Gariq: Historia e Reçakut rikthehet në aktualitet për shkak të vendimit të pritur kundër Thaçit dhe komandantëve të tjerë të UÇK-së

Gazetari Millosh Gariq tha për Kosovo online se historia e gjenocidit të supozuar kundër shqiptarëve në Kosovë ka qenë aktuale praktikisht që nga momenti kur Hashim Thaçi dhe komandantët e tjerë të UÇK-së u transferuan në Hagë në fund të vitit 2020, dhe se në ditët e fundit tema është intensifikuar dhe rikthyer në aktualitet, ndoshta për shkak të faktit se dënimi i Hashim Thaçit dhe komandantëve të tjerë të UÇK-së që ndodhen në Hagë pritet në korrik.

Gariq thekson se që nga momenti kur ish-udhëheqësit e UÇK-së u transferuan në Hagë, Albin Kurti mori pushtetin në Prishtinë dhe pothuajse në të njëjtën kohë filloi historinë për hetimet e gjenocidit të supozuar kundër shqiptarëve, si dhe për hetimet që gjykatat e Kosovës duhet të zhvillojnë për krimet e supozuara serbe. 

"Historia e Reçakut zë një vend të rëndësishëm në këtë. E gjithë kjo duhet parë në një kontekst disi më të gjerë. Historia e Reçakut dhe narrativa e ndërtuar rreth asaj ngjarjeje ka vazhduar për 27 vjet. Bombardimi i Serbisë dhe procesi pasues i ndarjes së Kosovës nga rendi kushtetues dhe ligjor i Serbisë bazohen në të. Po flasim për dy pikëpamje krejtësisht të ndryshme të ngjarjeve të asaj periudhe. Nga njëra anë, ekziston narrativa shqiptare, dhe nga ana tjetër, ajo serbe. Në janar të vitit 1999 paraqitet si provë e vuajtjeve të veta, ndërsa pala serbe portretizohet si fajtorja e vetme. Bombardimi i RF Jugosllavisë dhe të gjitha ngjarjet që pasuan pasuan në valën e një narrative të tillë. Është një histori që ekziston edhe sot dhe bazohet në pohimin se shqiptarët janë ekskluzivisht viktima dhe serbët ekskluzivisht kriminelë”, thotë Gariq.

Bashkëbiseduesi ynë thekson se pikërisht për këtë arsye ai këmbëngul të mbajë një narrativë të tillë edhe sot, pavarësisht pyetjeve të shumta të ngritura në lidhje me ngjarjet e asaj periudhe.

"Gjyqi në Hagë nuk ndodhi rastësisht. Gjatë procesit, u paraqit një sasi e madhe provash rreth aktiviteteve të UÇK-së në vitet 1998 dhe 1999, si dhe rreth krimeve të kryera kundër civilëve. Duke hapur temën e Reçakut dhe duke e sjellë atë përsëri në fokus, bëhet një përpjekje për të ruajtur narrativën që ka dominuar publikun ndërkombëtar për vite me radhë. Kontradiktat e shumta që shoqërojnë rastin shpesh injorohen, përfshirë rolin e Misionit të Verifikimit Oebs të udhëhequr nga William. Për shkak të kësaj, mund të krijohet përshtypja se një pjesë e publikut perëndimor, së bashku me strukturat politike në Prishtinë, ende po përpiqen të ruajnë të njëjtën narrativë, pavarësisht fakteve të shumta që janë shfaqur gjatë viteve të kaluara", thekson Gariq.

Ai kujton se një problem i veçantë është fakti se, sipas informacioneve jozyrtare, ekziston një numër i madh padish sekrete kundër serbëve për krime të dyshuara lufte.

"Padi të tilla lënë hapësirë ​​për abuzime të ndryshme dhe krijojnë një ndjenjë pasigurie ligjore midis serbëve. Kjo vlen jo vetëm për serbët që jetojnë në Kosovë dhe Metohi, por edhe për ata që jetojnë në Serbinë qendrore ose në vende të tjera të rajonit. Kjo është arsyeja pse ekziston frika se individët mund të jenë subjekt i hetimeve ose arrestimeve bazuar në akuza që nuk i dinë paraprakisht se ekzistojnë. Në të njëjtën kohë, kritikët e autoriteteve të Prishtinës besojnë se institucionet gjyqësore dhe policore përdoren gjithashtu për qëllime politike, gjë që thellon më tej mosbesimin midis serbëve. Në këtë kuptim, mesazhi që u dërgohet serbëve është se ekziston një shkallë e caktuar pasigurie dhe frike kur shkojnë në Kosovë dhe Metohi. Kjo është arsyeja pse lëvizje të tilla perceptohen nga një pjesë e komunitetit serb si një përpjekje për të komplikuar më tej pozicionin e saj. Nëse kjo praktikë vazhdon, do të jetë gjithnjë e më e vështirë të ndërtohet besimi dhe të krijohen kushte për normalizimin e marrëdhënieve, dialogun dhe marrëveshjet e qëndrueshme midis Beogradit dhe Prishtinës”, përfundon Gariq.