E çoj kudo, në natyrë, në rrugë, dhe ajo gjithmonë kthehet vetë. Në fillim, kur e gjeta, njerëzit më thoshin kryesisht se çfarë do të më bënte. Por tani, kur është rritur, nuk e shohin më kështu. Nuk mund ta besojnë sa shumë është ndryshuar dhe zbutur. Shpesh e lëshon veten dhe shëtit nëpër fshat vetëm dhe nuk shkakton frikë, sepse njerëzit janë mësuar me të", tha Paljiq.