Qytetarët e Mitrovicës së Veriut kanë një vit pa dinar: Po luftojmë dhe është e vështirë

Qytetarët në Kosovë që marrin paga, pensione dhe përfitime të tjera nga buxheti i Serbisë kanë një vit që po përballen me probleme për shkak të vendimit të Bankës Qendrore të Kosovës që caktoi euron si valutën e vetme të lejuar për transaksione me para në dorë, duke e ndaluar në fakt dinarin. Qytetarët e Mitrovicës së Veriut thanë se gjëja më e vështirë për ta në vitin e kaluar ka qenë të udhëtojnë çdo muaj në një nga qytetet e Serbisë qendrore për të marr të ardhurat e tyre.

Personat me të cilët biseduam me këtë rast posaçërisht theksuan se përveç ndalimit të dinarit, i cili ka një vit që është në fuqi, në jetën e tyre ndikon negativisht edhe mungesa e mallrave serbe, veçanërisht e barnave.

"Gjithçka mungon, gjithçka! E para, nuk mund të dalësh normalisht për të tërhequr para dhe unë jam pensionist. Ilaçet nuk i marrim ne, duhet të shkoj në Rashkë ose të më sjellë dikush”, thotë një qytetar i moshuar.

Bashkëqytetarja e saj shprehet se përveç udhëtimit, problem i veçantë për pensionistët janë edhe çeqet që nuk mund të arkëtohen në Kosovë.

“Na mungon gjithçka, gjithçka. Së pari, ilaçet dhe duhet të shkosh në Rashkë ose Kralevë për t'i blerë. Nuk ka sende ushqimore. Unë kam çeqe, nuk kam para, dhe pensioni im është 15 mijë dhe askush këtu nuk pranon çeqet. Çfarë lloj jete është ajo? Asnjë! Gjithçka është e mbyllur për ne, dhe më e keqja është se postat tona janë të mbyllura. Kam qenë pesë herë në Kraljevë, një herë në Pazar dhe tri herë në Rashkë, kështu që nuk kam arritur ta përfundoj punën në Post për të cilën kam udhëtuar kaq shumë. Është e vështirë, çfarë duhet të bëjmë? Përsëri, është e jona, jemi mësuar me të, ndaj vuajmë dhe luftojmë, por nëse është e vështirë, është e vështirë”, tha ajo.

Një tjetër qytetare thotë se pas 44 vitesh shërbimi i duhet të përballet me udhëtimet për të marrë pensionin e fituar.

“Si mund të ndihemi, e kemi të vështirë. Më duhet të shkoj në Rashkë për pension, por çfarë ka? Kështu e ka rregulluar shoqëria dhe komuniteti. Nuk fuqia nuk I lutet Zotit, ne duhet të përshtatemi. Gjëja më e vështirë për mua është të shkoj në Rashkë për t'i marrë të ardhurat e mia dhe kam punuar 44 vjet për t'i marrë ato që të mund të bëj një jetë normale. Kjo është gjëja më e vështirë për mua”, ka përfunduar kjo zonjë.