Smajloviq: Është e rëndësishme të arrijmë tek e vërteta e besueshme, për dhjetë vjet askush nuk do të interesohet se çfarë ka ndodhur realisht në Kosovë

Gazetarja Ljiljana Smajloviq vlerëson se edhe pas 25 vitesh nga bombardimet e NATO-s në Kosovë, propaganda e luftës është prezente dhe se ajo frikësohet se kjo narrativë do të vazhdojë, prandaj është e nevojshme të vërtetohen të gjitha faktet e padiskutueshme nga e kaluara, pavarësisht faktit se nuk do të ndryshonin mendimin e shqiptarëve apo të SHBA-së.

“Duhet të gjesh sa më shumë të vërtetën për hir të vetvetes dhe gjithmonë duhet t'i tregosh popullit tënd se ke vendosur gjithçka që mund të vërtetohet dhe se qëndrimi yt ndaj besueshmërisë dhe së vërtetës është i ndryshëm nga armiqtë e tu. Është një armë shumë e rëndësishme. Dhe nuk duhet të dekurajohemi aspak që nuk arritëm ta ndryshonim deklaratën e Kurtit dhe që nuk arritëm të ndryshonim qëndrimin e Uashingtonit. Është e rëndësishme për ne që të dokumentojmë çdo gjë të vogël sa më shumë që të jetë e mundur dhe të tregojmë se na intereson dhe se na intereson se çfarë mendojnë njerëzit tanë, pavarësisht nëse janë automatikisht në anën tonë. Nuk mjafton kjo, duhet investuar për të vërtetuar gjithçka që mund të vërtetohet me fakte”, tha Smajloviq.

Ajo thotë se nuk është e habitur që 24 vjet nga 17 marsi, televizioni RTK dhe Lëvizja Vetëvendosje e Albina Kurtit, siç tha ajo, “ngjallën nga vdekja” një storie që u përgënjeshtrua në mediat perëndimore dhe u deklarua gënjeshtër si shkas për dhunë ndaj serbëve ishte mbytja e tre djemve shqiptarë të cilët serbët i detyruan të hidheshin në Ibrin e fryrë.

Smajloviq thotë se ky është një shembull flagrant i funksionit të propagandës dhe se frikësohet se kjo lloj narrative vetëm do të intensifikohet në vitet e ardhshme.

“Kush do ta vërejë që teksti është korrigjuar pasi është botuar? Vetëvendosje nuk e tërhoqi deklaratën e saj. Më vjen keq për kolegët e mi në RTK, por supozoj se ky është një shembull flagrant se ata janë në shërbim të një propagande të tmerrshme. Ata tani mund të mendojnë se kanë shpëtuar shpirtin duke ndryshuar dy fjali në ndonjë tekst në faqe, por në fakt asgjë nuk ka ndryshuar. Nga ky vit, nëse Kurti mbetet në pushtet, por ndoshta edhe nëse nuk qëndron, nëse kjo përfundon, do të intensifikohet. Në dhjetë vjet do të ndahemi vetëm në dy kampe. Ne do të tregojmë një histori, ata do të tregojnë një tjetër dhe askush nuk do të interesohet për atë që ka ndodhur realisht. Në të shumtën e rasteve askujt nuk i intereson se çfarë ka ndodhur realisht”, përfundon Smajloviq.

Ajo thekson se një sasi e madhe informacioni që media perëndimore apo NATO publikoi në vitin 1999, para dhe gjatë bombardimeve, ishin shembuj klasikë të propagandës së luftës që kishin forma të ndryshme: nga e sofistikuara deri tek sulmuese intelektuale.

“Në Dorçol, por edhe në pjesë të tjera të Beogradit u hodhën fletushka në të cilat në serbisht të keqe thuhej se ndërsa populli ka frikë nga bombat, Sllobodan Millosheviqi ka vila dhe jahte në Greqi. Ata nuk e kuptuan që fletëpalosje të tilla janë për ne një lidhje me Gjermaninë naziste dhe se nuk kanë asnjë efekt”, ka deklaruar ajo.

Si shembuj shumë më të rëndë dhe më të spikatur të propagandës së luftës, Smajloviqi vë në dukje rastin e Reçakut, ekzekutimet masive të supozuara në stadiumin e Prishtinës, por edhe krimet e supozuara të Zheljko Ražnatoviq Arkanit, si dhe dëshminë në Hagë të një gazetari që pak vite më parë ishte shpallur viktimë e “forcave serbe” nga NATO.

“Ata hoqën dorë nga Reçaku si masakër edhe në gjyqin e Sllobodan Millosheviqit dhe të tjerëve. Ne e dimë se Walker ishte duke pritur për ndonjë incident dhe se ai menjëherë deklaroi se njerëzit në atë fshat ishin vrarë nga plumbat në pjesën e pasme të kokës. E dini, gjëja më e keqe për propagandën më të keqe të luftës është kur autoritetet shtetërore dhe blloqet e shteteve e organizojnë atë. Askush nga NATO, Brukseli apo Uashingtoni nuk do të thotë 'Kjo nuk është e vërtetë, kjo nuk ka ndodhur'. Prandaj fiton propaganda që ka mbështetjen e fortë politike të dikujt”, tha Smajloviq.

Ajo kujton se në fillim të luftës, mediat perëndimore tashmë kishin njoftuar se stadiumi i FC “Prishtina” në Prishtinë ishte kthyer në një kamp përqendrimi për 100 mijë shqiptarë në imitim të stadiumit kombëtar në Santiago në vitin 1973 në Kili.

“Por ju kishit një korrespondent nga LA Times i cili menjëherë vërtetoi se ishte një nga gënjeshtrat më të mëdha”, thotë Smajloviq.

Ngjashëm ka qenë, thotë ai, me rolin e pretenduar të Zheljko Ražnatoviq Arkanit në vitin 1999 në Kosovë.

“Kur nisi bombardimi, të gjithë gazetarët amerikanë u vendosën në Hyatt, aty u vendos edhe Arkani dhe kujdesej që gazetarët ta shihnin çdo ditë. Pastaj shikuam një reportazh në të cilin George Robertson, Sekretari i Përgjithshëm i NATO-s, informonte se Arkan dhe trupat e tij po vrisnin civilë shqiptarë në Kosovë. Gazetarët perëndimorë e panë atë raport dhe e dinin që Arkani ishte aty, në hotel, por askush nuk e mohoi Robertson. Mendoj se ishte marrëzi që ata të debatonin me Sekretarin e Përgjithshëm të NATO-s”, thotë Smajloviq.

Ajo shton se dëshmia e ish-redaktorit të KOHA DITORE në Tribunalin e Hagës kundër Sllobodan Millosheviqit ishte në prag të absurditetit.

“Milosheviqi e pyeti “Nato njoftoi se je vrarë?”. Ai u përgjigj në mënyrë lakonike se ishte e vërtetë, por nuk donte ta mohonte atë informacion në atë kohë për të mos diskredituar NATO. Për ne ishte humor, por pikërisht kështu veproni në luftë”, thotë Smajloviq.