Rakoçeviq: Serbët në Kosovë janë të burgosur të një pogromi, dhuna mund të përsëritet sepse nuk ka institucione

Pas 17 marsit 2004, u bë e qartë se nuk ka asnjë pikë të vetme, asnjë vend të vetëm të shenjtë, asgjë që është e rëndësishme dhe ekziston në jetën e serbëve në Kosovë dhe Metohi që nuk mund të shkatërrohet. Në atë moment u kuptua se nuk kishte asgjë të mbrojtur. Prandaj, që nga ai moment serbët në Kosovë dhe Metohi janë robër të pogromit, thotë për Kosovo online shkrimtari dhe gazetari, Zhivojin Rakoçeviq për Kosovën.

Me rastin e 21-vjetorit të pogromit të marsit, Rakoçeviq thekson se gjithçka që kishin serbët në Kosovë u godit në zemër më 17 mars 2004.

“Është nata Bartolomeut”. Gjithçka u shkatërrua atë ditë, nga të moshuarit plotësisht të izoluar deri te afresket më të shkëlqyera të Virgjëreshës Mari të Ljevishkës. Shtëpitë, vendbanimet urbane, njerëzit, qytetet, fshatrat, bibliotekat, qendrat shëndetësore, afresket, ikonat, gjithçka u prek. Dhe që nga ai moment, nga 17 marsi 2004, llogaritet koha në të cilën gjithçka që kemi është prekur drejtpërdrejt, në thelb të saj”, thotë Rakoçeviq.

Përballë kaosit të pogromit, shton ai, koncepti se komuniteti ndërkombëtar dhe të gjitha ligjet praktikisht ishin zhdukur.

“E ardhmja e Kosovës dhe Metohisë u dogj në pogromin e 17 marsit sepse thjesht u zhdukën 50 mijë ushtarë, dhjetëra mijëra nëpunës civilë, shërbime sekrete, ligje të përsosura botërore, thirrje për të drejta dhe demokraci. Në atë moment u kuptua se koncepti i institucioneve kishte dështuar. Në Kosovë dhe Metohi ekzistojnë mbiinstitucione, institucione dhe nëninstitucione. Superinstitucionet janë ambasada dhe ambasadat amerikane, institucionet janë këto bashkitë e dukshme, qeveria... dhe nëninstitucionet janë struktura kriminale fisnore. Më 17 mars, këto botë dhe struktura paralele u bashkuan për të bërë përballjen përfundimtare dhe për të zhdukur serbët bashkë me kulturën, jetën dhe qytetërimin e tyre”, thotë bashkëbiseduesi ynë.

Dhuna e vitit 2004, vlerëson ai, mund të riorganizohet brenda pak orësh sepse institucionet praktikisht nuk ekzistojnë, ashtu siç nuk ekzistonin në ditët e marsit të 21 viteve më parë. Ai thotë se nuk ka pasur zhvillim të demokracisë apo institucioneve, as nuk ka pasur kthim të serbëve nëpër qytete.

“Është plotësisht e qartë se në një situatë të tillë mund të bësh çfarë të duash. Megjithatë, mendoj se është vendimtare se çfarë bëjmë dhe çfarë kemi mësuar nga 17 marsi, dhe duket se kemi mësuar diçka. Gjatë gjithë këtyre viteve, në vende të ndryshme, ajo që u shkatërrua është restauruar në mënyrë krijuese. Në Manastirin e Kryeengjëjve të Shenjtë, ne kemi një koloni piktorësh që pikturojnë, kemi njerëz që ruajnë kujtesën dhe që kujdesen të nxjerrin disa mësime nga krimi më i madh i paqes në Evropë pas Luftës së Dytë Botërore, sepse kurrë në historinë tonë, Kisha Ortodokse Serbe, as ndoshta ne si popull, nuk kemi përjetuar kaq shumë thesare të jetës dhe gjithçka që kishim zhdukur dy ditë, thotë Raçkoçeviq.