Një shqiptare dhe një serb në Rajanoc janë të martuar dhe të lumtur për më shumë se një dekadë

Marijana, një shqiptare, e zëvendësoi vendlindjen e saj Ljeshin me pomoravljen kosovare duke u martuar me një serb, Çaslav Jevtiq, me të cilin filloi të ndërtonte një jetë të re në Rajanoc afër Kamenicës së Kosovës 11 vjet më parë.

Martesa e Marijanës dhe Çasllavit është dëshmi se dashuria mund të bashkojë dallimet kulturore dhe të kapërcejë barrierat gjuhësore. 

Gjithçka filloi dhjetë vjet më parë kur Jevtiq vendosi të kthehej nga Ubi në fshatin e tij dhe nënën e tij të vjetër, të martohej dhe të krijonte familje në Kosovë. 

“Dëshira për t’u rikthyer në vatrën time për shkak të nënës ishte shumë e fortë, ndaj u ktheva në vitin 2011 nga Ubi, këtu, në vendlindjen time, ku jam rritur, ku jam shkolluar”. Pastaj kuptova që nuk mund të jetojmë vetëm, rruga më çoi në Shqipëri, ku takova Marijanën, lindi një lloj dashurie mes nesh të dyve dhe Marijana mbërriti këtu në fillim të pranverës së 2012-ës”, thotë Çaslav.

Marijana gjeti një shtëpi të rrënuar në Rajanoc dhe meqë Çasllavi është i sëmurë me zemër, barra më e madhe e detyrimeve i ra asaj. 

“Ajo e mban gjithë barrën e kësaj shtëpie, çdo gjë e ka marrë mbi shpinë, tani edhe fëmijët, sepse nuk më lejohet të punoj shumë. Ata kositin, mbledhin, shkurtojnë... çdo gjë bëjnë në fushë. Në përgjithësi, ne jemi të kënaqur dhe shumë të kënaqur. Ne jetojmë nga bujqësia, kemi pak tokë dhe bagëti dhe kështu ia dalim. Ne jemi në marrëdhënie shumë të mira me të në Shqipëri, dëgjojmë njëri-tjetrin, ata po vijnë. Gruaja ime duhet të shkojë tek ata tani, ashtu ka bërë edhe vitin e kaluar, por unë nuk po shkoj për probleme shëndetësore. Jetojmë me ndonjë ndihmë sociale, shkollojmë dy fëmijë. Fëmijët janë nxënës shumë të mirë, janë të shkëlqyer, vetëm lavdërimet vazhdojnë për ta. Ju duhet të jetoni. Falenderojmë të gjithë njerëzit e vullnetit të mirë që na ndihmuan dhe që vazhdojnë të na ndihmojnë, faleminderit shumë, çfarë të them tjetër”, thotë Çasllav. 

Në fillim nuk ishte e lehtë, Marijana nuk dinte serbisht, as Çasllavi shqip, me kalimin e kohës këto pengesa u tejkaluan dhe rrethi e pranoi shumë mirë rejen nga Shqipëria. 

“Njerëzit janë të mirë, më ka qenë pak e vështirë në fillim, por tani, e kam mësuar shumë gjuhën, edhe pse ka ende gjëra që nuk i di, por është mirë”. Unë kam fqinjë, ata vijnë. Unë vij nga një vend buzë detit dhe në fillim ishte e vështirë, por kur mundem shkoj te familja ime. “Kemi shumë punë për të bërë dhe nuk arrijmë”, thotë Marijana.

Kurora e dashurisë së Marijanës dhe Çasllavit janë dy vajzat e tyre, Anxhela dhe Vera. Të mësuar me një jetë modeste, ato ndihmojnë çdo ditë prindërit e tyre në punët shtëpiake dhe bujqësore. 

“Është një ditë e bukur për ne, punojmë, mjelim, pastrojmë, mësojm. Ne kemi shumë miq, luajmë, ata vijnë në vendin tonë, ne vijmë tek ata”, na tha Vera.

Për nënën e Çasllavit, Zhivkën, nuk ka grua më të mirë dhe më të vlefshme në fshat se reja e saj Marijana. 

“Mezi prisja të vinte në shtëpinë time, isha vetëm, nuk mund të punoja”. Sa erdhi ajo i thashë, “ja ku ja reja, kjo është e gjitha e jotja”. Ajo është e mirë, e bukur. Ajo punon nëpër shtëpi, çdo gjë që shihni ajo bën, ajo pastron. Nuk mundem, jam plakur. Dhe kujdeset për fëmijët, i edukon, madje shkon në fushë. Çdo gjë. Nuk ka asnjë grua si ajo në fshat”, na thotë Zhivka.

E se çfarë nikoqire është Marijana, janë bindur edhe ekipi i Kosovo online, të cilët janë pritur me kafe, raki dhe një tavolinë plot ushqim.