Përmbledhja 16

Prapa nesh është java në të cilën e përciellëm pranverën, të angazhuar në futboll, kulturë, paqe dhe arsim. Megjithatë, në Kosovë dhe në gjithë rajonin, asgjë nuk është ashtu siç duket. Kjo është arsyeja pse edhe kjo Përmbledhje javore përmban gjithçka përveç temave të lehta.

Pranvera e nxehtë ose moti që i përshtatet kalendarit. Kjo nuk varet shumë nga temperatura sesa nga qëndrimi juaj. Pra, ndërsa për disa vapa është e padurueshme, të tjerë thonë: injoroni termometrin!

“Nuk më intereson fare koha, për sa më përket mua. Koha është pjesë e pandashme e jetës”, thotë një nga kalimtarët e paktë që e gjetëm në rrugët e Prishtinës në kulmin e valës së nxehtë.

Ndryshimi i punës është gjithashtu një pjesë integrale e jetës. Megjithatë, është një vlerësim subjektiv nëse është momenti i duhur për këtë. Është e pazakontë që rezultatet e arritura, në këtë rast të ndërmjetësit në dialog, të varen nga përshtypja personale.

“Nuk mendoj se kjo është vizita ime e fundit në Kosovë. Siç thashë, më kërkuan që të qëndroj në këtë pozitë deri në janar”, u përgjigj Miroslav Lajçak para gazetarëve kur u pyet nëse do të “përfundonte” pozita e tij me këtë vizitë në Prishtinë.

Shumë kohë përpara të tjerëve, kujton Lajçak besonte se sanksionet kundër Kosovës duhet të hiqen. Ai ishte dashur të sillte lajmin e mirë në Prishtinë, por për shkak të një gabimi në orar nuk ia ka përcjellë as kryeministrit dhe as presidentës. Vetëm më vonë zbuluan se nuk kishte më arsye për të ashtuquajturat masa.

 “Ato masa nuk ishin të drejta dhe nuk mund të shkaktonin ndonjë dëm në ekonominë e Kosovës dhe interesa të tjera shoqërore”, thotë Igor Vukadinoviq nga Instituti Ballkanologjik në Beograd.

Të gjithë e dinë se interesi më i madh është paqja. Parku, i cili u konceptua si një rrugë e shkurtër drejt paqes, megjithatë, vlerësohet ndryshe në varësi të cilës anë të urës shikoni.

Nënkryetari i Kuvendit të Komunës së Mitrovicës së Veriut, Skender Sadiku, beson se ideja e Parkut të Paqes është e pakuptimtë. Ai shpjegon se problemi është thelluar me kalimin e viteve dhe se tani edhe gjeneratat e reja kanë frikë nga ura.

“Problemi nuk është te simbolika e urës, por te ndarja e qytetarëve”, thotë Sadiku.

Edhe në Listën Serbe thonë se qyteti dhe qytetarët janë të ndarë. Megjithatë, hapja e urës, ideja që vjen nga Prishtina dhe disa qendra evropiane, nuk është e mirë, thotë anëtari i Kryesisë së Listës Serbe, Nemanja Bishevac.

“Unë mendoj se problemin e hapjes së urës në Ibër nuk mund ta kuptojë askush që nuk jeton në Mitrovicë”, thotë Bishevac.

Të shkuarën e shikojmë ndryshe, na ndajnë ura, nuk kuptohemi në politikë... Duket se të paktën në futboll sigurisht që do ta kuptojmë. Dhe për fat të keq ne kuptuam gjithçka. Në veçanti, brohoritje të përbashkëta.

Për të shmangur mesazhe si ato nga tribunat apo Shtëpia e Kulturës në Sushicë, duhet një festival që nuk ofendon askënd. Megjithatë, çdo vit pyesim veten nëse është një ditë e mirë për të.

“Vetëm imagjinoni se çfarë do të kishte ndodhur po të mos kishte qenë Mirëdita”. Nuk do të ishte asgjë e treguar, e dukshme”, shpjegon nevojën e mbajtjes së festivalit “Mirëdita, dobar dan”, një nga organizatoret, Sofija Todoroviq.

Vlera e asaj që u tregua në dekadën e mëparshme është, përsëri, në syrin e shikuesit.

“Ai festival duhet të shërbejë si kopertinë. Për të mbuluar atë që ndodhi në Kosovë”, thotë sociologu kulturor Zoran Avramoviq.

Përfundimi është se kemi dështuar në tolerancë, brohoritje, deskalim edhe këtë javë. Fatmirësisht ka pasur prova të tjera ku gjeneratat e reja e kanë provuar veten dhe e ardhmja në fakt varet prej tyre.