“Quad-i i Ballkanit Perëndimor”– paralajmërimi anglo-amerikan për Serbinë se duhet ta njohë Kosovën

"Quad-i i Ballkanit Perëndimor” është një paralajmërim anglo-amerikan për Serbinë se duhet ta njohë Kosovën, të vendosë sanksione ndaj Rusisë dhe të anëtarësohet në NATO.

E vetmja përgjigje e saktë e Serbisë është respektimi i vendosur ndaj Kushtetutës së saj, ligjit ndërkombëtar, Rezolutës 1244 të Këshillit të Sigurimit të OKB-së, neutralitetit ushtarak dhe papranueshmërisë parimore të sanksioneve të njëanshme dhe të paligjshme.

Nuk duhet të ketë arsye për të menduar se ndonjë nga elementët e sipërpërmendur të strategjisë shtetërore është i një natyre të përkohshme. Paraqitjet e individëve nga Qeveria në kundërshtim me strategjinë e shtetit, lënë përshtypjen e përçarjes dhe lëkundjes, shkaktojnë konfuzion dhe shqetësim.

Tensioni rreth themelimit të BKS-së nuk është pasojë e mosbashkëpunimit të Kurtit, por taktikat anglo-amerikane të zhvatjes së njohjes dhe marrëveshjes së Serbisë me anëtarësimin e të ashtuquajturit Kosova në OKB. Udhëheqësit e disa anëtarëve të NATO-s nuk e duan Serbinë dhe serbët në Kosovë dhe Metohi.

Nëse nuk do të ishte për këtë, rreth 230.000 serbë të dëbuar dhe joshqiptarë të tjerë, shumë kohë më parë ata do të ishin kthyer lirshëm dhe të sigurt në vatrat dhe pronat e tyre në Kosovë dhe Methohi.

Kurti është një lojtar proxy amerikan në skenarin gjeostrategjik të copëtimit të serbëve dhe Serbisë, siç ishin të gjithë paraardhësit e tij.

Investime, donacione, jetë më të mirë, anëtarësim “në majë të gishtave”, premtimet e certifikatave “për guxim” dhe “vizionarizëm” janë pjesë e metodave të përfshirjes në zgjidhje të dëmshme për Serbinë dhe popullin serb.

Këto ditë, diplomatët e BE-së, në ofensivën e tyre jo aq inventive për të magjepsur qytetarët e Serbisë, nuk largohen nga ekranet tona televizive. Nuk ka asnjë çmim që nuk do të paguajnë, asnjë premtim që nuk do të bëjnë, vetëm që njerëzit të besojnë se është më mirë që Serbia të dëgjojë SHBA/NATO/BE.

Për fat të mirë, njerëzit e mbajnë mend. Ai nuk është shumë i pasur apo i fuqishëm për të debatuar, por as shumë i varfër për të vuajtur poshtërimin.

Shkruar nga: Zhivadin Jovanoviq, ish-ministër i Punëve të Jashtme të Republikës Federale të Jugosllavisë