Pamja e Kosovës pas 15 vitesh - papunësia, varfëria, mosrespektimi i të drejtave të njeriut, OKB-ja është ende larg

Pesëmbëdhjetë vjet që nga miratimi i njëanshëm i Deklaratës së Pavarësisë në Prishtinë, Kosova është ende larg synimit të përcaktuar politik për t'u bërë anëtare e Kombeve të Bashkuara. Rreth 17 për qind e popullsisë jeton në varfëri dhe papunësia është më e larta në Ballkanin Perëndimor.

Sipas të dhënave nga Beogradi, nga 193 shtete anëtare të Kombeve të Bashkuara, 106 nuk e njohin pavarësinë e Kosovës, 84 e njohin, ndërsa tre nuk kanë një qëndrim të qartë. Nuk njihet nga pesë anëtarë të Bashkimit Evropian - Greqia, Qiproja, Sllovakia, Rumania dhe Spanja. Vendi i fundit që njohu Kosovën ishte Izraeli, në shtator të vitit 2020, dhe qeveria në Prishtinë shpesh kritikohet nga opozita se nuk ka siguruar asnjë njohje të re ndërkohë. Nga viti 2017 e deri më sot, 27 shtete kanë tërhequr vendimet e tyre për njohjen e Kosovës.

Kosova nuk është anëtare e Këshillit të Evropës, Organizatës për Siguri dhe Bashkëpunim në Evropë (OSBE), Interpol, Organizatës së Kombeve të Bashkuara për Arsim, Shkencë dhe Kulturë (UNESCO), Organizatës Botërore të Tregtisë, Organizatës Botërore të Shëndetësisë... Është anëtare e Fondit Monetar Ndërkombëtar, Bankës Evropiane për Rindërtim dhe Zhvillim, Organizatës Botërore të Doganave, CEFTA, Komitetit Olimpik.

Është gjithashtu anëtare e Bankës Botërore, e cila pak ditë më parë njoftoi se kryeson në Ballkanin Perëndimor për nga papunësia, me 31 për qind të të papunëve nga 1,739,825 banorë. Sipas të dhënave të Agjencisë së Statistikave të Kosovës, në vitin 2021 paga mesatare bruto në Kosovë ishte 484 euro, ndërsa norma mesatare vjetore e inflacionit për vitin 2022, sipas të dhënave të së njëjtës Agjenci, ishte 11.6 për qind.

Të rinjtë, infermierët dhe mjekët po largohen nga Kosova në një numër të tillë saqë ekziston frika se sistemi shëndetësor do të mbetet pa mjekë në pesë vitet e ardhshme.

Ndryshe nga gjuha e numrave, zyrtarët kosovarë thonë se ekonomia e Kosovës po rritet me shpejtësi, se demokracia e saj po forcohet, se nuk ka asnjeri në Bashkimin Evropian që u jep pakicave më shumë të drejta se Kosova.

"Realiteti i vërtetë po mbulohet"

Ish-kryetari i Qendrës Koordinuese për Kosovë e Metohi, Nebojsha Çoviq, thotë për Kosovo Online se po mbulohet realiteti real në territorin e Kosovës e Metohisë. Ai numëron: nuk ka punë, nuk ka ekonomi, të rinjtë nuk shohin perspektivë pavarësisht nga etni, krimi i organizuar po lulëzon i udhëhequr nga ish-komandantët e UÇK-së.

Siç tregon, shkelja e të drejtave të komuniteteve joshqiptare dhe krimet e urrejtjes nga viti 2008 e deri më sot janë përshkallëzuar në një shkallë që do t'i bënte të turpëruar liderët evropianë të një epoke tjetër, kur kishte më shumë integritet personal në politikë.

““Kosova e pavarur” ka filluar me më shumë se 40,000 raste të pazgjidhura të pronave të uzurpuara dhe të dëmtuara serbe, dhe ky numër është rritur në mënyrë drastike në 15 vitet e fundit në sistemin e drejtësisë etnikisht të njëanshëm. Kthimi i të shpërngulurve nuk ekziston më as në nivelin e gabimit statistikor. Ata që dëshirojnë të rifitojnë pronën e tyre arrestohen arbitrarisht për krime lufte të supozuara të bazuara në dëshmitarë të rremë, në mënyrë që t'i dekurajuar ata nga synimi për të kthyer pronën e tyre. Varrezat serbe po shkatërrohen, manastiret dhe monumentet e tjera kulturore e fetare janë vazhdimisht të ekspozuara ndaj sulmeve dhe vandalizmit, madje edhe ato të drejta të komunitetit serb që janë të parapara me kornizën legjislative të organeve të përkohshme vetëqeverisëse në Kosovë e Metohi shkelen në mënyrë flagrante në baza ditore. Le të marrim si shembull Deçani dhe kthimin e pronës”, thotë Çoviq.

Për çështjen e të drejtave të njeriut në Kosovë, Çoviq thotë se të dhënat e organizatave ndërkombëtare që merren me të drejtat e njeriut janë praktikisht të papërdorshme, sepse, sipas tij, janë pjesë e narrativës propagandistike amerikane.

“Nëse jeni mjaft naiv për t'i besuar raporteve të tyre, do ta shihni se në të ashtuquajturat Kosovën po rrjedh mjaltë dhe qumësht për komunitetet joshqiptare, se krimet e urrejtjes mund t'i numërosh në gishtat e njërës dorë, dhe atë në veri të Kosovës e Metohisë, dhe se sundimi i ligjit lulëzon më shumë se, të themi, në Suedi. Në raportet e OSBE-së për vitin 2011 dhe 2012, për shembull, raportohen raportet e Shërbimit Policor të Kosovës të cilat qëllimisht nuk e klasifikojnë përkatësinë etnike të viktimave në mënyrë që të mos ketë të dhëna për krimet e urrejtjes. Kështu, me rastin e sulmeve të sivjetme ndaj fëmijëve serbë, si policia ashtu edhe politikanët e Prishtinës, qëllimisht iu shmangën të thonë se fëmijët e sulmuar ishin serbë, dhe se ata ishin sulmuar nga ekstremistët shqiptarë. Pavarësisht këtyre qasjeve ndeshëse, OSBE-ja në periudhën 2013-2019 ka regjistruar 2,228 krime të urrejtjes të drejtuara kundër serbëve të Kosovës dhe pronës së tyre, që do të thotë 380 sulme të urrejtjes kundër serbëve në vit”, thotë Çoviq.

Ai shton se sipas statistikave të Zyrës për Kosovë e Metohi për periudhën nga viti 2021 deri në muajt e parë të vitit 2023 janë regjistruar 297 sulme ndaj serbëve, por thekson se askush nuk duhet të mashtrohet me numrin pak më të ulët të sulmeve në këtë periudhë krahasuar me 2013-2019 sepse këto janë incidente të rënda që synojnë përfundimin e procesit të spastrimit etnik.

"Asnjëherë më larg nga grumbullimi i shtetësisë"

“E gjithë kjo flet më shumë për hipokrizinë e mentorëve të projektit shtetëror të Kosovës se sa për pjekurinë apo papjekurinë e politikanëve të Prishtinës, përfshirë edhe Albin Kurtin. I ashtuquajturi Kosova kurrë nuk ka qenë më larg nga kompletimi i shtetësisë së saj se sa është tani. Të gjithë ata që mendojnë se, për shembull, kërcënimet për vendosjen e vizave do ta detyrojnë popullin serb të heqë dorë nga ekzistenca e tij dhe për t’u dhënë atyre në një pjatë atë që nuk arritën ta rrëmbenin me forcë, nuk na njohin ne dhe as historinë tonë”, tha Çoviq.

Ai thekson se 15 vjet më parë politikanët e Prishtinës besonin se vetëm qielli ishte kufiri dhe se kjo histori kishte marrë fund përgjithmonë.

“Pikërisht 15 vjet më parë, Perëndimi kolektiv, i udhëhequr nga SHBA-të dhe vendet e tjera të Quintit, duke shkelur të gjitha dokumentet ligjore detyruese ndërkombëtare, përfshirë Kartën e Kombeve të Bashkuara dhe Rezolutën 1244 të KS-së, në bashkëpunim me strukturat politike shqiptare në Kosovë e Metohi, bëri një përpjekje tjetër për bullizmi ligjor duke sponsorizuar dhe inkurajuar në mënyrë aktive vetëshpalljen e të ashtuquajturës pavarësi të Kosovës. Në atë eufori fitimtare, ai simulim i shtetit, i asaj veze frikacake, në territorin e anëtarit sovran të OKB-së, Serbisë, u përqafua dhe u njoh menjëherë nga SHBA dhe aleatët e saj, si dhe një sërë shtetesh njohja e të cilëve ishte rezultat i presionit brutal, kërcënimeve dhe shantazheve nga zyrtarët e Uashingtonit. Në atë moment, të dehur nga ky sukses, si politikanët e Prishtinës ashtu edhe mentorët e tyre perëndimorë, besuan se vetëm qielli ishte kufiri, se kjo histori kishte marrë fund përgjithmonë dhe se askush nuk mund t'i kundërvihej forcës dhe realitetit të rremë që u krijua dhe krijoi Amerika”, thotë Çoviq.

Siç vlerëson ai, shumëçka ka ndryshuar nga viti 2008 e deri më sot, dhe shkelja arrogante e normave themelore ndërkombëtare shpërtheu përballë Perëndimit kolektiv në shkurt të vitit 2022 në Lindjen e Evropës.

"Ngjarjet e 12 muajve të fundit kanë nxjerrë në pah mënyrën se si Amerika dhe aleatët e saj i arrijnë qëllimet e tyre. Kjo metodë u përmblodh shumë drejtpërdrejt në vitin 2019 nga Sekretari i atëhershëm Amerikan i Shtetit Pompeo në një prezantim para studentëve. Ai tha: “gënjejm, mashtrojmë, vjedhim, për të arritur qëllimin”. Kështu, një dokument ndërkombëtarisht juridikisht i detyrueshëm si Rezoluta KS 1244, Marrëveshja e Dejtonit ose Marrëveshja e Minskut nënshkruhet për të mashtruar palën tjetër, dhe më pas ai refuzohet dhe shkelet në mënyrë aktive për të arritur disa qëllime krejtësisht të ndryshme. Kjo është pikërisht ajo që ndodhi në Kosovën e Metohinë nga viti 1999 deri në vitin 2008, ku Perëndimi kolektiv me vetëdije minoi Marrëveshjen e Kumanovës dhe Rezolutën 1244 dhe injoroi të gjitha faktet për situatën në terren dhe krijoi versionin e tij të një projekti pothuajse shtetëror, duke blerë kohë me një ortek planesh dhe dokumentesh të reja, gjoja është dashur të sigurohet përmbushja e standardeve të përcaktuara nga e drejta ndërkombëtare, pa asnjë qëllim për t'i zbatuar këto plane”, përfundon Çoviq.