Rruga drejt një bote multipolare - Rusia, SHBA dhe kthimi i autoritetit të institucionit të OKB

Shkruan për Kosovo online: Zheljko Shajn

Në mënyrë që bota të lundrojë paqësisht në rrugën e saj drejt një rendi të ri ndërkombëtar shumëpolar, është e nevojshme të shuhet flakët e luftës, kryesisht vorbulla e luftës në territorin e Ukrainës. Për t'i dhënë fund krizës në Ukrainë, shkaqet rrënjësore të saj duhet të eliminohen. Është e nevojshme që Ukraina të mos përdoret më kurrë për të krijuar kërcënime ndaj sigurisë së Rusisë dhe që përpjekjet për të çrrënjosur gjithçka ruse të ndalen: gjuha, kultura, media, ortodoksia...

Vladimir Putin theksoi se i ashtuquajturi Operacioni special ushtarak synon të krijojë një zonë mjaft të madhe të demilitarizuar, e cila do të siguronte që armët me rreze të gjatë veprimi ukrainase (amerikane) të mos arrijnë në qytete dhe vendbanime në territorin e vendit që drejton. Arritja e qëllimeve të operacionit special ushtarak është e nevojshme për të stabilizuar situatën në Evropën Lindore, për të rivendosur ekuilibrin e fuqisë në këtë rajon dhe për të forcuar tendencën drejt formimit të një bote shumëpolare më të drejtë dhe më të qëndrueshme, tha Alexei Dobrynin, Drejtor i Departamentit për Planifikimin e Politikës së Jashtme të Ministrisë së Punëve të Jashtme të Federatës Ruse, në një intervistë për "Politika".

Koncepti i politikës së jashtme të Federatës Ruse thekson një angazhim për zgjerimin e lidhjeve me partnerët konstruktivë dhe krijimin e kushteve që shtetet armiqësore të braktisin politikat e tyre anti-ruse, si dhe një ristrukturim të plotë të ekonomisë botërore. Në Samitin e 16-të të Briksit në Kazanj, u bë një apel për një politikë të balancimit të interesave pa hegjemoni dhe dominim. Koncepti i politikës së jashtme të Federatës Ruse thekson se formimi i një bote shumëpolare është një proces objektiv, i cili do të vazhdojë, pavarësisht nëse dikush e pëlqen apo jo. Është shumë e rëndësishme, thekson Ministria e Jashtme ruse, që rruga drejt multipolaritetit të mos jetë në hije nga teprimet gjeopolitike dhe, Zoti na ruajt, nga një luftë botërore. Në këtë fazë, të gjitha shtetet duhet të kenë një qasje të përgjegjshme ndaj politikës së tyre të jashtme, të heqin dorë nga aventurat e rrezikshme dhe të kuptojnë se paqja është shumë e brishtë, ndoshta më e brishta deri më tani. Gjëja më e rëndësishme është t'i kthehemi idesë së ekuilibrit të interesave, me të cilën pajtohen shumica e vendeve në botë.

Duke vendosur marrëdhënie diplomatike konsultative, Federata Ruse dhe Shtetet e Bashkuara të Amerikës kanë treguar arsyeshmërinë dhe vetëdijen e tyre se ka ardhur koha që këto dy fuqi më të rëndësishme ushtarako-politike dhe diplomatike të marrin një qëndrim partneriteti dhe të sigurojnë paqe të qëndrueshme planetare. Hapat e parë janë hedhur. Pas Samitit të 16-të të Briks, në Uashington kanë mbërritur përfaqësuesit e parë diplomatikë të Federatës Ruse, ndërsa pritet të arrijë edhe ambasadori rus. Presidenti Putin nënshkroi një dekret për emërimin e Alexander Darchiev si ambasador në Shtetet e Bashkuara dhe priten veprime standarde procedurale diplomatike që ambasadori i Putinit të marrë zyrtarisht detyrën në Uashington.

Ndërkohë, po zhvillohen të gjitha aktivitetet për të arritur një takim në nivelin më të lartë dypalësh mes SHBA-së dhe Federatës Ruse, mes Presidentit Donald Trump dhe Vladimir Vladimirovich Putin. Aktivitetet e tyre të deritanishme tregojnë se këta dy liderë kanë krijuar tashmë një rrugë të përbashkët drejt paqes, themelet e së cilës u hodhën në Samitin e 16-të të BRICS si një pikë referimi për diplomacinë multipolare, një nga strukturat mbështetëse të rendit botëror në zhvillim. Fakti është se Briks bashkon ekonomitë me rritje më dinamike dhe tërheq vendet që kërkojnë burime të jashtme për të zgjidhur problemet e tyre të brendshme, pa asnjë antagonizëm ndaj të tjerëve. Duhet theksuar se politika zyrtare e Briks nuk është e drejtuar kundër askujt, prandaj diplomacia ruse sinqerisht shpreson se askush nuk do të mendojë të vendosë pengesa në rrugën e zhvillimit të mëtejshëm të potencialit të platformës së vendeve me të njëjtin mendim.

Megjithatë, kjo rrugë drejt krijimit të një rendi botëror shumëpolar të qëndrueshëm, dukej se shqetësoi disa liderë të Bashkimit Evropian, mbi të gjitha Macron, të cilët me përbërjen e cunguar të BE-së dhe disa anëtarëve të NATO-s, u përpoqën të minojnë rrugën në të cilën janë Trump dhe Putin, në një kohë kur bisedimet po zhvilloheshin në Zyrën Ovale me Zelenskyn, i cili nuk pranoi rrugën e paqes. Se një vendim i tillë u ndihmua nga diplomacia sekrete e Macron u bë shpejt e dukshme në Samitin e Londrës me 18 liderë dhe në Samitin e BE-së në Bruksel, ku Zelenskit iu ofrua ndihmë për të vazhduar luftën.

Është krejt e logjikshme që Macron e përjashtoi Francën nga negociatat, ashtu si edhe ish-kryeministri Johnson Britania, sepse nuk lejoi nënshkrimin e armëpushimit në Stamboll dhe Franca dhe Gjermania, si garantues, nuk e përmbushën funksionin e tyre në marrëveshjet e Minskut, si dhe në marrëveshjet e Brukselit, Dejtonit dhe marrëveshjet maqedono-bullgare. Pra, sipas zyrtarëve rusë, ata nuk mund të kenë rolin e paqeruajtësve.

Macron dhe mbështetësit e tij kanë frikë se çfarë do të sjellë partneriteti midis SHBA-së dhe Rusisë nga vendosja e marrëdhënieve zyrtare përgatitore dypalëshe në Riad. Duke gjykuar nga partneriteti i BRICS, Macron dhe Zelensky kanë çdo arsye për t'u shqetësuar, si për karrierën e tyre politike, ashtu edhe për statusin e Francës dhe Ukrainës në krijimin e një rendi të ri ndërkombëtar. Rendi ndërkombëtar i krijuar në Jaltë në vitin 1945, i formuar nga Stalini, Roosevelt dhe Churchill, është shpërbërë në mënyrë dramatike dhe një rendi i ri do të krijohet nën dirigjentin e Putinit dhe Trump. Të gjithë të tjerët, nëse janë të gatshëm të heqin dorë nga armiqësia, e cila vlen veçanërisht për vendet anëtare të NATO-s dhe BE-së, mund të jenë anëtarë të rendit botëror të paqes.

Ajo që mund të inkurajojë Serbinë dhe provincën serbe të Kosovës dhe Metohisë është një tregues se negociatat e ardhshme të paqes do të zgjidhen sipas së drejtës ndërkombëtare, baza e së cilës është Karta e OKB-së, me kthimin e autoritetit të institucionit të OKB-së.