Aspiratat e Shqipërisë së Madhe po forcohen, mesazhet politike përmes nxënësve të shkollave fillore nga Tetova

Shkruan për Kosovo online: Zhelko Shajn

Jemi dëshmitarë se bota ka frikë nga përdorimi i armëve bërthamore, sidomos pas provokimit të ri të Rusisë nga SHBA. Administrata Biden tregon se nuk e pranon humbjen nga Trump, dhe Zelensky, me mbështetjen e Perëndimit, po bën lëvizje luftarake që mund ta tërheqin planetin në apokalips. Putini është i gatshëm për çdo gjë, para së gjithash për të vendosur paqen, e cila padyshim nuk i përshtatet strukturës aktuale drejtuese anglo-saksone. Kështu, sot kemi krizën më të hapur bërthamore pas Kubës në vitet 1960 dhe Lindjes së Mesme në vitet 1990.

Kujtojmë se pas zgjidhjes së krizës kubane mes Kenedit dhe Hrushovit, ekipi amerikan gjykoi se rruga për mandatin e dytë presidencial të Kenendy-it ishte e hapur, dhe me këtë, u hap rruga për dominim në Lindjen e Mesme dhe në jug global, veçanërisht në Indokinë, ku Amerika ishte tashmë e përfshirë shumë në konfliktin e Vietnamit. Megjithatë, natën kur zyrtarisht përfundoi kriza kubane, Kennedy nuk shfaqi eufori, sikur të kishte një ndjenjë të keqe për ngjarjet në punët e brendshme të vendit. Dy vjet pas zgjidhjes së krizës së raketave Kubane, në vitin 1963, presidenti amerikan John Kennedy u vra.

Megjithatë, disa dekada pas krizës kubane, frika e përdorimit të armëve bërthamore ushqehet nga Perëndimi dhe SHBA, të fiksuar pas "kërcënimit iranian". Ishte një vit përpara se RF Jugosllavia të bombardohej nga pakti i NATO-s. Atë kohë e regjistroi edhe Noam Chomsky, kritik i shquar i fuqive të mëdha, i cili shprehet se qytetarët arabë, edhe pse nuk e duan Iranin, sërish shohin një rrezik më të madh në SHBA dhe Izrael. Chomsky e mbështeti një mendim të tillë në rubrikat e tij politike me deklaratën e gjeneralit amerikan Lee Butler, ish-kreu i Komandës Strategjike të ushtrisë amerikane, i cili tha në vitin 1998: "Është jashtëzakonisht e rrezikshme kur në një fuçi baruti si Lindja e Mesme, një vend [Izraeli] zotëron arsenal të fuqishëm bërthamor, pasi më pas i inkurajon të tjerët që të ndjekin të njëjtën rrugë.”

Pra, pas krizës kubane dhe para krizës ukrainase, kërcënimi më serioz për paqen botërore ndodhi në Lindjen e Mesme, siç theksoi Butler. Megjithatë, Liga Arabe dhe anëtarët e Lëvizjes së Jo-Angazhimeve ranë dakord të vazhdojnë iniciativën për të mbajtur një konferencë që synon shpalljen e Lindjes së Mesme një zonë pa armë bërthamore dhe çdo lloj arme të shkatërrimit në masë. Më pas, më 4 dhjetor 2012, Asambleja e Përgjithshme e OKB-së votoi 174:6 për një rezolutë që i bënte thirrje Izraelit të pranonte marrëveshjen e mospërhapjes bërthamore. Sigurisht, si zakonisht, kundërshtarë ishin Izraeli, SHBA, Kanadaja, Ishujt Marshall, Mikronezia dhe Palau.

Politika hipokrite që vepronte nën vellon e demokracisë dhe ideologjia perëndimore u forcua, e mbrojtur nga NATO, me synimin për vendosjen e një rendi të ri hegjemonist botëror, duke vepruar jashtë kuadrit të OKB-së, duke mos respektuar të drejtën ndërkombëtare për integritetin territorial dhe sovranitetin. Konfliktet e luftës shkatërruan vendet me ideologji komuniste, ndër të cilat ishte RSFJ Jugosllavia, dhe qëllimi përfundimtar ishte shkatërrimi i BRSS së pari, dhe më pas shkatërrimi i vendit të tij pasardhës - Rusisë, së bashku me pushtimin e burimeve natyrore, të cilat do të siguronin fuqinë për të dominuar botën. Sot jemi dëshmitarë të një konflikti lufte në Lindjen e Mesme dhe në Ukrainë, ku sërish kemi aktorë të Luftës së Ftohtë, por në një konflikt të hapur indirekt në të cilin Ukraina u përdor si terren stërvitor.

Pra, tridhjetë e pesë vjet pas rënies së Murit të Berlinit, Rusia qëndron në këmbët e veta, mbi të gjitha ushtarakisht, ekonomikisht dhe politikisht, por ende pritet formimi i një rendi të ri të bazuar në një ekuilibër midis anglo-saksonëve dhe përfaqësuesve të Lindjes dhe Jugut Global.

Gjegjësisht, Putini përsëriti në Kazan, në samitin e 16-të të BRICS-it, se është i gatshëm të nënshkruajë një marrëveshje paqeje, por posaçërisht theksoi se "askush nuk duhet të kërcënojë Rusinë". Putin theksoi gjithashtu se ai preferon të shtypë butonin që gazi të rrjedhë në Evropë përmes Balltikut, Ukrainës ose Polonisë sesa të shtypë një buton tjetër. Duke pasur parasysh faktin se Putini ka ofruar paqe në formë të shkruar që nga viti 2022, dhe pavarësisht kësaj, anglo-saksonët po e nxisin Zelenskin të mos pranojë paqen (Johnson i ndaloi ukrainasit të nënshkruajnë paqen e iniciuar në Stamboll), por po i ofrojnë atij raketa - është krejt logjike të shtrohet pyetja se çfarë dëshiron në të vërtetë Perëndimi, me Biden në krye. Disa shtetarë, si ish-sekretarja amerikane e shtetit, Madeleine Albright, kanë treguar pretendimet e tyre ndaj burimeve natyrore të Federatës Ruse, duke i caktuar vetes një rol në hartimin e kufijve të rinj shtetërorë, për shembull, Serbisë - pa Kosovën dhe Metohinë.

Duke pasur parasysh të gjitha këto, cili ishte mesazhi i dërguar në të vërtetë përmes nxënësve të Shkollës Fillore “7. Mars” në Tetovë? Se është koha për ndryshime dhe se vetëm po presim momentin për të riaktivizuar forcat e UÇK-së, të cilat gjithmonë kanë vepruar në mënyrë sinkrone në territorin e ish-Jugosllavisë, e më pas në territorin e Serbisë dhe Maqedonisë. Po forcohet aspirata për të krijuar të ashtuquajturën Shqipëri të Madhe dhe me këtë nuk po zgjidhen mjetet për të përcjellë mesazhin. Kështu, dita e shënimit të flamurit shqiptar u përdor për të përcjellë një mesazh politik përmes nxënësve të shkollave fillore, fillimisht me shënime ceremoniale në institucionet arsimore, e më pas me akte vandalizmi - djegie të flamujve kombëtarë dhe përdorimin e armëve të zjarrit.

Gjëra të ngjashme kanë ndodhur në Kosovë dhe Metohi në vitet tetëdhjetë dhe nëntëdhjetë. Le të kujtojmë se si, pak më shumë se tre dekada e gjysmë më parë, fëmijët e shkollave fillore u nxorrën nga klasat e tyre në rrugët e shumë qyteteve të Kosovës dhe Metohisë, e veçanërisht në qendër të Prishtinës, për të bërtitur në Gjuha shqipe: “Duam të ndryshojmë Kushtetutën!” Dhe a mund ta dinin ata se çfarë është Kushtetuta dhe për çfarë lloj ndryshimesh po mbrojnë? Natyrisht, ata u përdorën si lajmëtarë të atyre që qëndrojnë në vijën e hollë të sistemit politik e juridik dhe avokojnë për shkatërrimin e integritetit dhe sovranitetit të shtetit.

Situata politike, ushtarake dhe e sigurisë në botë ka ndryshuar, veçanërisht me fitoren e Trump në zgjedhjet presidenciale në SHBA, i cili theksoi paqen në fushatën e tij dhe praktikisht mori një erë ekonomike në shpinë nga BRICS për të nisur një projekt paqeje. Prandaj, shpresojmë që në tremujorin e parë të vitit të ardhshëm të fillojnë bisedimet konstruktive në tryezën e rrumbullakët ndërmjet përfaqësuesve të Lindjes dhe Perëndimit dhe se më në fund do të bëhet një hap i rëndësishëm përpara drejt paqes, përparimit, stabilitetit dhe lirisë për të gjithë njerëzit në këtë planet, që ka dëshmuar se nuk është në interesin e Bidenit, Macronit, Scholzit apo Kurtit.

Trump mund të përfaqësojë botën anglo-saksone vetëm kur të bëhet presidenti i SHBA-së, pas inaugurimit të tij më 20 janar 2025. Edhe pse është e pasigurt se çfarë është e gatshme të bëjë administrata Biden deri atëherë, është reale të pritet që pas dorëzimit të pushtetit Trump, të ketë një shtrëngim duarsh mes Presidentit të ri të Amerikës dhe Presidentit të Federatës Ruse, Vladimir V. Putin, ndoshta në prani të Sekretarit të Përgjithshëm të OKB-së, Antonio Guterres, pasi si dhe liderët e rinj të Francës dhe Gjermanisë, pas zgjedhjeve presidenciale dhe parlamentare, të cilat do dhe marrin një kurs tjetër me lidershipin e ri në Kosovë apo Kosovë e Metohi, varësisht nga mënyra se si i drejtohet Serbisë.