Radiq: Do të doja që 17 marsi të mos i ndodhte më askujt në Evropën e qytetëruar

Profesoresha e gjuhës serbe në gjimnazin në Rahovecit dhe autorja e librit “Zërat e Metohisë së Kosovës” Olivera Radiq dhe një nga dëshmitaret e ngjarjes nga 17. marsit në pjesën e Rahovecit ku jetojnë serbët, ajo thotë për Kosovo online se kujtimi e saj e parë me 17 mars 2004 është pafuqia e serbëve për të bërë diçka për t'u mbrojtur nga dhuna.

“Ai 17 marsi është masa në njërën anë dhe pafuqia jonë në anën tjetër. Është momenti kur u ndjeva më i pafuqishme. Kur dëgjova turmën që vinte nga pjesa e poshtme e Rahovecit, doja t'i shpëtoja fëmijët e mi, por nuk kisha zgjidhje. Faleminderit Zotit ndaloi. Shkatërruan një rrugë, kishte disa të lënduar, por ata nuk erdhën tek ne dhe falë Zotit kështu përfundoi”, thotë Radiq.

Ajo tregon se nuk duhet harruar se shumë kisha dhe manastire ishin në flakë atë ditë.

“Atë ditë Zoja e Ljevishës ishte në flakë, kishat në Prishtinë dhe Gjakovë, faltoret tona, shtëpitë tona, bibliotekat tona, kultura jonë, varrezat tona. Për mua është 17 marsi dhe nuk do të doja që kjo ditë t'i përsëritej askujt në Evropën e qytetëruar. Qytetërimi dhe kultura nuk kanë nevojë për marshime të tilla, asnjë personi”, thekson Radiq.

Ajo thotë se pas vitit 1999 ka shkuar shpesh në Prizren dhe se gjithmonë e përshëndesnin me dashamirësi, për këtë arsye ishte e bindur se ajo që ndodhi më 17 mars 2004 nuk mund të ndodhte.

“Kam menduar se asgjë nuk do të ndodhë në Prizren dhe ka ndodhur më 17 mars, edhe sot shkoj rregullisht në Prizren, në faltoret tona, aty lirisht mund të pi kafe, të ha qebap dhe të ulem pranë Bistricës, por ajo frikë ekziston. Natyrisht, nuk dua ta globalizoj. Ka shumë njerëz të mirë në anën tjetër, por kam frikë se diku gjithmonë është dikush që është gati të bëjë ndonjë të keqe dhe pastaj kam frikë nga ajo e keqe", thotë Radiq.

Ajo thotë se e keqja nuk i sjell të mirën askujt.

"Unë nuk kam frikë për veten time, por për të gjithë njerëzit. E keqja nuk i sjell askujt të mirë", thotë Radiq.