Mitiq: Shumë në Perëndim janë të kënaqur me spastrimin etnik të serbëve nën radar

Aleksandar Mitiq, bashkëpunëtor hulumtues në Institutin për Politikë dhe Ekonomi Ndërkombëtare në Beograd, thotë për Kosovo online se ajo që ndodhi më 17 mars 2004, ishte një sulm i orkestruar ndaj popullit serb dhe forma më e dukshme e spastrimit etnik, por që ajo që ka ndodhur që atëherë është një spastrim etnik që ka qenë shumë më i qetë, në një farë mënyre më i rrezikshëm, sepse ka ndodhur nën radar dhe sepse ka qenë sistematik.

Ai thekson se 17 marsi i vitit 2004 ishte më i dukshëm për shkak të konfliktit mes shqiptarëve dhe KFOR-it dhe tërhoqi vëmendje të madhe për shkak të intensitetit dhe dhunës së dukshme.

"Ishte një metodë jashtëzakonisht e dhunshme dhe e shpejtë, e koordinuar dhe efikase e spastrimit etnik. Sot, elementë të ndryshëm të spastrimit etnik shihen përmes uzurpimit të plotë të pronës private, kriminalizimit të çdo rezistence të mundshme civile, pamundësisë së plotë të kthimit të serbëve në Kosovë dhe Metohi dhe angazhimit të pakuptimtë politik të serbëve, të cilin e kemi parë tani pas këtyre zgjedhjeve. Janë elementë të ndryshëm që bashkë me rrënimin e institucioneve të Republikës së Serbisë kontribuojnë në vazhdimin e këtij spastrimi etnik. Nuk filloi me Albin Kurtin, por ishte sistematike nga Prishtina dhe e koordinuar dhe e heshtur nga fuqitë e mëdha perëndimore”, thekson Mitiq.

Ai thotë se në vitin 1999, pas agresionit të NATO-s, kur ishte në Kosovë si gazetar, kishte parë heshtje, tolerancë, ndoshta edhe inkurajim të heshtur të spastrimit etnik nga njësitë perëndimore dhe zyrtarët perëndimorë dhe se e kishte të qartë se ky ishte një model që do të përsëritej më vonë, siç ka ndodhur në çdo fazë të spastrimit etnik në çerek shekullin e fundit.

“Fakti është se nga njëra anë ekziston një dëshirë politike për të ruajtur njëfarë stabiliteti në Ballkan dhe stabilitet në Kosovë e Metohi, për të treguar një lloj multietniciteti dhe se modeli i Kosovës ia ka dalë dhe nuk ka çuar në spastrimin etnik për të cilin vazhdimisht flasin serbët. Megjithatë, është një farsë absolute. Nga ana tjetër, ekziston një dëshirë politike në mesin e vendeve kryesore perëndimore, në radhë të parë të vendeve të Quint-it, për të kompletuar integritetin territorial, siç thonë ata, të një Kosove të pavarur. Për të arritur këtë, ishte e nevojshme të dekurajohen plotësisht serbët dhe të shemben institucionet e Republikës së Serbisë dhe të bëjmë gjithçka për të shuar këtë rezistencë që ka zier deri vonë”, thotë bashkëbiseduesi ynë.

Ai kujton se pogromit të 17 marsit 2004 i paraprinë lajme të rreme dhe një fushatë e orkestruar dhe se qëllimi i tij specifik politik ishte përshpejtimi i të ashtuquajturave negociata që në fakt do të çonin në një Kosovë të pavarur. Ai nuk e përjashton mundësinë e ripërtëritjes së dhunës masive kundër popullit serb, por beson se në këtë moment, Albin Kurtu dhe të gjithë liderët shqiptarë në Prishtinë dhe liderët në Perëndim janë shumë më rehat me kryerjen e spastrimit etnik jashtë dukshmërisë mediatike.

"17. Marsi kishte për qëllim të përshpejtonte procesin që do të çonte në një shpallje të njëanshme të pavarësisë në 2008. Në këtë moment, është fare e sigurt se shumë nga vendet e Quint-it, liderë në Perëndim, nuk janë rehat me shkelje kaq të dukshme, masive të të drejtave të njeriut dhe dhunë kaq masive, por se janë shumë më rehat me këtë spastrim etnik nën radar, jashtë shikueshmërisë mediatike, në të cilën vetë familjet vendosin në një mënyrë apo tjetër, jo në rrethana dramatike, por racionalisht, ndonjëherë duke menduar për të ardhmen e Kosovës dhe fëmijët e tyre. Është vërtet diçka e tmerrshme, është ndoshta mënyra më perfide e spastrimit etnik, ajo luftë psikologjike që po u bëhet serbëve në Kosovë dhe Metohi”, thekson Mitiq.

Ndonëse, thotë ai, spastrimi etnik mohohet dhe quhet propagandë që vjen nga Beogradi apo propagandë e serbëve në Kosovë e Metohi, faktet janë aty dhe askush nuk mund të kontestojë se pas gjithë procesit fshihet një agjendë shumë e qartë politike.