Familja Gjukiq kërcënohet të humbasë shtëpinë e tyre në Gazivodë: Ne kemi një zgjidhje ligjërisht të detyrueshme, por ata po na kërkojnë ta shembim shtëpinë

Familja Gjukiq nga Kovaçi pranë Zubin Potokut këto ditë po përgatitet për të Premten e Madhe të Trnovës, lavdinë e tyre "të vogël", të cilën, si çdo vit, do ta festojnë më 8 gusht në katin përdhes të shtëpisë familjare në bregun e Gazivodës. Përgatitjet, megjithatë, po vazhdojnë në pasiguri, sepse tashmë më 18 gusht, me kërkesë të kompanisë Ibar-Lepenac, shtëpia e tyre mund të shembet.

Tri ditë më parë, më 3 gusht, Gjukiq mori një kërkesë nga kompania Ibar-Lepenac për, siç u tha, lirimin e pronës së uzurpuar, si dhe dhjetëra familjeve që kanë shtëpi ose vila pranë Liqenit Gazivodë. Punëtorët e asaj kompanie i gjetën pikërisht teksa po përgatitnin festën familjare.

Në shtëpinë ku mblidhen fëmijët dhe nipërit e mbesat çdo vit, Dragan Gjukiq priti edhe ekipin Kosovo online. Këtë herë, pranon ai, përveç gëzimit të takimit familjar, ekziston edhe frika se mund të jetë festa e fundit në këtë vend.

"Stërgjyshi im jetonte këtu, pastaj gjyshi im, pastaj babai im, dhe tani unë jam trashëgimtari. Gjithçka ishte një parcelë, një nga një. Gjithçka filloi që nga dita e shpronësimit në vitin 1973", kujtimet e tij e sjellin pothuajse gjysmë shekulli më parë, kur familja e tij duhej të largohej nga shtëpia e tyre për herë të parë.

Në vitin 1978, prindërit e tij, katër motrat dhe ai u dëbuan në kazermat në Gazivodë vetëm në dy ditë.

"Atëherë na dëbuan gjatë një stuhie, në muajin nëntor. Ishim të vegjël, unë dhe katër motra. Unë dhe prindërit e mi jetuam atje për shtatë ose tetë vjet. Nëna dhe babai im nuk mund të qëndronin atje, nuk kishim pronë, nuk kishim asgjë, ishim në baraka dhe ata vendosën të ktheheshin këtu tek ne. Megjithatë, na mbetën pyje dhe livadhe, nuk kishim tokë të punueshme, vetëm këtë parcelë, e cila ishte një arë. Në vitin 1991, filluam të kërkonim ta merrnim atë parcelë përsëri, dhe kjo zgjati deri në vitin 1997. Atëherë morëm një zgjidhje përfundimtare, ligjërisht të detyrueshme. Kam të gjitha dokumentet për ta vërtetuar këtë. Asgjë nuk është e fshehur. Deri më sot, gjithçka këtu poshtë i drejtohet babait tim, megjithëse ai ndërroi jetë vitin e kaluar. Ia transferova këto parcela të tjera vetes, por tani që më duhej ta transferoja këtë, nuk e dija fare se çfarë ishte bërë me këtë parcelë nga kompania Ibar-Lepenac”, shpjegon Gjukiq.

Vetëm pas vdekjes së babait të tij, vitin e kaluar, kur përpiqej të transferonte të gjithë pronën në emrin e tij, ai u përball me një problem të ri. Në kadastrën e Kosovës, ai vuri re se numri i parcelës në të cilën ndodhet shtëpia është shënuar me të kuqe, me shpjegimin se ka një mosmarrëveshje.

"Po pyes që kur, thonë ata - në vitin 2018, ata e kanë vizatuar atë parcelë me një stilolaps të kuq. Pyeta unë. E çova këtë vendim ligjërisht të detyrueshëm te një noter, ai thotë se nuk mund ta rregullojë pa avokat. Dhe pastaj vjen dita kur më dorëzohet një vendim prishjeje nga kompania Ibar-Lepenac. Brenda 15 ditësh, shtëpia do të shembet. Ose e shemb vetë, ose do ta shembin ata. Megjithatë, këtu në shënim shkruhet se "Ata do ta paguajnë nëse nuk e sjell në pozicionin origjinal. Me faktin që i kam të gjitha dokumentet, një nga një, është bërë e pamundur dhe e pashpjegueshme për mua." "Nuk kemi kujt t'i ankohemi", thotë Gjukiq.

Pasi mori një kërkesë nga kompania Ibar-Lepenac për të zhvendosur shtëpinë, ai kërkoi ndihmë nga Komuna e Zubin Potokut. Ai iu drejtua kryetarit të komunës, Milosh Peroviq, i cili, thotë ai, i premtoi ndihmë ligjore në procedurat gjyqësore kundër kompanisë.

"Isha me kryetarin e komunës dje, ai më dëgjoi. Ai tha se duhet të ngremë padi, kështu që le të shohim. Nuk e di nëse do të funksionojë diçka në këto 15 ditë, në mënyrë që të mos e shembin", është i shqetësuar Gjukiq.

Dhe ndërsa koha kalon në mënyrë të pashmangshme, ai e vendos shpresën e tij më të madhe në një dosje me dokumente që pothuajse nuk i lëshon kurrë nga dora. Ai beson se dokumentet, të cilat i ka ruajtur për dekada, do të konfirmojnë atë që thotë se e gjithë lagjja e tij e di - se shtëpia është ndërtuar në tokë që i përket familjes së tij.

"Ja vendimi i vitit 1997, më në fund, është një vendim ligjërisht i detyrueshëm. Kam të njëjtin vendim që mora kur u regjistrua në kadastër, kam një listë nga kadastra kur gjithçka u fut, u certifikua. Nuk e kam më të qartë se çfarë dokumentacioni duhet të bashkëngjis dhe kujt”, pyet ai.

Shtëpia, shton ai, nuk u krijua brenda natës. U ndërtua me kalimin e viteve, ashtu siç ndërtohej dikur - ngadalë, nga ajo që fitohej dhe kursehej. Gjukiqët besonin se do të mbeteshin pasardhësit e tyre, dhe jo se, për herë të dytë në jetën e tyre, do të duhej të largoheshin nga shtëpia e tyre.

“Nëna dhe babai im jetuan këtu. Ne ndërtuam fillimisht një hambar në vitin 1988, qëndroi nën pllakë për dhjetë vjet, dhe pastaj, kur u kthyen, e bëmë pak nga pak. Atëherë, shtëpi si kjo nuk ndërtoheshin për një vit, për një muaj, por përgatit dru, shet bagëti dhe ndërton aq sa ke," thotë ai.

Ndërkohë, një noter në sistemin e Kosovës ia transferoi të gjithë pronën në emrin e tij, përveç truallit pranë liqenit ku ndodhet shtëpia. Kompania Ibër-Lepenac pretendon se e zotëron atë truall toke.

"Vendimi na u dorëzua personalisht, pardje, nga punëtorët e tyre. Ishin pesë veta, njëri prej tyre dinte serbisht. Tha: 'Nuk varet nga ne nëse do t'jua dorëzojmë apo do ta ngjisim në derë'. Nuk kam çfarë të them, le të shohim, nëse ka drejtësi, nuk duhet të shembet. Dhe nëse shemben, çfarë duhet të bëjmë, nëse jemi gjallë dhe të shëndetshëm, nëse familja është mirë..." thotë Gjukiq.

Ai nuk shpreson shumë në procedurat gjyqësore para gjykatave të Kosovës. Ai thotë se edhe fqinjët e tij u përpoqën të mbroheshin në të njëjtën mënyrë, por pa sukses. Si shembull, ai përmend motelin "Jezero", i cili, pavarësisht padisë, u shemb.

"Një numër i vogël i tyre i kanë këto dokumente këtu, në këtë zonë përreth liqenit. Nëse do të kishte dikë tjetër në kadastrën e Gornji Jasenovikut, ku ndodhemi ne, do të shkruhej këtu. Ata kanë disa sipër, sipër, që i kanë përkthyer, fqinj me fqinj, unë i kam të gjitha këto, dokumentacion të plotë. Është njësoj si t'i japësh dikujt një kartë identiteti. Është gjithçka e plotë", thotë Gjukiq.

Ndërsa po flasim me Draganin, nipërit e tij Stefan, Lola, Nina dhe Darija vrapojnë rreth nesh. Ata i kalojnë pushimet e verës me gjyshërit e tyre, duke mos ditur pse të rriturit i mbajnë sytë te letra këto ditë. Rreth këmbëve tona është Medo, një vendas i sharrit, i cili e ka ruajtur këtë oborr që nga lindja dhe për të cilin shtëpia në bregun e liqenit është e vetmja shtëpi që ai njeh.

"Kjo është hera e dytë në jetën time që jemi larguar, në vitin 1978, kështu që tani. Kthehuni, krijoni, shkoni atje, shkoni këtu... Ata nuk mund ta marrin tokën me siguri, por mund ta shembin. Në një moment, toka, bazuar në këto dokumente, do të duhet të jetë e imja. Tani kjo është pak politikë, ne nuk ishim problem as për qeverinë e mëparshme në Prishtinë, deri tani e mori Kurti. Ata nuk i njohin dokumentet tona, sikur të mos kishin jetuar para kësaj, dhe kishin dokumente para vitit 1999, të cilat nuk na njohin neve", shton ai.

Kurti, i cili dje vizitoi Zubin Potokun duke prezantuar projektet e infrastrukturës së kompanisë Ibër-Lepenac me mesazhin se gjithçka bëhet për të mirën e qytetarëve, thotë Đukić, ai do të pyeste vetëm një gjë - pse po e shemb.

"Do ta pyesja nëse beson dhe nëse, meqenëse e konsideroj si një njeri të arsimuar, i ka këto dokumente, t'i shohë dhe të marrë një vendim vetë, nëse ka të drejtë ta bëjë këtë apo jo. Dhe ne, si individë, nuk mund ta korrigjojmë politikën as në Kosovë dhe askund", thotë Gjukiq.

Duke dalë, na fton të vijmë në festë të shtunën. Ndërsa flet për mikpritjen dhe zakonet që familja e tij ka ruajtur për dekada, ai ende mban një dosje me dokumente në duar.

Në krye është një dokument që fillon me fjalët: "Ju informojmë me respekt..." por mbaron me fjalinë: "...nëse nuk e rrënoni vetë, ne do ta bëjmë."