Peshkopi Ilarion: Nëse mesazhi ynë nuk u drejtohet edhe shqiptarëve, ne humbasim identitetin tonë të krishterë

Përpiqem të jem një qytetar model në sistemin e Kosovës kudo që nuk e kërcënon rrënjësisht identitetin tim. Dhe unë jam duke u përpjekur të përmirësoj disi institucionet atje. Ndonjëherë është e dhimbshme, ndonjëherë është e pakëndshme të kesh letërnjoftim të Kosovës, por mendoj se është një kompromis, një vendim që e kemi marrë me vetëdije, pikërisht që të mos jetojmë në disa botë paralele, por t'i drejtohemi edhe komunitetit tonë edhe shqiptarëve. Nëse mesazhi ynë nuk u drejtohet edhe shqiptarëve, ne humbasim identitetin tonë të krishterë, bëhemi një lloj klubi kombëtar, apo ndonjë degë e politikës së dikujt dhe kisha nuk është degë e politikës së Beogradit, tha në podkastin e KOntekst peshkopi Ilarion, peshkop i Novobërdës.

"Ne si Kishë Ortodokse Serbe përpiqemi të jemi të hapur dhe konstruktivë. Madje dikur jemi akuzuar se jemi shumë të hapur për bashkëpunim me bashkësinë ndërkombëtare, me institucionet e Kosovës sepse e ndiejmë një domosdoshmëri. Dhe nga ana tjetër, shqiptarët e Kosovës na shohin si një degë të Beogradit. Tani po gjejmë rrugën mes asaj Scylla dhe Charybdis", vlerëson Peshkopi Ilarion.

Në podkastin e KOntekst, ai foli për kërcënimin ndaj kishave dhe manastiret serbe, pozitën gjithnjë e më të vështirë të serbëve, arrestimet dhe ndalimin e hyrjes në Kosovë.

"Në Kosovë ndihet dënimi dhe zymtësia e gjithçkaje që lidhet me institucionet politike, të kësaj bote. Nuk do të them se asgjë nuk funksionon, ka edhe shembuj pozitivë, por mund të ndjehet se sa e paqëndrueshme është gjithçka e kësaj bote. Dhe në atë mjedis, triumfi i Mbretërisë së Krishtit që po vjen është aq i dukshëm, aq i pashëm, aq i mrekullueshëm, sa që është e pamundur që njeriu të mos e përjetojë", thotë peshkopi.

Ai thotë se serbët në Kosovë janë getoizuar dhe se jeta e tyre është krejtësisht e ndarë nga jeta e shqiptarëve.

"Më duket se nuk është një zgjidhje plotësisht e qëndrueshme. Sa të jemi pranë njëri-tjetrit, paragjykimet do të rriten, injoranca do të rritet, frika. Duhet të jetojmë me njëri-tjetrin sa më shumë që të jetë e mundur, por në mënyrë që identiteti ynë të mos kërcënohet, të mos bëjmë disa kompromise të lira, të kalbura, siç na propozohen", tha peshkopi.

Ai beson se roli i kishës është të dërgojë një mesazh që do t'i inkurajojë njerëzit të bëjnë vepra të mira dhe beson se ajo që është në thelb e mirë është e mirë për të dyja palët.

"Mendoj se është mirë që shqiptarët e Kosovës t'i ruajnë ata pak serbë që kanë mbetur. Ne jemi një lloj bekimi për ta, nëse ata janë të gatshëm ta shohin dhe ta shqyrtojn atë, gjë që mund të jetë shumë e dobishme për ta në ndërtimin e shoqërisë së tyre. Por, për fat të keq, njerëzit janë të prirur për këtë, jo vetëm shqiptarët, ka diçka në mesin e serbëve, që të ndërtojnë identitetin e tyre mbi mohimin. Se në fakt qëllimi i shqiptarëve të Kosovës është që serbët të largohen nga Kosova dhe Metohia sepse serbët janë shkaktarët e të gjitha problemeve. Ne jemi cjapi I viktimizuar në mendjet e shumë njerëzve në shoqërinë bashkëkohore kosovare dhe kjo është diçka shumë e keqe. Ne duhet të përpiqemi që përmes dialogut si me të huajt ashtu edhe me shqiptarët të kapërcejmë atë lloj përqasjeje, që kemi vërtet nevojë për njëri-tjetrin. Sepse shqiptarët e Kosovës duhet të jenë të vetëdijshëm për këtë, se identiteti kulturor i Kosovës dhe Metohisë është në radhë të parë serb”, ka theksuar i ftuari i podkast-it.

Ai foli për shqiptarët që shkojnë shpesh në manastiret serbe - Zoçishtë, Deçan, Patriarkana e Pejës dhe të cilëve u ka pasur mundësi t'u lexojë lutje.

"Në një rast u kam lexuar njerëzve që i ka sjellë i njëjti njeri. Ne lexojmë atë që është e përshtatshme t'i lexojmë një muslimani, zakonisht psalme. Mendova se ai ishte një mjek alternativ ose barishtor, që njerëzit i drejtohen për probleme. Dhe ai thotë - Unë jam hoxhë. Dhe ai thotë, falem në vendin tim, por mendoj se kjo është edhe shtëpia e Zotit. Dhe vërtet ka dëshmi se Mbreti i Shenjtë ka ndihmuar shumë shqiptarë për shkak të sinqeritetit të tyre në lutje. Dhe hapja e Kishës Serbe ndaj të gjithë njerëzve me vullnet të mirë është thelbësore. Dhe kjo është ajo që e ruan kishën. Jam i sigurt se qëndrimi i kishës gjatë luftës ishte ndryshe, pyetja është nëse do të mund t'i shpëtonim vendet tona të shenjta. Diçka që mbron shenjtëroret tona është se Kisha Ortodokse Serbe ende e ruajti imazhin e saj në rrethana shumë të vështira”, vlerësoi peshkopi Ilarion.

Ai flet shqip dhe disa gjuhë të huaja, ndaj shpeshherë është përgjegjës për komunikimin me të huajt në Kosovë. Ai thotë se gjatë bisedës me disa përfaqësues të bashkësisë ndërkombëtare ka pasur rastin të dëgjojë informacione që vetëm më vonë kanë arritur në opinion, por se kisha nuk ka agjendë politike, por ofron zgjidhje konstruktive për problemet e kishës dhe të serbëve.

"Ne nuk besojmë thelbësisht se shqiptarët e Kosovës mund të ndërtojnë institucione demokratike në të cilat do të mbrohet Kisha Ortodokse Serbe. Dhe për shkak se njerëzit e shohin nga jashtë, ata mendojnë se duhet monitorim i vazhdueshëm nga jashtë që dikush t'i drejtojë ata të jenë vazhdimisht të pranishëm atje. Dhe ky është një nga frytet e përpjekjeve të Kishës Ortodokse Serbe", shton peshkopi Novobërdës.

Ai beson se KFOR-i është institucioni më i rëndësishëm ndërkombëtar në Kosovë dhe se besimi që ka arritur kisha me komandantët e KFOR-it është i paçmuar.

Ai foli edhe se sa i lumtur ishte që pasi u emërua vikar i Patriarkut Porfiri, iu dha titulli ipeshkëv i Novobërdit, gjë që dëshmon për vazhdimësinë historike. Njëkohësisht ai tregon se nuk i pëlqejnë formalitetet dhe se kënaqet kur besimtarët në Kosovë i drejtohen me “vëlla”, “baba”, “mik”. Festat e ardhshme dhe Pashkët do t'i kalojnë në manastirin e Draganacit.

"Për mua Kosova dhe Metohia është një djep shpirtëror dhe gjithmonë më pëlqen t'i rikthehem. Dhe ajo këngë, edhe pse e kompozuar rishtas, këndon bukur "kudo që të shkoj te ti do të kthehem përsëri". Kjo është vërtetë motoja ime e kishës dhe e jetës. Kryesisht i kam kaluar të gjitha Pashkët dhe Krishtlindjet, që kur kam filluar të shkoj në kishë, pasi kam qenë për herë të parë në Deçan në vitin 1992, në Kosovë e Metohi, pra në Deçan, më vonë në Draganc. Lavdinë time, Shën Nikollën, e kam kremtuar gjithmonë në manastir”, tha mysafiri ynë.

Dihet gjerësisht se ai ka ardhur në Deçan përmes aktrimit me shokun e tij të atëhershëm të klasës Nenad Jezdiq. Ai u bë veteran menjëherë pas përfundimit të luftërave në BeH dhe Kroaci, dhe para konfliktit në Kosovë në vitin 1998 dhe 1999. Ai foli se sa shumë e ka ndikuar atmosfera e luftës.

"Sigurisht që nuk ishte vendimtare, por mendoj se më ndihmoi të vazhdoja në atë rrugë, të ecja, të nisesha drejt manastirit. Ishte rënia e Krajinës. Një tragjedi e tmerrshme që po ndodhte, dhe pata përshtypjen, ndoshta jam shumë i rreptë në këtë vlerësim, se Beogradi e largoj vështrimin nga ato kolona, ​​njerëzit që po kalonin pranë saj, sikur të gjithë të kalonin në autostradë, dhe sikur të gjithë prisnin që ata refugjatë të kalonin me makina dhe traktorë dhe ne të vazhdonim jetën sikur të mos kishte ndodhur asgjë. Dhe më kujtohet që teatrot ishin mbushur plot, që ne po festonim disa fitore basketbollistësh dhe po ndodhte një gjë e tmerrshme, dhe aty pashë sa egoistë ishim. Vërtet për herë të parë ndjeva një plotësi dhe stabilitet, një kuptim, dashurinë dhe paqen më të thellë, pikërisht në Deçan”, kujton peshkopi.

Ai thotë se ka mësuar shumë nga njerëzit që jetojnë në Kosovë. Nga moravianët, mbi të gjitha, çfarë është durimi dhe sa e ëmbël është Zoti dhe kisha. Ai thotë se serbët në Pomoravljen e Kosovës janë të tijtë dhe ai është i tyre.

"Durimi, qëndrueshmëria, fisnikëria e kultivuar nga njerëzit në Kosovë e Metohi. Dhe kam parë se shumë herë ka skena të pashlyeshme, madhështore, ku ndjehet se ka rrjedhje të një shpirti, një fisnikërie të lashtë te fshatarët e thjeshtë. Gjatë luftës, Deçani ishte i hapur për të gjithë njerëzit që kishin nevojë për ndihmë. Gjatë konfliktit, aty kanë qëndruar më shumë se njëqind shqiptarë, dhe vëllazëria e manastirit u kujdes dhe praktikisht i mbajti. Pas largimit të ushtrisë dhe policisë sonë, na pritën serbët që u strehuan në manastirin e Deçanit, pastaj goranët, romët... Është pasuri e madhe kur njeriu ka mundësi të takojë kaq shumë njerëz”, thotë i ftuari i Kontekstit.

Autori i tekstit të himnit të Seminarit të Prizrenit thotë se shkruan për shpirtin e tij. Ai nuk është poet, por përpiqet të jetojë si poet.

"Mesazhi im i shpeshtë për njerëzit është që të kujdesemi për toksicitetin e të folurit tonë bashkëkohor, të informacionit që është gjithmonë i kalitur, tendencioz, i ngjyrosur nga njëra apo tjetra politikë. Dhe në këtë kuptim, gjithmonë përpiqem të them se duhet të kemi gjithmonë një lloj devijimi, rezervë në lidhje me atë që na serviret. Është e vështirë të mendosh ndonjëherë, ne veprojmë në bazë të opcionit që shikon të gjithë, në bazë të një opsioni paragjykimor dhe të gjithë kanë një zgjedhje të medias që shikojnë, të cilin opsion e zgjedhin dhe pranojnë gjithçka pa rezerva. Dhe në fakt, shumë shpesh i gjithë informacioni përpunohet dhe na shërben perceptimin e dikujt për një ngjarje. Prandaj duhet të bëjmë përpjekje për ta parë më qartë realitetin, për të shmangur kurthet e të ushqyerit me përmbajtje të keqe”, përfundoi peshkopi Ilarion.

Të gjithë bisedën mes peshkopit Ilarion dhe Dragana Biberoviqit mund ta ndiqni në vedeon e bashkëngjitur.