Dita e Përkujtimit në Mitrovicën e Jugut: Të paktën ta kthej monumentin, që të mund të gjej fëmijën tim

Disa dhjetëra serbë nga Mitrovica e Veriut kanë shkuar herët në mëngjes në pjesën jugore të qytetit për të shënuar Ditën e Përkujtimit të Madh ose të Dimrit në varreza, një festë ortodokse kushtuar kujtimit dhe lutjeve për të ndjerit. Për më shumë se dy dekada, serbët kanë ardhur rregullisht në varrezat ortodokse në Mitrovicën e Jugut për të ndezur qirinj dhe për të nderuar të dashurit e tyre.

Imazhi i varrezave në Mitrovicën Jugore nuk ndryshon – serbët edhe kësaj radhe i kanë pritur monumentet e thyera, barërat e këqija dhe mbeturinat. Tumat dhe varret janë të mbushura me çati dhe myshk, monumentet u shkatërruan ose u thyen dhe ato që mbetën mezi dallohen.

Qytetarët janë ende të zemëruar dhe të pikëlluar për këtë.

Dragan Millosavljeviq thotë se imazhi ka qenë e njëjtë për 20 vjet.

“Asgjë nuk ka ndryshuar, për fat të keq do të vazhdojë kështu. Është e jona të vizitojmë dhe të ndezim një qiri, të kujtojmë të dashurit që shtrihen këtu dhe nuk kanë qetësi. Le të vazhdojnë rrugën e tyre, ne do të bëjmë tonën. Njëzet vjet më parë kur erdhëm, ishte pak më ndryshe, më e vështirë. Ka qenë edhe policia dhe KFOR-i, dhe kemi ardhur bashkë, me autobus. Ne bëmë gjithçka shpejt, në pak minuta, dhe më pas - vrapuam në shtëpi. Me kalimin e viteve frika dhe trazirat janë ulur, sot nuk ka kush të shikojë. Është më paqësore në një farë mënyre, por nuk është paqe në zemrat tona. Ne ende po mendojmë se si duket e gjithë kjo”, thotë Millosavljeviq.

Në mesin e atyre që erdhën sot në varreza është edhe Mara Utviq, një nënë e cila varrosi foshnjën e saj katër muajshe atje. Duke qarë mbi një varr të përdhosur.

“Fëmija ishte vetëm katër muajsh. Jetonim në Mitrovicën e Jugut, dhe deri në vitin 2010 monumenti ishte në këmbë dhe atëherë nuk munda ta gjeja. Kam vdekur një herë në 1980 dhe herën e dytë në 2010. Çfarë mund t'i fshehë dikujt një foshnjë katër muajshe?”, pyet ajo.

Bashkëshorti i saj dhe ajo ishin të dy 22 vjeç në atë kohë dhe, siç thotë ajo, nuk kishin probleme me askënd, për t'i bërë ata të ndiheshin të pasigurt, por...

“Është e vështirë, është shumë e vështirë... Prandaj i bëj apel autoriteteve tona dhe atyre të Kosovës që të lejojnë që monumenti i fëmijës tim të kthehet në vendin e vet. Nuk kam ndërmend ta lëviz dhe ta gërmoj. Të paktën ta kthej monumentin në vendin e vet, kur të kthehem ta gjej fëmijën tim”, mezi flet me të qara.

Illija Llazareviq tregon se në momente si këto shpreson vetëm te Zoti.

“Të gjithëve do t'i vijë fundi në një moment. Po restaurojmë monumente, falë Zotit, ka shumë që janë vënë në rregull. Po, kushton shumë, por ia dalim. Keqbërësit bëjnë të vetën, nuk mendojnë për Zotin. Unë personalisht gjej forcën për të ardhur dhe më shumë guxim. Unë vij, ndez një qiri në ditën e të vdekurit. Por të them të drejtën nuk ndihem rehat. Frika është njerëzore në fund të fundit”, thotë ai.

Duke komentuar paralelizmin mes varrezave ortodokse në Mitrovicën e Jugut dhe atyre myslimane në veri të Mitrovicës, ai thotë se serbët besojnë në Zot dhe respektojnë të vdekurit e çdo feje.

“Diçka e tillë nuk mund të ndodhë me ne”, është i bindur Llazareviq.