Shifanelli: Ndërhyrja në RFJ tregoi se NATO është një instrument i manipuluar nga anëtarët drejtues

Mark Schifanelli, ish-pjesëtar i forcave speciale amerikane dhe anëtar i Misionit Verifikues të OSBE në Kosovë në vitet 1998 dhe 1999, vlerëson për Kosovo online se ndërhyrja e NATO-s në RFJ 25 vjet më parë tregoi se kjo Aleancë në thelb është një organizatë politike dhe një mjet i manipuluar nga anëtarët më të fortë.

“Bombardimi i RFJ-së së atëhershme tregoi se NATO në rrënjët e saj është një organizatë politike dhe një mjet që mund të manipulohet dhe abuzohet nga anëtarët më të fortë dhe se si e tillë ajo është subjekt i “grupeve” politike dhe gabimeve të pashmangshme nëse përdoret për çdo gjë tjetër përveç një pengese rreptësisht mbrojtëse”, thotë Schifanelli.

Ai vëren se NATO-ja i bën ato gabime edhe sot.

“Shikoni kërcënimet e sotme pasi, pa asnjë arsye logjike, NATO përpiqet të rrisë praninë e saj në pragun e Rusisë. Çfarë kuptimi ka, përveç faktit që çon në një rrezik, një mundësi reale, për të shkaktuar një konflikt më të madh”, thekson Schifanelli.

Si anëtar i Misionit Verifikues të OSBE, Shifanelli qëndroi në Kosovë në vitet 1998 dhe 1999. Ai u largua nga Kosova me pjesëtarët e tjerë të këtij misioni disa ditë para bombardimeve.

Ai thekson se për të gjithë njohësit e situatës ishte e qartë se lufta nuk do të zgjaste vetëm për disa ditë siç paralajmëruan zyrtarët e SHBA-së dhe NATO-s.

"Para se të fillonin bombardimet e NATO-s, unë isha në Zagreb dhe po shikoja lajmet. Dhe përsëri dhe përsëri ata lëshuan ekspertë ushtarakë të cilët thanë se bombardimi i NATO-s do të ishte shumë efektiv sepse presidenti Millosheviq duhet të bombardohet për disa ditë dhe pastaj ai do të kapitullojë dhe trupat e NATO-s do të hyjnë. Kështu bënë në Bosnje. Pra, ai duhej të bombardohej për disa ditë dhe kjo do t'i shpëtonte besueshmërinë para popullit serb. Por unë e dija që në fillim se Kosova nuk ishte Bosnje, se ishte nje skenar krejt ndryshe. Me 30 mije kembe lartësie, nuk mund te shikosh çfare po ndodh ne toke. Dhe e dija qe historia e 'disa diteve' nuk do te kalonte. Dhe sigurisht, 76-77 ditë më vonë, bota ishte ende duke parë dhe Jugosllavia nuk kishte kapitulluar”, thotë Schifanelli.

Ai shpjegon se krahasimet mes BeH dhe Kosovës në atë kohë nuk ishin reale për disa arsye.

Ai thekson se dallimi thelbësor është se në vitin 1992 Bosnja shpalli shkëputjen e saj nga RSFJ e atëhershme.

“Unë gjithashtu mendoj se shumë kritika në Serbi gjatë konfliktit në Bosnje ishin se Millosheviqi nuk bëri mjaftueshëm për të ndihmuar serbët e Bosnjës. Kosova ishte ndryshe sepse serbët e konsideronin 'djepin e Serbisë' dhe besimin serb, apo jo? Kosova kurrë nuk ishte shtet apo komb i pavarur, edhe pse nën Tito kosovarëve iu dha një autonomi në çështjet lokale. Deri në shkurt të vitit 1999, me vendosjen e forcave të UJ-së përgjatë kufirit verior të Kosovës, ishte e qartë se nëse NATO sulmonte, UJ-ja do të kalonte në Kosovë për të larguar UÇK-në”, thotë Shifanelli.

Zyrtarët perëndimorë menjëherë pas bombardimeve të RFJ-së, gjegjësisht operacionit të NATO-s "Forca e Përbashkët", i paraqitën opinionit se kjo ishte bërë për shkak se kishte prova të forta se forcat e sigurisë jugosllave kishin planifikuar dhe nisur operacionin "patkoi", i cili kishte si qëllimi i saj spastrimi etnik i shqiptarëve.

Ky informacion u publikua fillimisht nga Bullgaria dhe më 7 prill 1999, ministri gjerman i Mbrojtjes Rudolf Scharping e bëri të ditur për mediat.

Schifanelli thotë se ishte një mashtrim, një pretekst për bombardimin.

“Ngjarjet u zhvilluan shumë më ndryshe nga sa u prezantuan. Pas fillimit të bombardimeve, administrata e Bill Clinton tha se duhej bërë sepse operacioni Patkoi kishte filluar. Por kjo nuk ishte arsyeja. Operacioni "patkua" ishte një organizim sepse NATO ishte e vendosur të bombardonte. Pra, ishte një mashtrim. Si analist i inteligjencës dhe ushtar kam mundur të lidh gjithçka”, thotë Schifanelli.

Ai thekson se pretendimi për ekzistencën e këtij operacioni ishte ose një “gënjeshtër e guximshme” ose paaftësi e plotë e administratës së presidentit të atëhershëm amerikan Bill Clinton.

“Operacioni Patkoi, me sa pashë, ishte i domosdoshëm për të shpërqendruar NATO-n nga vendimi për bombardim, por edhe që Serbia ta mbajë Kosovën duke mposhtur UÇK-në përmes një operacioni ushtarak. Nuk ishte tregues i spastrimit etnik”, vlerëson Schifanelli.

Ai pohon se fatkeqësia humanitare në Kosovë ka ndodhur vetëm pas fillimit të NATO-s

“Shikoni gjërat vetëm nga një këndvështrim logjik. Para se NATO-ja të fillonte bombardimet, nuk kishte 800,000 refugjatë që vinin nga Kosova. Personat që u larguan si refugjatë pas fillimit të bombardimeve, mos harroni, ishin shqiptarë myslimanë, katolikë shqiptarë të Kosovës, serbë, romë e të tjerë. Askush nuk ndihej i sigurt dhe për arsye të mirë. Kur lexoni rrëfimet zyrtare që Oebs i kishte regjistruar në kampet e refugjatëve, filloni të shihni se derisa po ndodhnin vrasjet dhe abuzimet policore, UJ-ja dhe njësitë policore po përpiqeshin gjithashtu të siguronin sigurinë e të gjithëve, përveç atyre që ishin në UÇK. Avionët e NATO-s nuk kanë mundur ta ndalin luftën mes UJ-së, MPB-së dhe UÇK-së apo mes komuniteteve dhe qytetarëve që sulmonin fqinjët e tyre apo mbroheshin”, thotë Schifanelli.

Kjo është arsyeja pse NATO-ja u gjend në një situatë të palakmueshme sepse i kishte mbetur pa objektiva.

“Më e mira për të cilën ai mund të shpresonte ishte të vazhdonte të synonte objektivat në Beograd, Podgoricë dhe qytete të tjera për të detyruar kapitullimin. Kjo nuk mund të ndihmonte askënd në Kosovë që të shmangte dhunën. Në të njëjtën kohë, avionët e NATO-s bombarduan një tren të shqiptarëve të Kosovës të cilët po përpiqeshin të largoheshin nga Kosova me gra dhe fëmijë. Një tren që transportonte civilë bullgarë dhe grekë që përpiqeshin të largoheshin nga Jugosllavia u godit gjithashtu. Më në fund na mbaruan objektivat”, thotë Schifanelli.

Ai shpjegon se disa ngjarje të vitit 1999 studiohen sot në manualet ushtarake amerikane, siç janë protestat e qytetarëve në ura.

“Njerëzit që dolën për të mbrojtur urën e fundit të Danubit duke bërë një festë në të, e shpëtuan. Tani në tekstet shkollore të ushtrisë amerikane, ajo ngjarje është një shembull i analizës së rrezikut të synuar”, thotë Schifanelli.

Autori i librit të botuar së fundmi "I konfirmuar - në detyrë me misionin e verifikimit të Kosovës", i pyetur nëse Ushtria e atëhershme Jugosllave e mposhti NATO-n në vitin 1999, thotë se gjeneralët e UJ-së morën vendime racionale, por se NATO-ja e mposhti veten.

“Mendoj se NATO e ka tejkaluar veten. Domethënë, mendoj se gjenerali Clark dhe të tjerët besuan se Millosheviqi do të kapitullonte pas disa ditësh”, vlerëson Schifanelli.

Ai kujton se UJ kishte disa javë për t'u përgatitur për luftë, sepse sekretarja e atëhershme amerikane e Shtetit, Madeleine Albright tashmë kishte shpallur mundësinë e bombardimeve pas negociatave të para të dështuara në Rambuje në shkurt të vitit 1999.

“Në takimin e parë në Rambuje kur Madeleine Albright tha - kjo është e frikshme, negociatat kanë dështuar dhe ne do të bombardojmë Jugosllavinë shumë shpejt. Sigurisht, kjo nuk ndodhi, kaluan rreth gjashtë javë të tjera. Dhe pastaj Ushtria Jugosllave la garnizonin dhe filloi përgatitjet për luftën në Kosovë kundër UÇK-së. Ishte një vendim shumë racional sepse ata lëvizën njësitë dhe tanket. Ata nuk hynë në Kosovë, por rrethuan kufijtë dhe kështu nuk e shkelën planin Millosheviq-Holbrook, dhe kështu u përgatitën për luftë. Ishte një vendim dhe operacion krejtësisht racional për të bërë një gjë të tillë. Ata e dinin se në të njëjtën kohë do të duhej të luftonin kundër UÇK-së në terren dhe kundër NATO-s në ajër”, përfundon Schifanelli.