Stanojeviq: Digjej Fushë Kosova, kurse mua shpirti

Për Dragana Stanojeviqin, e cila më 17 mars 2004 ishte në Fushë Kosovë me tri vajzat e saja dy, tetë dhe 12 vjeçe, kujtimet e asaj date nuk do t'i shuhen kurrë, dhe tymin e zjarreve dhe frikën e ndjen edhe sot e kësaj dite.

Stanojeviq pohon se do të donte të harronte datën dhe ditën e përndijekjes, sepse ka kujtime shumë të dhimbshme, por është e vetëdijshme, thotë ajo, se nuk duhet harruar.

“Digjej Fushë Kosova, shtëpitë e fqinjëve tanë po digjeshin, kurse mua po më digjej shpirti. Më digjej shpirti nga ndjenja e pafuqisë, nga të kuptuarit se fatkeqësisht nuk ka ligj dhe drejtësi”, tregon Stanojeviq për Kosovo online.

Ajo ishte vetëm në apartament me tre vajzat e saj atë ditë.

“Ende e ndjej tymin nga djegiet dhe mbeturinat, çdo 17 mars dhe çdo ditë. Kanë kaluar 20 vjet nga ajo ditë dhe kujtimet, për fatin tim të keq, janë ende po aq të gjalla. Në ato ditë, kur e shënojmë atë datë, dëgjoj shpesh fjalët "pogrom" dhe "persekutim", dhe në kokë dëgjoj fjalët e vajzave të mia "Mami, shkolla jonë po digjet, ku do të shkojm në shkollë tani?'' dhe ``Babi, ku je tani të na shohish, do të na vrasin këtu. Domethënë, tre muaj para asaj ngjarje vajzat e mia humbën babanë e tyre, kurse unë humba burrin. Babai është dikush që është mbrojtës dhe dikush tek i cili mund të mbështeten më shumë sesa nëna si mbrojtëse”, thotë Stanojeviq.

Të gjithë sytë atë ditë, siç thotë Stanojeviq, ishin përqendruar te përfaqësuesit ndërkombëtarë që ishin përgjegjës për ruajtjen e sigurisë në Kosovë, por, siç thekson ajo, ata ishin burimi i zhgënjimit më të madh.

“Shkëlqimi i shpresës ishte ardhja e një autoblinda të Kfor-it, por ky ishte edhe zhgënjimi më i madh, sepse na kërkuan të dilnim nga banesat për pesë minuta dhe të na përcillnin deri në Ugljar dhe nuk na thanë se ku pas kësaj. Nuk dolëm, kaluam një natë pa gjumë, një natë në të cilën dëgjuam të shtëna armësh, rënie të çatisë dhe ulërima gëzimi nga fqinjët tanë shqiptarë kur një shtëpi ra, u shemb dhe u dogj. Fëmijëve u mbulova kokat që të mos e dëgjonin, qanin dy më të mëdhenjtë, dhe më i vogli për shkak të tyre. Nuk do ta harroj kurrë këtë”, thekson Stanojeviq.

Të nesërmen u vendos që gratë dhe fëmijët të largoheshin nga ndërtesa.

“Kemi qëndruar një javë me prindërit e mi dhe jemi kthyer sërish në Fushë Kosovë dhe kemi qëndruar atje deri në vitin 2007, kur për fat të keq na është dashur të largoheshim nga Fushë Kosova, sepse ishim qiramarrës dhe qiradhënësi e shiti banesën. Ishte një ditë tjetër traumatike për mua dhe fëmijët e mi, sepse ne duhej të largoheshim nga vendi ku isha më i lumtur dhe kalova pjesën më të bukur të rinisë sime dhe ai ishte vendi ku ata lindën”, thotë Stanojeviq.

Ajo pohon se do të donte që ditë të tilla të mos i ndodhin më askund, askujt.

“Shpesh dëgjoj nga kolegët e mi kur thonë se ishte një ditë krejtësisht e zakonshme, për ne serbët nga Kosova dhe Metohia nuk ka më ditë të zakonshme, që nga viti 1999, e ndoshta edhe para kësaj. Kështu e kujtoj 17 marsin dhe do të doja që të mos ndodhte më askund, askujt”, tregon ajo.

Ndonëse tani jetojnë në Graçanicë, vajza e madhe e Draganës është bërë mësuese në shkollën për të cilën dikur qante derisa po digjej dhe kjo, thekson Stanojeviq, u jep atyre shpresë për të qëndruar dhe mbijetuar.