Dragica Gashiq: Fqinjët shqiptarë nuk do të thonë as mirëmëngjesi

Dy vjet pas kthimit në vendlindjen e saj në Gjakovë, Dragica Gashiq ende jeton e vetme në një banesë prej 54 metrash katrorë dhe duke pasur parasysh se, siç shprehet, nuk ka marrëdhënie të mira me fqinjët e saj shqiptarë, e kalon kohën duke thurur dhe para ekranit të televizorit.

Dragica Gashiq, e para serbe e kthyer në Gjakovë, thotë për Kosovo online se kushtet e jetesës tani janë shumë më të mira sesa kur ajo u kthye për herë të parë në banesën e saj.

Ajo tregon se ende nuk ka leje për të rinovuar banesën, e cila është shumë e nevojshme, sepse ka shumë lagështi në banesë sepse pikon çatia në dyshemenë sipër saj.

“Kohën e kaloj vetëm, thur pak çorape, xhup, jelek, më vijnë policia, KFOR-i, gazetarët dhe koha kalon. Nuk po ndihem keq tani për tani, nuk e di si do të jetë në të ardhmen. Unë jam duke bërë shumë më mirë këtë vit. Unë nuk bashkëpunoj fare me fqinjët e mi, nuk do të thonë as mirëmëngjes. Vitin e parë më trokitën pa pushim në derë, derisa vendosa një të blinduar. Mezi më lanë t'i postoja. Banesa duhet të rinovohet, por nuk e lejojnë”, tregon Dragica.

Ajo thotë se ndihmën dhe përkrahjen më të madhe e ka nga Zyra për Kosovë e Metohi dhe drejtori Petar Petkoviq, nga prokurimi i ushqimeve bazë deri te shkuarja në Mitrovicën Veriore për trajtim.

“E falënderoj shumë, nëse nuk do të ishte ai, mund të mos mbijetoja. Gjithmonë më merr në telefon, më pyet si jam, a kam ndonjë problem dhe nëse kam, duhet ta njoftoj”, shton Gashiq.

Ajo është mburrur edhe me dhuratat që ka marrë nga Petkoviqi me rastin e dy viteve të ekzistencës së saj në Gjakovë.

“Kam marrë lule dhe një tortë dhe parfum nga drejtori i zyrës për KeM, një falenderim i madh që më kujtoi, që nuk më harroi, po bisedojmë, më thirri në telefon mbrëmë. Ai më uroi për ditëlindjen rreth orës tetë e nëntë e gjysmë dhe biseduam për një kohë të gjatë”, tha Gashiq.

E pyetur nëse është penduar që është kthyer në Gjakovë, ajo shprehet se është shumë e lumtur që ndodhet në banesën e saj dhe qytetin ku ka kaluar momentet më të mira të jetës së saj.

“Jam shumë i lumtur që erdha këtu në banesën time, nuk do të kthehesha kurrë në Pallankë për të jetuar. Thashë që për aq kohë sa të kem mundësi të eci, do të qëndroj në banesën time. Nuk jam aspak i pakënaqur, jam shumë i gëzuar, sepse kam ardhur në Gjakovë në moshën 18 vjeçare, kam gjetur punë atje, jam martuar, kam bërë dy fëmijë dhe kam qenë atje deri në fillimin e luftës. Vitet e mia më të mira janë këtu. Nuk jam penduar fare që kam ardhur. Do të doja të kisha dikë që të më bënte shoqëri, që një nga serbët të kthehej”, shtoi ajo.

Që nga kthimi në Gjakovë, Dragica Gashiq është ekspozuar ndaj kërcënimeve dhe presioneve të vazhdueshme nga shqiptarët për t'u larguar nga banesa e saj. Trokitje në derë në mes të natës, ndalime për të shitur ushqimet më elementare në dyqan, një peticion nga OJQ-të shqiptare për t'u larguar nga Gjakova, ndalim për rinovimin e banesës, madje edhe vendosje të dyerve të blinduara për siguri më të madhe, nuk e detyruan Dragicën të hiqte dorë nga synimi i saj për të qëndruar në qytetin ku jetoi deri në vitin 1999 dhe ku krijoi familje.