Radojkoviq: Përndijekja e marsit mund dhe duhet të krahasohet me persekutimin e serbëve në Krajinë në vitin 1995.

Përndijekja e marsit mund të krahasohet me persekutimin që përjetuan serbët në Krajinë në gusht të vitit 1995, vlerësoi për Kosovo online historiani Stefan Radojkoviq, hulumtues dhe bashkëpunëtor i Institutit për Studime Politike në Beograd, duke shtuar se pas 17 marsit 2004, kthimi i serbëve pothuajse u ndal.

Radojkoviq theksoi se 17 marsi i vitit 2004 ishte një nga krimet më të mëdha kundër serbëve në historinë e re të Serbisë.

“Përndijekja e 17 marsit mund dhe duhet të krahasohet me persekutimin që përjetuan serbët në Krajinë në gusht të vitin 1995. Vetëm dhjetë vjet më vonë, disa nga ata të mërguar nga Stuhia u internuan përsëri në 1999 në qershor, dhe më pas e njëjta gjë ndodhi përsëri në mars 2004. Pra, lidhjet mes atyre dy përndijekjeve dhe dëbimit dhe spastrimit etnik të pjesëve të caktuara të Kroacisë në atë kohë, dhe këtu pjesë të Republikës Federale të Jugosllavisë, janë absolutisht krimet më të mëdha në historinë e re të Serbisë”, tha Radojkoviq.

Pas përndijekjes të marsit, kthimi i serbëve pothuajse ishte ndalur dhe kjo është pasoja e parë e ngjarjeve të 17 marsit, vlerësoi Radojkoviq, duke shtuar se e dyta është se nga marsi i vitit 2004, kur bëhet fjalë për bisedimet dhe negociatat për statusin, nënkuptohej pavarësia e administratës së Prishtinës, dhe e treta se zonat urbane, përveç pjesës veriore të Mitrovicës, janë boshatisur nga serbët, romët dhe ashkalitë.

“Kthimi i serbëve të dëbuar nga Kosova apo të zhvendosur brenda në Kosovë u ndal absolutisht nga përndijekja e marsit. Deri në vitin 2004 ka pasur një lloj iniciative që serbët të cilët janë ose në Serbinë qendrore ose në disa pjesë të Kosovës të kthehen në vendbanimet e tyre, por kjo nuk ka ndodhur që nga muaji mars. Ne ende jetojmë me atë pasojë, ndër të tjera. Edhe sot po e jetojmë pasojën që përndijekja e marsit çoi në ndryshimin e opinionit të bashkësisë ndërkombëtare për problemin e Kosovës, ku deri në mars të vitit 2004 flitej për një autonomi kuptimplotë, vetëvendosje, që është absolutisht e përshtatshme dhe në përputhje me të drejtën ndërkombëtare, por që nga marsi i vitit 2004, e sidomos nga vjeshta e vitit 2005, kur flasim për negociatat për statusin, në fakt nënkuptohet pavarësia e administratës së Prishtinës dhe këto janë dy pasojat më konkrete. Pasoja e tretë është ajo që është aq specifike për mua, që zonat urbane, përveç pjesës veriore të Mitrovicës, u boshatisën, jo vetëm nga prania e serbëve, por edhe e romëve, ashkalive dhe të tjerëve që atëherë u perceptuan `` si bashkëpunëtorë të serbëve”, theksoi Radojkoviq.