Klubi i karatesë "Senshi" në Llapnasellë: Një vend ku ndërtohen kampionë dhe karakter i forte

Klubi i karatesë "Senshi" nga Llapnasella, i udhëhequr nga trajneri Millan Rashiq, ka mbledhur fëmijë dhe të rinj nga Kosova qendrore për vite me radhë, duke u mësuar atyre jo vetëm arte marciale, por edhe disiplinë, vetëkontroll dhe respekt. I themeluar në vitin 2010, si klubi i parë i karatesë në këtë zonë pas luftës, "Senshi" me kalimin e viteve ka ndërtuar një identitet sportiv të njohur dhe ka fituar medalje të shumta në garat vendase dhe ndërkombëtare. Megjithatë, për Rashiqin, suksesi më i madh është që anëtarët e tij largohen nga salla si njerëz më të shëndetshëm, më të përgjegjshëm dhe më të mirë.

Pas Klubit të Karatesë "Senshi" qëndrojnë vite pune, sakrifice dhe rezultate sportive. Ideja e themelimit të tij lindi nga dëshira e Millan Rashiqit, i cili është me origjinë nga Lepina pranë Lipjanit, për të transferuar njohuritë dhe përvojën që fitoi gjatë praktikimit të karatesë në Kraljevë tek fëmijët nga Kosova qendrore, të cilët deri atëherë në përgjithësi nuk kishin një mundësi të tillë.

"Që nga lufta e tutje, është klubi i parë në pjesën qendrore. Kemi klube karateje në Mitrovicë, Zveçan, Shtrpcë, por në pjesën qendrore jemi klubi i parë dhe i vetëm që aktualisht punon. Dhe ideja, si arrita deri këtu, është se jam nga këto zona, nga këto zona rurale, ku nuk kishte mundësi të kishim një klub në fshatra. Kryesisht ishte në qytetet më të mëdha. Epo, për shkak të rrethanave, pas bombardimeve, kur pati luftë, jetova në Kraljevo për njëfarë kohe. Studiova atje, garova, isha i mirë në disiplinat e mia dhe në fund, doja të isha në gjendje ta arrija këtë si trajner, në mënyrë që brezat e ardhshëm të mund të merrnin atë që unë nuk munda ta kisha", thekson Rashiq.

Cilësia para sasisë

Interesi i fëmijëve për sportin ekziston, por mënyra se si funksionon klubi ka ndryshuar me kalimin e kohës. Ndërsa në fillim ishte e rëndësishme të mblidheshin sa më shumë anëtarë dhe të njiheshin konkurrentët e ardhshëm midis tyre, sot theksi është në punën cilësore dhe përgatitjen e atyre që duan t'i përkushtohen më seriozisht karatesë.

"Sigurisht, që në fillim kërkoi që të kishim sa më shumë anëtarë të ishte e mundur, që midis tyre të dalloheshin disa konkurrentë të mirë. Tani kemi konkurrentë të mirë dhe dikush më i ri gjithmonë del në këtë grup. Pra, fëmijët që u pëlqen të stërviten vijnë, e gjejnë veten në të, dhe ata që e gjejnë veten vërtet të mirë përfundojnë në këtë grup dhe duan të punojnë shumë më tepër, dhe në fund marrin rezultate. Ata që janë atje rekreativisht, sigurisht, ka vend për të gjithë, por ne kemi zvogëluar numrin e grupeve, stërvitjen dhe gjithçka që lidhet me sasinë", tha ai.

Klubi punon me dy grupmosha, por mosha nuk është kriteri i vetëm për caktimin e anëtarëve. Njohuritë e fituara, përvoja dhe ngjyra e rripit, e cila tregon përparim në zotërimin e aftësive të karatesë, gjithashtu luajnë një rol të rëndësishëm.

"Kemi një grup më të ri, nga gjashtë deri në rreth 13 vjeç. Pas kësaj, sigurisht, varet edhe nga ngjyra e rripit nëse dikush do të jetë në këtë apo në grupin e mëparshëm. Këtu kemi disa fëmijë që janë 11 ose 12 vjeç, por ata tashmë mbajnë një rrip të gjelbër. Ata filluan të stërviteshin që të vegjël, në moshën pesë ose gjashtë vjeç, arritën rripin e gjelbër dhe tani janë këtu", tha Rashiq.

Nga kategoritë e juniorëve te medaljet e seniorëve

Nuk ka mungesë rezultatesh si në kategoritë e të rinjve ashtu edhe në ato të të rriturve. Megjithatë, arritja e medaljeve të seniorëve është një sfidë e veçantë, sepse konkurrentët e rinj nga komunitetet më të vogla, pasi mbarojnë shkollën e mesme, shpesh shkojnë për të studiuar në qytete të tjera.

"Rezultatet e garuesve më të vjetër vlerësohen shumë më tepër. Sigurisht, ne po ndjekim medaljet e seniorëve, por jemi në një problem, ashtu si çdo vend që nuk është qytet universitar, sepse garuesit tanë që mbushin 18 ose 19 vjeç shkojnë për të studiuar, qoftë në Kosovska Mitrovica, Beograd, Nish apo diku tjetër. Pastaj, më lejoni të them, kemi një problem të vogël me seniorët për sa i përket kësaj, sepse fëmijët, falë Zotit, janë të suksesshëm, kështu që ata vazhdojnë shkollimin e tyre. Por deri në vitin e 17-të ose të 18-të, kemi garues që mund të arrijnë vërtet rezultate të shkëlqyera", tha Rashiq.

Anëtarët e "Senshi" përballen gjithashtu me sfida të reja. Në periudhën e ardhshme, i presin garat në Greqi, Bullgari dhe Stamboll, dhe klubi planifikon të vazhdojë bashkëpunimin me ekipet sportive nga rajoni. Megjithatë, për klubet më të vogla, çdo udhëtim jashtë vendit nënkupton sfida financiare, prandaj mbështetja e qeverisjes vendore është me rëndësi të madhe.

"Kur jemi atje në disa vende përreth, bashkia na ndihmon, na siguron transportin dhe na takon. Kjo është një ndihmë shumë e madhe për ne. Këtu, ishim në Mal të Zi në një kamp të udhëhequr nga kampioni aktual evropian i karatesë Enes Ozdimir dhe Ivan Rodiq, një trajner nga Beogradi. Ishte një kamp i jashtëzakonshëm. Morëm mbështetjen e bashkisë. Ata ishin mikpritës, na ftuan, ne ishim mysafirët e tyre dhe ishte vërtet e bukur. Më lejoni të them se e gjithë kjo i afron fëmijët me mjedisin, sjell një shoqërizim dhe njohje të reja, dhe gjithashtu takuam klube të reja. Pra, kur të organizojmë Trofeun Graçanicë në vitin 2027, presim që të shohim të gjitha ato klube nga Mali i Zi, Kroacia, Maqedonia e Veriut dhe nga Bullgaria, sigurisht, dhe nga Serbia qendrore, të vijnë dhe të jenë mysafirët tanë në garë", thekson Rashiq.

Medaljet janë të rëndësishme, por shëndeti dhe karakteri janë të parat

Gjatë viteve, garuesit e "Senshi" kanë fituar medalje të shumta, përfshirë arin nga kampionatet shtetërore dhe kupat. Megjithatë, trajneri thekson se rezultatet sportive nuk janë masa e vetme e suksesit. Ai e konsideron zhvillimin fizik të fëmijëve, qëndrimin e duhur, disiplinën dhe zakonet që ata fitojnë përmes stërvitjes së rregullt si shumë më të rëndësishme.

"Sigurisht, kishte shumë nga ato medalje. Suksesi im më i madh është klubi dhe fëmijët e shëndetshëm nga klubi. Ky është suksesi im më i madh nga të gjithë. Ne korrigjuam këmbët e sheshta, korrigjuam qëndrimin e gabuar të shtyllës kurrizore, skoliozën dhe kifozën. Fëmijët që ushtrojnë këtu janë të shëndetshëm, të kulturuar dhe të kujdesshëm. Do ta veçoja atë si një medalje ari, suksesin më të madh. Dhe, sigurisht, patëm medalje ari në kampionate dhe kupa kombëtare. Karateistët që shihni këtu, fituan gjithashtu medalje, Stasha, Jovana, Irena dhe Petar... Të gjithë këta që mbajnë rripa blu fituan medalje në kampionatet kombëtare në kategoritë më të reja. Por, siç e përmenda, ndërsa shkojmë drejt kategorive më të vjetra, është më e vështirë të marrësh një medalje. Megjithatë, po punojmë shumë dhe mendoj se do të sjellim një medalje nga ato gara më të forta në periudhën para Vitit të Ri”, thotë ai.

Progresi në karate gjurmohet edhe përmes ngjyrës së rripit, nga e bardha, e cila u jepet fillestarëve, në të zezën, e cila tregon një nivel të lartë njohurish dhe përvoje. Përveçse tregon progresin individual, rripi luan gjithashtu një rol në organizimin e stërvitjes.

“Ngjyra përfaqëson nivelin e njohurive dhe stërvitjes që keni kaluar gjatë asaj periudhe stërvitjeje. Sigurisht, ne fillojmë me rripin e bardhë, që është rripi që të gjithë e marrin kur vijnë, kur fillojnë. Pastaj janë të verdhët, portokalli, jeshilet, blutë, kafetë dhe të zinjtë. Këtu shohim deri te rripi blu, dhe kemi konkurrentë me rripa kafe dhe të zinj. Ata nuk janë në stërvitje sonte, por sigurisht që kemi diçka për të cilën të krenohemi në këtë drejtim. Ky është një pikë referimi. Sigurisht, ne e shohim edhe këtë. Nëse unë, për shembull, nuk jam në stërvitje, nëse rripi blu është më i forti në stërvitje, ai nuk duhet të vonohet për stërvitje. Pavarësisht nëse njëri nga studentët vonohet apo unë, ne përpiqemi të mos vonohemi, por kur ndodh, ka dikë që është më i ri se të tjerët në grup, të gjithë e dëgjojnë, nuk ka probleme atje. Është një lloj hierarkie që respektohet”, tha Rashiq.

Stërvitje që ndërton njerëz, jo vetëm garues

Në “Senshi”, përveç teknikave dhe aftësive të karatesë, i kushtohet shumë vëmendje zhvillimit të personalitetit. Rašić beson se detyra e trajnerit është të njohë nevojat e secilit fëmijë dhe të gjejë një mënyrë për ta motivuar atë, në mënyrë që ai të largohet nga palestra jo vetëm si një atlet më i mirë, por edhe si një person më i përgjegjshëm.

“Disiplina, organizimi në jetë, ata mësojnë nga gabimet e tyre, ata e inkurajojnë veten të mendojnë. Ne jo vetëm që stërvitemi, bëjmë edhe përgatitje psikologjike. Ne nuk jemi gjigantë, nuk jemi një klub i madh, nuk kemi një trajner të veçantë fitnesi, një trajner të veçantë psikologjik apo një ekspert që do të punojë me fëmijët, gjë që, sigurisht, do t'i pëlqente dhe do t'i përshtatej çdo klubi. Ne nuk kemi një të tillë. Unë duhet ta bëj gjithë atë punë. Unë përpiqem me ta, por mendoj se secili prej tyre duhet të arrihet në një mënyrë të ndryshme, me shumë dashuri dhe shumë dëshirë që në fund të fundit, ata të jenë para së gjithash njerëz të mirë dhe konkurrentë të mirë, por kur marrin rezultatin, është një sukses për ta. Ata nuk janë të vetëdijshëm se kanë fituar një medalje. Ata nuk janë të vetëdijshëm se kanë ndryshuar si njerëz, se kanë mësuar justifikimin më të rëndësishëm, që është: 'Nuk mundem, kam stërvitje.' për medaljen dhe thonë: 'Po, unë mora një medalje.' Nuk e di se çfarë ke marrë më parë. "Një medalje është thjesht një zbukurim që e mban rreth qafës", thotë ai.

Numri i anëtarëve të klubit varion midis 30 dhe 50, dhe Rašić thekson se garuesit nga komunitetet më të vogla shpesh duhet të bëjnë më shumë përpjekje për të konkurruar në mënyrë të barabartë me anëtarët e klubeve të mëdha dhe më të organizuara. Megjithatë, ai beson se suksesi i arritur pavarësisht rrethanave të tilla ka një vlerë të veçantë.

"Klubet e forta janë gjithmonë në avantazh. Klubet nga Beogradi, Çaçaku, Novi Sadi dhe qytete të tjera janë gjithmonë në avantazh, sepse trajnerët e ekipeve kombëtare vizitojnë ato klube, shkojnë në kampe e kështu me radhë. Është e vështirë të shkosh në ato kampe, dhe kur merr një ftesë, nëse në atë moment nuk je në një situatë për ta shtyrë financiarisht dhe nuk mund ta çosh deri në fund, do të jetë e vështirë për ty të marrësh një ftesë të re herën tjetër. Pra, ata janë në avantazh. Është shumë më e vështirë për ne të marrim një medalje. Duhet të luftojmë kundër kundërshtarit, kundër gjyqtarit dhe kundër presionit të të gjithë atyre atje. Por kur arrijmë te medalja, atëherë ajo është shumë më e fortë se e tyre", thotë Rashiq.

Pothuajse 27 vjet në tatami

Rašić është mbajtës i rripit të zi, dita e tretë, dhe ka praktikuar karate për pothuajse 27 vjet. Ai përpiqet t'ua përcjellë njohuritë dhe përvojën e tij brezave të rinj, si përmes përgatitjes fizike dhe teknikës, ashtu edhe përmes diskutimeve rreth garave, të ushqyerit dhe forcës mendore.

"Gjithçka që di, gjithçka që mund të përcjell, përpiqem t'ua përcjell atyre. Nuk mbaj asgjë për vete. Dhe sa i përket mjekësisë, sportit, fitnesit dhe të ushqyerit, ndaj gjithçka me ta. Ne gjithashtu kemi atë përgatitje psikologjike, seanca stërvitore kur ulemi dhe flasim vetëm për garat, punën, gjithçka. Ne gjithashtu kemi seanca stërvitore ku nuk themi asnjë fjalë, thjesht punojmë, punojmë, punojmë. Secili e di punën e tij dhe tani nuk është e vështirë të punosh me ta. Kur ishin të vegjël, problemi ishte t'u mësojmë, këmbën majtas-djathtas, por tani ne tashmë po rregullojmë ato vida të vogla, po rregullojmë gjërat e vogla dhe kjo është shumë mirë", thekson ai.

Rashiq i fton fëmijët dhe të rinjtë të provojnë karatenë, duke theksuar se ky sport ofron shumë më tepër sesa të mësuarit e teknikave marciale. Ai veçon veçanërisht rëndësinë e zhvillimit të barabartë të të gjithë trupit, vetëkontrollit dhe përgjegjësisë që një individ merr përsipër kur shkon në një ndeshje garuese.

"Si një sport bazë, është jashtëzakonisht i mirë sepse përfshihet i gjithë trupi. Ne bëjmë shumë ushtrime formësimi, shtrirjeje dhe force që lidhen me të gjithë trupin. Nuk preferojmë vetëm gjymtyrët e poshtme ose të sipërme. Unë nuk theksoj asnjë sport, por, për shembull, në basketboll dhe hendboll diçka preferohet pak më shumë, qoftë këmbët apo krahët e kështu me radhë. Ndërsa në karate duhet të punojmë të gjithë trupin. Karateja është një sport individual, nuk është një sport në grup dhe nuk është një lojë, por disi një aftësi. Por e kemi edhe në sport "Kur del në një ndeshje me dikë, nuk ke një lojtar tjetër pas teje për të korrigjuar gabimin tënd. Çdo gabim duhet ta përballosh." Pra, çdo gjë që bëjnë në ato sekonda të shkurtra mund të jetë shumë e lehtë nëse bëjnë një gabim, ose shpërblehet shumë mirë nëse godasim vërtet gjënë e duhur në atë moment", thotë ai.

Garues të rinj: Disiplinë, përpjekje dhe përkushtim për një medalje

Midis anëtarëve të klubit është Jovana Filiq nga Lipjani, e cila ka ushtruar karate që kur ishte katër vjeç. Për të, ky sport përfaqëson shumë më tepër sesa aktivitet fizik, dhe medalja e artë e fituar në kampionatin serb, për të cilën, siç thotë ajo, investoi shumë përpjekje, punë dhe sakrificë, ka një vlerë të veçantë.

"Mora vendimin për të ushtruar karate kur isha katër vjeç, kështu që jam përfshirë në këtë sport që kur isha fëmijë. Është një sport që ndërton karakterin tonë, e forcon atë, e formon atë dhe punon në muskujt tanë, kështu që ky është një kombinim perfekt. Do të veçoja medaljen e artë në kampionatin serb si çmimin tim të preferuar. Është medalja që fitova disa vite më parë dhe jam shumë krenare për të, sepse e di sa shumë përpjekje, punë dhe sakrifica kam bërë për të”, tha Filiq.

Edhe pse pranon se stërvitja e karatesë kërkon përkushtim, ai beson se disiplina dhe dëshira janë thelbësore për përparimin.

“Epo, nuk është e lehtë, por gjëja më e rëndësishme është disiplina, sepse me dëshirë të mjaftueshme dhe disiplinë shumë të mirë, mund të arrijmë çdo gjë”, tha ajo.

Stasha Stanojeviq, gjithashtu nga Lipjani, e cila filloi stërvitjen e karatesë në moshën pesëvjeçare, ka përvoja të ngjashme. Me kalimin e kohës, thotë ajo, ajo gjeti vendin e saj në këtë sport, dhe ndër sukseset e saj më të rëndësishme ajo veçon medaljet e argjendta dhe dy bronzi nga garat kombëtare.

“Fillova të praktikoja karatenë kur isha pesë vjeç. Gjithmonë më tërhiqnin sporte të tilla dhe thjesht e gjeta veten në të me kalimin e kohës. Do të veçoja medaljet e argjendta dhe dy bronzi nga garat kombëtare si medaljet më të rëndësishme. Duhet shumë sakrificë, përpjekje dhe punë për të arritur rezultate të tilla dhe jam shumë krenare për ato medalje", tha ajo.

Stanojeviq thekson se karateja formon karakterin dhe i ndihmon të rinjtë të përvetësojnë zakone të shëndetshme jetese.

"Këtu nuk mësojmë vetëm kata ose si të luftojmë, por mësojmë edhe disiplinë dhe, në fakt, mbi të gjitha të jemi njerëz të mirë. Karateja na mëson një stil jetese më korrekt", pohon ajo.

Petar Stanojeviq nga Lipjani ka 13 vjet që ushtron karate. Ajo që filloi si kuriozitet fëmijëror u shndërrua në një angazhim afatgjatë, të shënuar nga stërvitje, gara, suksese dhe sfida. Ndër rezultatet e mëparshme, bie në sy vendi i tretë në kampionatin kombëtar në Rashkë.

"E provova si fëmijë dhe doja, isha kurioz, doja ta provoja. Në fund, pas 13 vitesh stërvitje, ende stërvitem dhe ende më pëlqen ky sport. Pra, 13 vjet stërvitje të vazhdueshme, konkurrencë, ulje-ngritje, dhe ende po stërvitem me gjithë shpirt. Kam fituar çmime, dhe më e rëndësishmja për mua është vendi i tretë në kampionatin kombëtar në Rashkë. Aktualisht është medalja ime më e mirë. Shpresoj se do të ketë shumë medalje të tjera më të mira dhe më të forta që do të fitoj", tha ai.

Për Peterin, stërvitja është gjithashtu një mënyrë për të bërë një pushim nga detyrat e përditshme dhe për t'u përqendruar te vetja. Ai beson se karateja, përveç formës fizike, zhvillon vetëkontrollin dhe aftësinë për t'u përballur me sfidat.

"Çdo sport është i vështirë në mënyrën e vet, por kur hyn në sallë, gjithçka jashtë sallës harrohet. Ne përqendrohemi vetëm te sporti dhe kaq. Çdo herë vij për t'u lodhur, për t'u çlodhur, por edhe për të pushuar në çdo mënyrë. Ky është një sport i vjetër, një sport shumë i bukur. Mund të mësosh çdo gjë, veçanërisht vetëkontrollin dhe vetëmbrojtjen, që është më e rëndësishmja, të mos jemi sulmues, por të mbrojmë veten, gjë që është një gjë e bukur. Do t'i ftoja të gjithë miqtë e mi të vijnë", tha Stanojeviq.

Për anëtarët e Klubit të Karatesë "Senshi", çdo medalje është një konfirmim i përpjekjes së bërë, por edhe një nxitje për sfida të reja. Megjithatë, mesazhi i trajnerit të tyre mbetet i qartë - arritjet sportive janë të rëndësishme, por disiplina, shëndeti, respekti i ndërsjellë dhe karakteri janë vlera që qëndrojnë shumë më gjatë se një medalje në qafë.