Përmbledhja e javës së 17

Një javë me zhgënjime të mëdha dhe disi të vogla. Por edhe një javë kujtimesh të shkëlqyera. Në festë, mbi suksese, disfata... Një javë në të cilën, përsëri, më së shumti kthenim sytë pas. Dhe ne do të jemi edhe një herë me Përmbledhjen e javës.

Edhe kur nuk shpresojmë shumë, zhgënjehemi shumë. Askush nuk na pyeti për strategjinë para kampionatit Europian, ndaj nuk do të na pyesin as për zgjidhjen. E cila nuk na pengon ta ofrojmë atë.

Edhe para ndeshjes së fundit të kombëtares së Serbisë, tifozët ishin të zhgënjyer: “Unë do ta ndërroja gjysmën e ekipit sepse në përgjithësi jemi keq”, thotë njëri nga strategët anonim nga Mitrovica e Veriut. Ai shpjegon: “Njerëz që nuk luftojnë për stemën, për ekipin, për vendin dhe nuk e meritojnë të luajnë për kombëtaren”.

Në fushë për të harruar, në fushë për të kujtuar. Dhe me të gjitha llogaritë, për kthim. Në rastin e parë. Tifozët janë bërë gati të hedhin “Mirëditën” ndaj të ftuarve dhe ata i kanë pritur gjatë gjithë ditës.

Ndoshta ishte një ditë e mirë për mësimet e fansave, por jo për festivalin këtë herë, pa Mirëditën.

Regjisori Danilo Beqkoviq thotë se nuk na duhej kampionati evropian e as festivali serbo-shqiptar për të ditur se situata ishte e “tensionuar”.

“Në fakt është rezultat i një keqkuptimi të vazhdueshëm të situatës politike në ish-Jugosllavi”, thotë Beqkoviq.

Nuk pritej shumë as nga ndeshja në Bruksel. Përfundoi pa rezultat dhe pa fitues. Edhe pse, gjykuar nga kërkesat e paraqitura, jo të gjithë luajtën për fitore, por për publikun. E bërë në shtëpi.

“Kryeministri Kurti ka paraqitur tri kërkesa të reja, të cilat sipas tij janë kusht për vazhdimin e dialogut”, përmblodhi përfaqësuesi i lartë Josep Borrell në takimin e kësaj jave në Bruksel.

Bisedime pa strategji, mandate pa fund. E ndërsa për të kthyerit nga Gjermania nuk ka asnjë shans të ri, për disa të tjerë, si Miroslav Lajçak, kanë filluar zgjatjet. Ekspertët thonë se nuk ka asnjë shans për të ndryshuar rezultatin e kontrollit edhe në kohën e ndalimit.

"Nuk ka asnjë rëndësi më të madhe politike këtu tani. Është më shumë një çështje teknike. Praktikisht, ai mbetet t'ia dorëzojë autoritetin pasardhësit”, shpjegon Milica Rakiq Andriq nga Iniciativa e Re Sociale për Kosovo online.

Sigurisht më shumë se politika. Për shumë, Vidovdani është fati dhe thelbi. Në festën më të madhe serbe, megjithatë, pa tipare serbe.

“Është e tmerrshme që ne duhet të fshehim atë që kemi veshur, nëse kemi veshur simbole të vendit tonë, të fshihemi nëse kemi veshur diçka, se nuk na lejohet të ngremë flamurin këtu ku ka dhënë jetën Milloshi”, thotë njëri nga vizitorët e shumtë në Gazimestan.

Historianët e kuptojnë zemërimin e atyre që duhej ta shënonin Vidovdanin sipas rregullave të veçanta të vendosura nga Prishtina.

Vidovdani është një kufi që u mëson serbëve atë që ishte dhe i drejton ata drejt asaj që duhet të dinë. Çfarë do të jetë”, thotë historiani Luka Jovanoviq.

Çfarë ndodhi, mësuam. Çfarë do të jetë, përcaktohet diku tjetër. Pavarësisht bujëve të ndryshme, Brukseli mori njerëz të rinj këtë javë, të cilët, me të gjitha llogaritë, do të udhëheqin politikën e vjetër.