Rakoçeviq për apelin e Eparkisë së Rashko-Prizrenit: KOS bën thirrje për jetë, flet nga përvoja shekullore

Me thirrjen e Eparkisë së Rashko - Prizrenit drejtuar popullit serb që të tregojë unitet dhe durim, në momentin e ekspozimit ndaj represionit të hapur të autoriteteve të Kosovës, Kisha Ortodokse Serbe bën thirrje për jetë, si më e rëndësishmja, më e vjetra dhe institucioni më vital në Kosovë, thotë gazetari dhe shkrimtari, Zhivojin Rakoçeviq për Kosovo online.

"Kisha Ortodokse Serbe bën thirrje për jetë, dhe KOS ishte e vetmja që u tregoi atyre se jeta mund të rikthehet aty ku askush nuk beson se mund të rikthehet," vuri në dukje Rakoçeviq.

Askush, shton ai, nuk besonte se Seminari Teologjik i Prizrenit mund të këndonte, se mund të mbijetonte një prift në Istok, se mund të mbijetonte në qendër të Pejës, por - ai mbijetoi, dhe ky është një shembull që, fare thjesht, flet për jetën.

“Kisha Ortodokse Serbe flet për jetën, përvojën shekullore, skllavërinë, përvojën e vuajtjes, shpresën dhe përvojën e ringjalljes, sepse askush nuk mund ta shohë gëzimin e Deviçit, si ai që pa rënien e tij. Gjithçka është shkatërruar deri në gurin e fundit”, tha Rakoçeviq.

Ai thekson se KOS është institucioni më i rëndësishëm, më i vjetër dhe më vital në Kosovë dhe se në duart e saj është gjithçka që ka lindur zona më e rëndësishme civilizuese.

“Nuk flet me të tjerët, por me popullin, me individët, Kisha Ortodokse Serbe i flet një individi si kishë e gjallë, sepse ai individ dhe ai personalitet edhe kur shkon në Deçan, e ngulitë veten në shekuj dhe në arti i përsosur, me shpresën e të gjithë serbëve, përfshirë ata që nuk kanë qenë dhe që nuk do të jenë kurrë atje, për të ruajtur thesarin e tyre dhe letërnjoftimin e tyre në qytetërim për ta”, tha Rakoçeviq.

Rakoçeviq thekson se Kisha Ortodokse Serbe, me të gjithë individët, sado abstrakte të duket, ruan trashëgiminë e saj për serbët që jetojnë në Nju Jork, Australi, kudo në botë.

“Është një çështje trashëgimie, një jete, një çështje qytetërimi dhe gjithmonë flet për perspektivën e së ardhmes. Prandaj është shumë e rëndësishme që në këtë periudhë, në të cilën administrata e Prishtinës filloi të përvetësojë gjithçka që nuk është e tyre dhe të marrë gjithçka që është e jona, ku nuk jetojmë, kisha shkonë aktivisht atje, në muret e Virgjëresha e Hvostanit, në Rakitnicë afër Podujevës, në Strmac, ku thonë - 'po, është kishë katolike'... Jo, nuk mund të jetë kishë katolike, as trashëgimi e dikujt tjetër, përveç nëse është trashëgimia e atij që e posedon”, tha Rakoçeviq.

Thelbi, nënvizon ai, është në dallimin – “vlerave” dhe “pronësisë”.

“Është absolutisht e qartë se çdo gjë që i takon KOS në Kosovë është pronë e saj dhe e këtij populli dhe individëve që jetojnë atje dhe që marrin pjesë aktivisht me jetën e tyre në të. Tjetër gjë është vlera. Vlerat janë çështje e krejt njerzimit. Deçanin njëlloj e admiron edhe japonezët dhe amerikanët, por dihet se është vetëm pronë e dikujt që jeton në Laplje Selo dhe e dikujt që jeton në Nju Jork dhe që mbretërit e kanë lënë për të dhe për të ardhmen“, tha Rakoçeviq.