Drobac: Tërheqja e njohjes hungareze të Kosovës është e mundur, por ende nuk është reale
Ish-ambasadori i Serbisë në Hungari, Rade Drobac, ka vlerësuar se Budapesti zyrtar e di se sa rëndësi i kushton Serbia Kosovës dhe nëse i jepet rasti nuk do të dështojë të tërheqë vendimin për njohje, por se në këtë moment nuk është reale që të presim atë.
“Me qëllim që Hungaria të tërheqë njohjen e të ashtuquajturit Kosovë për mendimin tim, do të duhet të ndryshojnë edhe më drastikisht rrethanat ndërkombëtare në mënyrë që një vendim i tillë të mos dëmtojë në mënyrë drastike marrëdhëniet e saj me bllokun perëndimor dhe as të rrezikojë anëtarësimin e saj në radhë të parë në BE, por edhe në NATO. Kjo mund të ndodhë relativisht shpejt, por mund të mos ndodhë, në varësi të zhvillimit të mëtejshëm të marrëdhënieve ndërkombëtare, zgjidhjes së marrëdhënieve BE-SHBA dhe konfliktit në Ukrainë. Sido që të jetë, Hungaria sot e di se sa rëndësi i kushton Serbia Kosovës dhe Metohisë dhe mbrojtjes së sovranitetit dhe integritetit të saj territorial dhe nëse i lind një mundësi nuk do ta humbasë”, tha Drobac për Kosovo online.
Ai thekson se vendimet e fundit të Budapestit zyrtar flasin për një politikë të qartë të pavarësisë së këtij vendi në vendosjen për çështje kyçe ndërkombëtare, por se është joreale të pritet që në mesin e atyre vendimeve të ketë edhe tërheqje të njohjes së Kosovës.
“Votimi kundër Rezolutës për Srebrenicën tani për tani është kulmi i politikës së pavarur hungareze, si dhe votimi kundër anëtarësimit të asociuar të Kosovës në Asamblenë Parlamentare të NATO-s. Hungaria gjithashtu ka treguar pavarësinë e saj në shumë çështje të tjera, për shembull në lidhje me Republikën Srpska. Por, tani për tani, tërheqja e njohjes së Kosovës nuk është ende reale. Hungaria në radhë të parë i mbron interesat e veta dhe një akt i tillë do t'i rrezikonte sepse sigurisht që do të vinte nën sulmin e vendeve perëndimore, mbi të gjitha të SHBA-së dhe Britanisë së Madhe, madje edhe Gjermanisë dhe Francës, gjë që do t'i kushtonte vërtet Hungarisë, dhe duket se ende nuk është gati për këtë”, ka thënë Drobac.
Ai vlerësoi se Hungaria në dhjetë vitet e fundit po ndjek një politikë gjithnjë e më të vendosur dhe të qartë të mbrojtjes së interesave të saj kombëtare dhe shtetërore.
“Zhvillimi aktual i ngjarjeve në nivel ndërkombëtar e detyron Hungarinë të udhëheqë një politikë gjithnjë e më vendimtare dhe të qartë të mbrojtjes së interesave të saj kombëtare dhe shtetërore në dhjetë vitet e fundit, në të cilat ajo gjithnjë e më shumë divergohet nga politika e përgjithshme e BE-së dhe NATO-s. të mos pranojë imponimet e jashtme dhe gjithnjë e më shumë ai i udhëheq vendimet e tij sipas interesave të tij”, tha Drobac.
Duke kujtuar se Hungaria ishte një nga vendet e para që e njohu Kosovën në mars të vitit 2008, por edhe e promovoi atë pavarësi, Drobac thekson se Budapesti zyrtar filloi ta ndryshojë atë qëndrim kur e kuptoi se Serbia nuk do ta shikonte me qetësi dhe se mundet negativisht të ndikoj në marrëdhëniet dypalëshe të dy vendeve, dhe rrjedhimisht në statusin dhe privilegjet e pakicës hungareze në Serbi.
“Që nga viti 2013, Hungaria ka lehtësuar ndjeshëm mbështetjen e saj për të ashtuquajturat Kosova, ajo iu shmang promovimit të saj në mitingjet në Hungari, gjë që e bëri më parë, por ende jo në atë masë sa të vinte në dyshim besnikërinë e saj ndaj NATO-s, BE-së dhe SHBA-së. Në dy vitet e fundit, marrëdhëniet ndërkombëtare janë përmirësuar, Hungaria sigurisht që nuk do të hyjë në luftë për interesat e të tjerëve dhe për këtë arsye ajo përfaqëson një lloj opozite në BE dhe NATO, si dhe në të gjithë bllokun perëndimor, e vetmja e bështetjes të padiskutueshme për Ukrainën dhe të gjitha projektet perëndimore”, thotë Drobac.
Marrëdhëniet dypalëshe ndërmjet Serbisë dhe Hungarisë, thekson ai, përkundër qëndrimeve të ndryshme të dy vendeve - sot janë në nivel të partneritetit strategjik.
“Sot marrëdhëniet mes dy vendeve fqinje janë në nivel të partneritetit strategjik dhe bashkëpunimit të ngushtë, por pozicioni i tyre është ende shumë i ndryshëm. Hungaria ka qenë anëtare e BE-së që nga viti 2004, NATO-s që nga viti 1999 dhe është pjesë e koalicionit Perëndimor të vendeve që udhëheqin një politikë të jashtme të përbashkët, dhe kështu ka hapësirë të kufizuar pjesërisht për manovra për veprim të pavarur. Në vitet e para pas shkrirjes së marrëdhënieve, Hungaria iu përmbajt detyrimeve ndaj NATO-s dhe BE-së, por ndryshimet në skenën politike botërore, si dhe zhvillimi i marrëdhënieve dypalëshe me Serbinë, e çuan atë në një dilemë se çfarë në masën që duhet të ndjekë një politikë të tillë”, thekson Drobac.
Ai kujton se trajektorja rritëse e marrëdhënieve dypalëshe filloi në fund të vitit 2012.
“Marrëdhëniet e përgjithshme ndërmjet Serbisë dhe Hungarisë filluan një trajektore rritëse në fund të vitit 2012 dhe që atëherë ato janë zhvilluar vazhdimisht si politikisht ashtu edhe ekonomikisht. Mosbesimi i mëparshëm dhe kontaktet e rralla në nivelin më të lartë dhe më të lartë janë intensifikuar dalëngadalë, veçanërisht pas vitit 2013 dhe 'pajtimit historik', i cili ka kapërcyer, ose zbutur ndjeshëm dallimet në shikimin e ngjarjeve historike të Luftës së Dytë Botërore", thotë Drobac.
Ai shton se në këtë kontribuojnë jo vetëm pozita dhe interesat e ngjashme gjeopolitike të Hungarisë dhe Serbisë, por edhe pasojat dukshëm të ngjashme si rezultat i ngjarjeve të shpejta dhe të papritura në një nivel më të gjerë gjeopolitik.
“Që nga kriza e emigrantëve, kriza e gazit, degradimi i shpejtë i marrëdhënieve ndërkombëtare në nivel global dhe veçanërisht tensionet e shpeshta në rajon, të dy vendet kanë orientuar bashkëpunimin dhe ndërtimin e besimit të ndërsjellë. Kjo çoi në përmirësimin e marrëdhënieve të liderëve të të dy vendeve, në nivelin më të lartë. Takimet janë të shpeshta, jo vetëm zyrtare, por edhe të shumta pune. Liderët e dy vendeve, si dhe bashkëpunëtorët e tyre, takohen dhe konsultohen rregullisht për çështje nga sfera e marrëdhënieve dypalëshe, por edhe për çështje nga marrëdhëniet ndërkombëtare, të cilat gjithnjë e më shumë prekin të gjitha vendet, përfshirë Serbinë dhe Hungarinë”, përfundon Drobac.
komentet