U shënua përvjetori i rrëmbimit të minatorëve të minierës “Bellaçevc”: Duhet të qëndrojmë të palëkundur dhe të presim drejtësinë

Anëtarët e familjeve dhe miqtë sot në Mitrovicën e Veriut shënuan 28-vjetorin e rrëmbimit të punëtorëve të minierës “Bellaçevc”, rrëmbimi i parë në një varg rrëmbimesh masive të serbëve në Kosovë.

Me një minutë heshtje u nderuan të gjithë ata që humbën jetën gjatë viteve 1998 dhe 1999 në Kosovë, siç u theksua, pa dallim feje dhe kombësie.

Fati i minatorëve të rrëmbyer ende nuk është zbardhur, ndërsa vëllai i njërit prej tyre, Dragisha Kostiq, tha se familjeve u mbetet të jenë këmbëngulëse në përpjekjet për të mësuar të vërtetën mbi fatin e më të dashurve të tyre.

“Nga 22 qershori i vitit 1998 e deri më sot, plot 28 vjet, për këta punëtorë nuk ka asnjë gjurmë apo lajm. Sa gjatë do të vazhdojë kështu, vetëm Zoti e di, por ne duhet të qëndrojmë të palëkundur, të jemi këmbëngulës dhe të presim drejtësinë. Drejtësia me siguri do të vijë, edhe pse është e ngadaltë”, tha Kostiq.

Sillvana Marinkoviq prej 28 vitesh vjen në këtë ditë nga Graçanica për të bërë, siç thotë ajo, të njëjtën pyetje – çfarë ka ndodhur me fatin e të zhdukurve dhe të rrëmbyerve gjatë luftës në Kosovë.

“Fatkeqësisht, për të 28-in vit me radhë ne mblidhemi këtu dhe shënojmë këtë ditë shumë të trishtueshme për ne. Me shpresën se vitin e ardhshëm do të ketë ndonjë zgjidhje dhe se nuk do të ketë më nevojë për ta shënuar këtë ditë. Megjithatë, edhe sot, pas këtyre 28 viteve, ne jemi ende në fillim të rrugës sonë të gjatë. Fatkeqësisht, jemi gjithnjë e më pak. Dikur në këtë tubim kishte shumë më tepër familje, por tani edhe shumë anëtarë të familjeve tona kanë ndërruar jetë. Shpresoj që institucionet përgjegjëse më në fund të fillojnë të punojnë dhe që të zbardhim fatin e të gjithë të zhdukurve, pa dallim kombësie”, tha Marinkoviq.

Se edhe pas gati tri dekadash nuk dihet asgjë për fatin e minatorëve të rrëmbyer, e theksoi edhe Negovan Mavrić nga Hoça e Madhe, duke kujtuar se rrëmbimi i punëtorëve të minierës Bellaçevc ishte rrëmbimi i parë masiv në territorin e Kosovës.

“Sa gjatë do të zgjasë kjo dhe sa gjatë do të vazhdojmë të mblidhemi këtu, nuk varet vetëm nga ne, por nga ata prej të cilëve presim të vërtetën dhe drejtësinë. Për ne, ajo drejtësi, shpresojmë, duhet të vijë herët a vonë. Minatorët nuk u zhdukën thjesht pa i parë askush, as nuk humbën në ndonjë gropë; dikush i rrëmbeu. Prandaj u bëjmë thirrje të gjithë autorëve dhe atyre që dinë diçka, të paktën të tregojnë se ku ndodhen varret e tyre, që familjeve t’u japim një ngushëllim, qoftë edhe duke u kthyer eshtrat e tyre. Sot, kthimi i eshtrave te familjet ka një domethënie të madhe, që ato të gjejnë paqe dhe të dinë ku të vendosin lule e ku të luten pranë varrit të tyre. Sepse të jetosh në pasiguri është një dhimbje që vetëm ne, familjet që kërkojmë të afërmit tanë më të dashur, e dimë sa e rëndë është”, tha Mavriq.

Ai shtoi se familjarët dhe miqtë e të rrëmbyerve u mblodhën për të treguar se ende ekzistojnë ata që kujdesen që të zbardhet fati i të gjitha personave të zhdukur, pa dallim feje dhe kombësie.

“Çdo familje sot, pas 28 vitesh, duhet të ishte e lumtur së paku me kthimin e eshtrave. Natyrisht, kjo nuk varet vetëm nga ne, varet nga shumë të tjerë dhe prandaj i lutem të gjithëve të hapen arkivat, pa marrë parasysh se çfarë lloj arkivash janë, qofshin lokale, ushtarake, policore, të UÇK-së apo çfarëdo arkivash të tjera. Sepse në ato arkiva ne shohim shpresën tonë që sot të mund të zbardhim fatin e më të dashurve tanë”, porositi Mavriq.

Bashkëshortja e Millorad Avramoviqit, i cili u zhduk në pjesën jugore të Mitrovicës më 19 qershor 1999, Maja Avramoviq, tha se edhe pas 27 vitesh nuk ka asnjë informacion për fatin e tij.

“Nuk kemi asnjë informacion. Në çdo derë kam trokitur dhe kam shkuar kudo, por nuk kam mësuar asgjë për të, absolutisht asgjë. Dua t’ju kujtoj të keqen që i ka ndodhur të gjithëve ne në Ballkan dhe komunitetit ndërkombëtar që nuk ka bërë asgjë për ta, sepse edhe ai mban përgjegjësi. Bashkësia ndërkombëtare nuk ishte e gatshme të përballej me këtë, pikërisht sepse mban përgjegjësi. Kështu mund të interpretohet edhe zvarritja e kërkimit për rrëmbyesit, zvarritja e zhvarrimeve dhe identifikimit të mbetjeve mortore. A po i mbron dikush kriminelët, ata për të cilët dihet me siguri se kanë vrarë dhe torturuar njerëz? Pse sot, në kohën kur mund të zbulohet gjithçka, askush nuk ka dashur të zbulojë sekretin e errët të këtyre njerëzve? Kemi, le të themi, shumë gjëra që kemi dëgjuar. Kjo është një errësirë mbi drejtësinë dhe sistemin gjyqësor që nuk është në nivelin e qytetërimit botëror. Bashkësia ndërkombëtare me siguri e di çfarë ka ndodhur me këta njerëz dhe kjo mbahet në fshehtësi të rreptë, por nuk e di deri kur do të vazhdojë kështu”, tha Avramoviq.

Përveç familjarëve dhe miqve të të zhdukurve, në shënimin e përvjetorit morën pjesë edhe përfaqësues të Kryqit të Kuq nga Mitrovica e Veriut.