Pronarëve të shtëpive të vogla në Gazivodë po u skadon afati për largimin e objekteve: Ndërtova një kënd për pleqërinë, tani ajo ëndërr po zhduket

Në fshatin Megjipotoku, në bregun e Gazivodës, në komunën e Zubin Potokut, këtë fundjavë mbretëron një qetësi e pazakontë. Rreth dhjetë vila janë bosh, pavarësisht temperaturave verore që arrijnë deri në 40 gradë. Ndryshe nga vitet e mëparshme, kur kjo zonë ishte plot me vizitorë dhe tubime familjare, sot mes pronarëve mbizotëron pasiguria për shkak të rrënimit të shtëpive të vogla në pjesë të tjera të bregut dhe paralajmërimeve se i njëjti skenar mund t’i presë edhe ata.

Vitet e mëparshme, gjatë verës, këtu kishte shumë zhurmë dhe hare. Tubimet familjare, takimet me kumbarë, festimet e ditëlindjeve, lindjeve dhe martesave shpesh organizoheshin në shtëpitë e pushimit, të cilat pronarët ua vinin në dispozicion jo vetëm familjarëve të tyre, por edhe miqve, fqinjëve dhe, jo rrallë, edhe të njohurve që sapo i kishin takuar ato ditë.

Siç thonë pronarët, kjo ishte një copëz parajse, të cilën dëshironin ta ndanin me të gjithë njerëzit e mirë që donin të përjetonin kënaqësitë e pushimeve verore në liqenin e Gazivodës.

Këtë histori idilike këto ditë po e prishin hijet e buldozerëve dhe makinerive, zhurma e të cilave ushton nga ana tjetër e liqenit.

Janë po ato makineri që disa ditë më parë rrafshuan deri në themele shtëpi pushimi të ngjashme me këto, me vendim të Ministrisë së Infrastrukturës së Kosovës, ndërmarrjes “Ibër-Lepenc” apo institucioneve të tjera, të cilat i urdhëruan pronarët që t’i largonin objektet brenda dhjetë ditësh, në të kundërtën këtë do ta bënin vetë ato.

Pronari i njërës prej vilave, Vidosav Kragoviq, vjen çdo ditë, ujit lulet përreth objektit, pastron dhe, me mosbesim e shpresë, vështron dhe mat me sy çdo pjesë të shtëpisë, çdo tullë, oxhakun dhe skarën.

Ai është një mikpritës që, ashtu si shumica e banorëve të Kollashinit të Ibrit, i kujton paraardhësit e tij si njerëz që gjithmonë jepnin të paktën diçka nga pasuria e tyre personale për të mirën e të gjithëve.

Ai thotë se i ka ndërtuar vetë, me duart e tij, të 87 shkallët deri te liqeni, se pusin me thellësi 42 metra e ka gjetur me ndihmën e një shqiptari që ka njohuri për gjetjen e ujërave nëntokësore dhe se në breg shpesh ka shkëmbyer përvoja peshkimi me peshkatarë shqiptarë. Gjithashtu, me këdo që ka takuar këtu, ka ndarë edhe kafshatën e bukës dhe gotën e ujit.

“Një ditë u shfaqën njoftime me shkrim që dokumentet që posedonim lidhur me objektet t’i dorëzonim në Stacionin Policor në Zubin Potok. Kjo ishte para dy vjetësh dhe më pas gjithçka ra në heshtje. Ndërkohë, dikush e shtroi rrugën hyrëse dhe ndërtoi një parking të madh, ku mund të parkohen më shumë se 20 automjete. Jo larg prej aty është xhiruar edhe spoti parazgjedhor i Agim Bahtirit për zgjedhjet në Kosovë. Ne nuk e dimë se cili është plani, por në fund të korrikut gjetëm shirita që vazhdojnë të qëndrojnë në objekt. Njërin prej fqinjëve e njoftuan që t’i thërriste të tjerët dhe të shkonim në Prishtinë, në Ministrinë e Bujqësisë dhe Zhvillimit Rural. Kur shkuam atje, vendimet tashmë na prisnin. Ato ishin edhe të përkthyera dhe në to shkruhej se kishim afat dhjetë ditë për të larguar gjithçka nga parcela”, e nis rrëfimin e tij Kragoviq.

Ai thotë se mbeti i habitur kur e mori vendimin në Prishtinë dhe se në atë çast iu kujtuan ditët e fëmijërisë dhe rrënjët e tij, të cilat prej më shumë se 200 vjetësh janë të lidhura me Kollashinin e Ibrit.

“Në dokumente është shënuar se rrënjët e mia në këto treva datojnë 200 vjet më parë. Vizioni im ishte që, pavarësisht gjithçkaje që po ndodh, të qëndronim në këto troje, por ajo që po ndodh gjatë dy deri në tre vjetëve të fundit, e veçanërisht ditëve të fundit në Zubin Potok, më ka dekurajuar shumë. Nuk jam njeri që dorëzohet apo frikësohet, por mendoj se kam gabuar në mënyrën time të të menduarit. Kur e mora vendimin, shpresoja për diçka, por jo që brenda dhjetë ditësh të na kërkohej të largonim gjithçka. Ajo për të cilën kam punuar ndër vite, që nga viti 2017, kur nënshkrova kontratën me ‘Srbijašume’, të cilat në atë kohë ishin të vetmet të pranishme në terren, e deri më sot, nuk ka qenë objekt i asnjë ankese apo paralajmërimi. Askush nuk më pyeti nëse isha aty apo nëse kisha dokumente. Papritur u shfaqën njerëz që vendosnin këta shirita dhe thoshin se kjo është pronë e Republikës së Kosovës, përkatësisht e Pyjeve të Kosovës. Ata e dinin se ‘Srbijašume’ funksiononin. Nuk e di përse nuk e kanë penguar këtë, nëse thonë se janë pushtet që nga viti 2008”, thotë bashkëbiseduesi ynë.

Ai thekson veçanërisht se kishte ndërtuar një kënd familjar për veten dhe familjen e tij dhe se kishte ëndërruar që ky të ishte një vend i cili, në pleqëri, do t’u ofronte atij dhe bashkëshortes së tij paqe dhe qetësi.

“Kisha një vizion dhe një plan për atë që po ndërtoja. Nuk po ndërtoja një shtëpi, por një kënd për veten dhe bashkëshorten time, për periudhën që po vjen, për vitet e vona të jetës. Mirëpo, tani mendoj se ajo ëndërr është e parealizueshme. Nuk e ndjeva aspak se dikush në Prishtinë e kuptonte shqetësimin apo situatën time dhe se dëshironte të na ndihmonte. Ndjeva cinizëm të fshehur pas një bisede në dukje të sjellshme. Vendimin ma dorëzoi drejtori i Inspektoratit të Pylltarisë dhe Gjuetisë. Kur i thashë se në parcelë kam një pus 42 metra të thellë, të cilin e kam paguar vetë, se për shpimin e pusit kisha sjellë një shqiptar që merret me këtë punë, si dhe se kam një trap lundrues dhe një varkë që i kam bërë për veten dhe familjen time, ai më tha: ‘Jo, nuk do të mund të lahesh më aty. Kjo do të të ndalohet’. Se çfarë do të thotë kjo, do ta shohim në të ardhmen”, na përcjell Kragoviqi përshtypjet nga biseda me inspektorin në Prishtinë.

Kragoviqin e dhembin veçanërisht standardet e dyfishta, për shkak të të cilave, siç thotë ai, serbët duhet të ndihen të nënshtruar, ndërkohë që në afërsi të drejtpërdrejtë të objektit të tij ndërtohen parkingje, vendosen ekrane të mëdha dhe madje ngrihen edhe lokale të improvizuara.

“Ata që nuk kanë frikë janë ende këtu dhe shpresoj se as ne që nuk ndiejmë frikë nuk do të largohemi prej këtu. Megjithatë, gjatë bisedës ua vura në dukje standardet e dyfishta dhe faktin se ne serbët jemi vënë jo vetëm në një pozitë të nënshtruar, por edhe poshtëruese. Theksova se ata kishin financuar parkingun dhe kishin rregulluar plazhin për njerëzit që vijnë nga jugu i Ibrit, gjë ndaj së cilës nuk kam asgjë kundër. Madje kanë sjellë edhe një kioskë, një ekran të madh dhe tualete portative. Kur ua bëra të ditur këtë, më thanë se të gjitha këto ishin financuar nga disa struktura. Desha t’i përgënjeshtroja dhe u thashë se këtë e kishte financuar Qeveria e Kosovës, se ministri i Policisë është shpesh i pranishëm këtu dhe se policia e siguron shpesh atë vend. Nuk më lejuan të thosha atë që kisha për të thënë. Për mua, gjëja më e tmerrshme është se nuk kemi kujt t’i drejtohemi. Siç do të thoshte populli ynë: ‘Përpara lart, prapa thellë’. Jemi aty ku jemi. Shpresoj se do të qëndrojmë dhe do të mbetemi aty ku i kemi rrënjët”, thekson Kragoviqi.

Afati për rrënimin po afrohet, ndaj e pyetëm Kragoviqin se çfarë pret dhe kush do të jetë i lumtur nëse objekti i tij aktual nuk do të ekzistojë më.

“Na dhanë mundësinë të parashtrojmë ankesë, gjë që e shfrytëzova dhe ia dërgova ankesën departamentit përgjegjës për këtë çështje. Jam duke pritur përgjigjen. Më thanë se pas kësaj mund t’i drejtohem edhe gjykatës. Nuk do të dija të thosha se si do të veprojnë tani. Shpresoj se nuk do të ndodhë ashtu siç ndodhi në anën tjetër të liqenit”, shprehet me shpresë Kragoviqi.

Për mediat ka një lutje që t’ia paraqesin “mbarë botës” atë që po ndodh, ndërsa për përfaqësuesit e bashkësisë ndërkombëtare ka një mesazh që, siç thotë ai, ta korrigjojnë gabimin.

“Ju, mediat, ndiqeni këtë dhe tregojuni njerëzve, opinionit të gjerë dhe mbarë botës se çfarë po ndodh. Ndoshta një ditë do të dëshmohet se e gjithë kjo ishte një terror i madh, një gabim i madh dhe se bashkësia ndërkombëtare nuk duhej ta kishte lejuar. Fatkeqësisht, tani ata mbyllin sytë, qëndrojnë mënjanë dhe vështrojnë. Unë nuk i përkas asnjë partie dhe nuk merrem me politikë. Jam një familjar i zakonshëm, një njeri që ka jetuar, që jeton këtu dhe që synon të qëndrojë”, përfundoi Kragoviqi.