19 vite traumë: Nuk do ta harroj kurrë ditën kur më dogjën shtëpinë

Shtëpia e familjes Mitroviq në Lipjan në Pogromin e nisur më 17 mars 2004 u dogj plotësisht ditën e nesërmen. Pasi i mbijetoi terrorit të ekstremistëve shqiptarë, Gorica dhe katër djemtë e saj, dy prej të cilëve sot janë të martuar dhe kanë fëmijë, jetojnë në fshatin Skulanevë, në Komunën e Graçanicës.

Gorica Mitroviq thotë se më 18 mars humbën gjithçka që kishin krijuar me vite.

Gjithçka ishte keq atë ditë, na sulmuan, na dogjën shtëpinë, kopshtin, humbëm gjithçka brenda një ditë. Gjithçka që kishim, jo ​​vetëm ne, por edhe fqinjët tanë, por të gjithëve u vjen keq për veten e tyre. Humbëm gjithçka, vjehrri im që jetonte aty 50 vjet, mbeti pa asgjë. Ishte e tmerrshme, na gjuanin. Për të shpëtuar, kaluam nëpër oborret e fqinjëve për të arritur në oborrin e kishës, ku na prisnin njerëzit që kishin ikur dhe KFOR-i nuk na la të largoheshim nga qyteti”, kujton Gorica atë ditë fatale.

Gorica tregon se ata nuk kanë pasur kurrë marrëdhënie të këqija me fqinjët e tyre shqiptarë dhe se nuk e kanë pritur që t'u digjnin shtëpinë dhe kopshtin, si dhe se pak ditë para 17 marsit atmosfera ishte ndryshe. Heshtje, qyteti ishte i qetë, por ata nuk e dinin se çfarë mund të ndodhte me ta.

Sot, 19 vjet pasi u dëbuan nga Lipjani, siç thotë Gorica, rrallëherë kalon pranë pronës ku ka qenë shtëpia e tyre, sepse me atë vend lidhen vetëm kujtimet e këqija.

“Ato kujtime nuk do të shuhen kurrë, nuk mund të harrohet, është gdhendur në të gjithë ne që e kemi përjetuar”, tha Gorica.

Ajo shton se ka frikë se 17 marsi do të ndodhë përsëri, por siç shton ajo, nuk shqetësohet për veten por për fëmijët dhe nipërit e saj.

“Nuk besoj se mund të kthehemi më në Lipjan, e kemi shitur atë shtëpi, sepse nuk mund të kthehemi më atje, këtu në Skulaneva kemi ndërtuar një shtëpi të re, sepse nuk kemi dashur të largohemi nga Kosova. Vetëm u tërhoqëm. Fëmijët nuk donin të shkonin askund, këtu i lidh fëmijëria, kujtimet, miqtë, shkolla, nuk donin të shkonin më tutje”, thotë Gorica.

Kur janë kthyer në Lipjan pas disa ditësh kanë gjetur shtëpinë dhe objektet ndihmëse të djegura plotësisht, si dhe bagëtinë që kishin.

Nga 17 deri më 19 mars 2004, më shumë se 4000 njerëz u dëbuan, më shumë se 900 njerëz u rrahën dhe u plagosën rëndë, 19 monumente kulturore të kategorisë së parë dhe 16 kisha ortodokse që nuk ishin të kategorizuara u shkatërruan. Rreth 10,000 afreske të vlefshme, ikona, kupa dhe shumë relike të tjera kishtare u shkatërruan, si dhe të dhënat e pagëzimit, martesës dhe vdekjes.

U dogjën dhe u shkatërruan rreth 935 shtëpi serbe, rome dhe ashkali. Gjashtë qytete dhe nëntë fshatra u spastruan etnikisht nga serbët.