Referendumi i Kurtit, Osmani në OKB dhe rezoluta - lëvizja në rrethin e paturpësisë së vet

Burim: Twitter

“Çfarë shteti, çfarë politike, e bashkë me të edhe përfaqësuesit politikë. Kosova në formatin e saj aktual, e krijuar nga dhuna, e ngritur mbi gënjeshtra dhe krim, ndoshta nuk mund të kishte kryeministër më të mirë se Albin Kurti dhe presidente se Vjosa Osmani. Brulesku me referendumin e 0.5 për qind të njerëzve që dolën dhe një shfaqje tjetër skandaloze në seancën e Këshillit të Sigurimit të OKB-së e ilustrojnë në mënyrë të përsosur këtë. Dhe gjithçka përshtatet në mënyrë të përkryer me situatën e përgjithshme në skenën ndërkombëtare, ku etiketat e gjenocidit po aplikohen nga forca politike”.

Shkruan: Millosh Gariq

Siç e përkufizoi me mjeshtëri Aleksandar Tijaniq, secili lëviz në rrethin e paturpësisë së vet.

Ishte krejtësisht e qartë që nga fillimi se Albin Kurti nuk mendon të lejojë që serbët të kthehen në pushtet në komunat ku janë shumicë absolute. Zvarritje, konsultime ministrore, udhëzime të komplikuara të qeverisë, peticione, kontrolle të hollësishme, më në fund një referendum nën kamera dhe pushka automatike.

Thjesht duhej të dështonte. Dhe këtu nuk ka asnjë faj serb. Nëse përjashtojmë “dorën e padukshme” të sponsorëve të fuqishëm, përgjegjësia është vetëm e Kurtit, dhe i tij do të jetë në fund dëmi politik. Edhe pse tani nuk duket ashtu.

Sepse mesazhi kryesor i referendumit të dështuar për zëvendësimin e kryetarëve të vetëshpallur në veri të Kosovës është se nuk ka autoritet politik të qeverisë shqiptare në këto komuna. Sado që kryeministri përpiqet të vërtetojë të kundërtën.

Përveç kësaj, demokracia e rreme e Kurtit, së bashku me shkopinjtë polici dhe armë tytëgjata të policisë speciale, i bashkoi edhe një herë serbët kundër institucioneve të Kosovës. Sot, edhe më shumë se në zgjedhjet lokale të vitit të kaluar, kur edhe serbët nuk dolën për arsye të ngjashme.

Farsa me referendumin, ku Kurti u përgatiti një kurth të lirë, serbët e hodhën poshtë plotësisht me çdo të drejtë. Ata dëgjuan veten dhe propozimin logjik të Listës Serbe, e jo thirrjet e rreme të pushtetarëve në Prishtinë dhe disa ambasadorëve shumë të angazhuar.

Vendosi i kryetarëve shqiptarë, me dhunë, pa asnjë legjitimitet, në mesin e serbëve në veri të Kosovës, ishte një ide e keqe e autoriteteve kosovare që në fillim, ndonëse Kurtit i siguron përfitim politik afatshkurtër. Prandaj është e vështirë të besohet se një njeri me racionalitet gjerman si Jorn Rode nuk e kupton se sa hipokrite është kur ai akuzon serbët se nuk kanë marrë pjesë në atë që tashmë ishte një betejë e humbur, dhe që, sipas idesë së Kurtit, në fakt duhej t'i jepte atij legjitimitet për vazhdimin e terrorit dhe autokracisë.

Kurti dëshironte me çdo kusht ta dëshmonte tezën e tij somnabulëse, sipas së cilës shumica e serbëve në fakt duan që shqiptarët në krye të komunave të Leposaviqit, Zubin Potokut, Zveçanit dhe Mitrovicës së Veriut. Dhe, për shkak të kushteve të paarritshme që ai vendosi në procedurë (një nga më kyçet është 50+ për qind e atyre që kanë shkuar për të votuar), në mjedisin e frikës së kahershme, presionit, pamundësisë së votimit me postë, të sapo dëbuarve, listës së paorganizuar të zgjedhësve, llogariti se nuk ka mundësi të kalojë referendumi. Ai ndoshta do të kishte dëshiruar 35 për qind të pjesëmarrjes, do të thoshte se demokracia e tij tregoi edhe një herë se si "funksionon në mënyrë perfekte" dhe do të kishte shpallur triumf.

Por ai mori 0.5 për qind dhe një humbje të plotë të ndikimit të tij në mesin e serbëve. Kumarxhinjtë e quajnë atë - "dyfish-lakuriq" (Një domino me të dyja anët bosh. Termi përdoret për të përcjellë shkurtimisht se si dështoi ai kryesor, i ndjekur nga versioni rezervë si pasojë, kështu që situata është më e keqe se sa ishte).

Dhe sa tragjikomikë janë Hetemi, Atiqi, Zeqiri dhe Peci kur bindin veten dhe të afërmit e tyre të qeverisin komunat ku i ka “instaluar” Kurti, të katërt e dinë më së miri. Veprimet e këtyre aktivistëve të pakuptimtë politikë nuk kanë asnjë efekt të vërtetë përveç se janë instrumente në duart e shefit të madh në Prishtinë. Për ta kënaqur atë dhe ambiciet e tij, këta njerëz poshtërohen dhe u shkaktojnë fatkeqësi edhe serbëve edhe shqiptarëve.

Kurti në veri mund t'i mbajë me armë kryetarët e komunave, të zgjedhur pranverën e kaluar me 200 vota, deri në afatin përfundimtar për zgjedhjet e rregullta lokale në mesin e vitit 2025, por kjo vetëm e thekson rëndësinë dhe domosdoshmërinë e formimit të Bashkësisë së Komunave Serbe me të gjitha pushtetet ekzekutive, duke e zgjatur izolimin, stagnimin dhe mungesën e shpresës së shqiptarëve në pjesën tjetër të Kosovës.

“T’i japim fund kësaj marrëzie”, tha dje me plot të drejtë ish-bashkëpunëtori i ngushtë i Kurtit, Dardan Moliqaj.

Perëndimi, megjithatë, vazhdon ta ndihmojë kryeministrin Kurti në politikën e tij antiperëndimore dhe kjo tregon se sa surreale janë bërë gjërat në lidhje me Kosovën.

Paralelisht me farsën e referendumit të Kosovës, në East River në Nju Jork, edhe pse si person privat, performoi Vjosa Osmani. Ajo ka ngatërruar sërish funksionet, ngjarjet dhe datat, pasi në sallat e OKB-së nuk ka trajtim zyrtar dhe kjo e bën nervoz. Sidomos kur përballë saj është ulur presidenti Aleksandar Vuçiq.

Diskutimi lidhur me raportin, gjithsesi, jo të plotë të UNMIK-ut, për situatën në Kosovë në gjashtë muajt e kaluar dhe persekutimin sistematik të serbëve, Osmani me dinakëri donte të kalonte në terrenin e vjetër të krimeve serbe dhe përdhunimeve të grave shqiptare gjatë periudhës së konfliktit, duke përdorur numra që, në mënyrë të pashpjegueshme, ndryshojnë në mënyrë dramatike nga ato të vendosura pas luftës. Në mungesë të një shpjegimi për situatën aktuale katastrofike në Kosovë, Osmani vendosi të “hidhet” në makinën e kohës, taktikë që Gjermania dhe fuqitë e tjera perëndimore po e aplikojnë këto ditë në OKB, duke sponsorizuar rezolutën për “gjenocidin në Srebrenicë”.

Aleksandar Vučić u Savetu bezbednosti UNPrintskrin

Në rrethanat e përshkruara, presidenti i Serbisë ka reaguar mjaft i qetë, i gatshëm për t'iu përgjigjur një manovre të tillë të delegacionit shqiptar. Me një kujtim të mrekullueshëm të fatit të tmerrshëm të Marica Miriqit nga Belo Polje afër Pejës, e cila u torturua dhe u masakrua nga terroristët e UÇK-së në një nga sulmet e shumta të tërbuara ndaj serbëve në verën e vitit 1999, Vuçiq ua ka bërë të qartë përfaqësuesve të Prishtinës dhe të tjerëve në seancën e Këshillit të Sigurimit se edhe serbët kanë plagë të dhimbshme, se janë vrarë, dhunuar, keqtrajtuar dhe persekutuar, jo më pak se të tjerët dhe shpesh shumë më tepër, por që pavarësisht gjithçkaje duan të flasin pa urrejtje, për të ardhmen, paqen dhe bashkëpunimin.

Dhe sigurisht, askush nuk mund dhe nuk duhet të kërkojë justifikim për vuajtjet e popullatës myslimane në zonën e Srebrenicës në korrik 1995, pavarësisht nëse kishte pesë apo tetë mijë viktima. Çdo njeri me mendje të shëndoshë në Serbi ndjen hidhërim dhe shqetësim për këtë, sado që nuk ka të bëjë me fajin kolektiv. Dy presidentët shkuan për t'u përkulur dhe për të treguar nderim. Përgjegjësit janë në burg për një kohë të gjatë dhe po paguajnë çmimin. Megjithatë, serbët ende kalojnë nëpër Golgotë. Disa do të donin t'i kryqëzonin përsëri. Sepse dikush dëshiron të përfitojë nga varret në Srebrenicë, dikush po bën një llogari të re të përgjakshme.

Dhe sigurisht, askush nuk mund dhe nuk duhet të kërkojë justifikim për vuajtjet e popullatës myslimane në zonën e Srebrenicës në korrik 1995, pavarësisht nëse kishte pesë apo tetë mijë viktima. Çdo njeri me mendje të shëndoshë në Serbi ndjen hidhërim dhe shqetësim për këtë, sado që nuk ka të bëjë me fajin kolektiv. Dy presidentët shkuan për t'u përkulur dhe për të treguar nderim. Përgjegjësit janë në burg për një kohë të gjatë dhe po paguajnë çmimin. Megjithatë, serbët ende po kalojnë nëpër tortura. Disa do të donin t'i kryqëzonin përsëri. Sepse dikush dëshiron të përfitojë nga varret në Srebrenicë, dikush po bën një llogari të re të përgjakshme.

Është e vështirë të flasësh pa vrer kur përballesh me kaq shumë hipokrizi dhe motive të këqija në një vend, siç është rasti me rezolutën e shpallur të OKB-së për "gjenocidin në Srebrenicë" dhe autorët e saj.

Sponsorët perëndimorë të këtij aksioni "diplomatik" duan t'i atribuojnë Serbisë dhe serbëve atë që nuk i është atribuar askujt më parë. As ata, krijuesit dhe pronarët e patentës për gjenocidin.

Për të mos u kthyer në shekullin e 20-të apo më herët, që të mos i kthehemi shkatërrimit të pashpirt të fiseve afrikane, terrorit kolonial në Indi, kampeve fashiste të përqendrimit, gropave të ustashëve dhe serbëve, tmerrit të Holokaustit dhe thertores së NDH-së. Do të mjaftojë të ndalemi vetëm në 29 vitet e mëparshme, të cilat Gjermania dhe interpretuesit e tjerë të rinj të gjenocidit tani kanë vendosur t'i shikojnë prapa, të cilët nuk lejojnë që krimi i rëndë i luftës nga Srebrenica në verën e vitit 1995 të mbetet aty ku i takon, në të kaluarën, pas gjithë gërmimeve të mëparshme në atë plagë të tmerrshme.

Ka shumë konkurrencë në këtë histori të shkurtër të çnderimit, që nga viti 1995 e këtej, dhe disa pyetje lindin vetë.

Si quhet kur në verën e vitit 1995, në tre ditë, një Stuhi në Kroaci “shfrytë” 250 mijë njerëz nga shtëpitë e tyre? Kush ishte përgjegjës për sulmin kafshëror të NATO-s në RFJ në 1999, për mijëra bomba të hedhura, vrasjen e fëmijëve dhe civilëve? Kush e ka fajin për ferrin e Irakut, spitalin e shembur në Falluxha dhe njerëzit e shkrirë nga fosfori i bardhë? Kush është përgjegjës për mizoritë e kryera kundër popullit të Afganistanit, Libisë dhe Sirisë? Ku është drejtësia për të gjitha krimet ndaj serbëve në Kosovë pas qershorit 1999 para ushtarëve të huaj?

A do të jetë BeH një vend më i lumtur dhe më jetëgjatë nëse rezoluta miratohet? A mund të jetojnë në paqe boshnjakët dhe serbët, nëse viktimat nga të dyja palët nuk janë të barabarta?

nëse insistohet që lotët e njërës prej atyre nënave të jenë më të rënda? A do ta arrijë OKB-ja misionin e saj, apo vendet anëtare do të hyjnë në një raund të ri të ferrit global me ndarje të thellë për këtë çështje?

Jetojmë në një kohë kur është e mundur që Efraim Zurof, Ehud Bauer dhe Gideon Greif të marrin mësime se çfarë është gjenocidi nga Albin Kurti, Analena Berbok dhe Zllatko Lagumxhija. Çdo koment i mëtejshëm është i tepërt.

p.s.

Serbët paguan një çmim të madh për mëkatet e tyre, por disa do të përfitonin sërish nga kurrizi i serbëve. Përmbys, i shëmtuar dhe i rrezikshëm. Delegacioni i Beogradit zyrtar, i kryesuar nga presidenti, këto ditë ndodhet në Nju Jork dhe është i vendosur të kontrollojë sa e vërteta, lufta për parime dhe mbrojtja e vlerave universale njerëzore, në këtë botë të ndarë, janë në gjendje të përballojnë forcën arrogante, gënjeshtrat dhe manipulimet. Nga një Serbi e dobët, mjafton si kontribut për rimëkëmbjen eventuale të qytetërimit të rënë.