Spasojeviq: Pogromi vazhdon vazhdimisht deri më sot, duke marrë formën e dhunës institucionale

Dragan Spasojeviq, djali i Borivoj Spasojeviq, i cili vdiq tragjikisht gjatë pogromit më 17 mars 2004 në veri të qytetit të Mitrovicës, në një deklaratë për Kosovo online thekson se Mitrovica ruan kujtimin e sakrificës së bërë nga babai i tij dhe Jana Tuçev, e cila u vra gjithashtu atë ditë, por se dhuna që filloi atëherë nuk është ndalur deri më sot, por vetëm ka ndryshuar formën e saj.

"Për mua, 17 marsi është një datë që tregon se njerëzit kanë një arsye tjetër për të qenë të vendosur në dëshirën e tyre për të qëndruar në këto zona, për të vazhduar të jetojnë pavarësisht të gjitha sfidave që ekzistojnë, urrejtjes ndaj këtij komuniteti tjetër ose individëve ose grupeve nga ai komunitet tjetër që e shërojnë më së miri kotësinë dhe pakënaqësinë e tyre duke kryer dhunë ose duke u përpjekur ta kryejnë atë kundër komunitetit serb dhe duke u përpjekur të fshijnë gjurmët e ekzistencës serbe në Kosmet", thotë Spasojeviq.

Kanë kaluar 22 vjet që nga vdekja tragjike e babait të tij, por, siç thekson ai, sakrifica e bërë nga Borivoje nuk është harruar.

"Ai ishte inxhinier elektrik, mori pjesë në shumë projekte që kishin të bënin me Mitrovicën, Trepçen, ishte një njeri i respektuar. Ishte mik i mirë për shumë njerëz dhe njerëzit e kujtojnë si bashkëqytetar, veçanërisht në rrethanat në të cilat vuajti", shton ai.

Hetimi që u krye nuk çoi te autorët dhe ata që urdhëruan sulmet, gjë që e bën situatën edhe më të vështirë për familjet e viktimave. Spasojević kujton se edhe 20 vjet më parë, hetimi ndërkombëtar që u nis nuk premtoi drejtësi për viktimat e dhunës së marsit.

"Siç thotë populli ynë, e njeh ditën nga mëngjesi. Kur u formua ekipi ndërkombëtar pas 17 marsit për të hetuar autorët e dhunës së 17 marsit, ai ekip quhej Tor. Pyetja e tyre themelore, kur më telefonuan për të pyetur për rastin e Borivoj Spasojeviqit tim, ishte se çfarë po kërkonte në rrugë. Ata nuk pyetën për drejtimin nga vinte plumbi apo për ndonjë gjë tjetër, por ishin shumë të interesuar për atë që po kërkonte në rrugë. Dhe kolegu i tyre nga FBI-ja Para kësaj, Beryl Vinch mori pjesë në anën serbe në sprapsjen e sulmeve të atyre shqiptarëve, rreth dyqind prej tyre që kaluan në pjesën veriore, të armatosur me pistoleta dhe gurë, thyen hekura, qëlluan përreth. Kështu që ata mund ta pyesnin atë, në vend të meje, se çfarë po kërkonin njerëzit në rrugë në momentin kur dëgjoheshin të shtënat, kur qëlloheshin të shtënat, kur hidheshin gurët këtu në veri pa u provokuar", thotë ai.

Spasojeviq deklaron se objektivi ishin kryesisht enklavat në të cilat u kthyen serbët dhe ku jeta filloi përsëri.

"E gjithë kjo u bë kryesisht në ato vende ku pati një kthim të suksesshëm. Kudo që u kthyen serbët, popullsia u dogj, u plagos dhe u dëbua. Dhe kaq për atë bashkëjetesë të përbashkët. Ndoshta ata duhej ta kishin futur këtë Ligj për të Huajt më 18 mars, në mënyrë që të datohej edhe si dhunë institucionale. Pogromi i 17 marsit vazhdon vazhdimisht, vetëm se tani ka marrë format e dhunës institucionale, ku ata bëjnë sikur janë të çmendur dhe mendojnë se jeta ka filluar këtu që nga viti 2008, kur shpallën në mënyrë të njëanshme pavarësinë", shton ai.

Koha po kalon, siç thotë ai, dhe vetëm një ndryshim në konstelacionin në botë dhe vullnetin politik në Kosovë mund të çojë në drejtësinë që kërkojnë familjet e viktimave.

"Gjithçka varet nga lëvizja në botë dhe konstelacioni i vullnetit politik në botë dhe vullnetit politik në Kosovë. Kushdo që është kriminel nuk mund të merret me krimet e tij, ai të paktën përpiqet t'i justifikojë ato krime, siç kemi parë deklaratat e Kurtit dhe të tjerëve që flasin për këtë sa herë që flasin për të. Ata thonë se populli u revoltua për shkak të diçkaje që bënë serbët, megjithëse nuk përmendin se cilat janë këto arsye, por thonë se ato ende ekzistojnë. Dhe me këtë ata justifikojnë dhunën që ndodhi, kishat që u dogjën dhe të gjitha ato gjëra dhe të gjithë atë tmerr që bënë në ato ditë", përfundon djali i Borivoj Spasojeviqit të vrarë tragjikisht.

Mbesa e tij V.S. thotë se është krenare që ka një hero nga gjyshi i saj, i cili nuk u vra as nga faji dhe as nga detyra.

"Nuk e mbaj mend gjyshin tim, por përmes rrëfimeve të babait tim ishte sikur të isha rritur me të dhe ta njihja", na tha V.S.