“Më vranë nënën në pogromin e marsit, isha vetëm nëntë vjeç, më mungon çdo ditë”

Qytetarët e Mitrovicës së Veriut nuk do ta harrojnë kurrë 17 marsin 2004, ditën kur dy serbë u vranë nga një turmë e trazuar e shqiptarëve që sulmuan urën kryesore mbi Ibër gjatë gjithë ditës me qëllim që të hyjnë në qytet dhe të lajnë hesapet me serbët atje.

Shkaku fillestar i sulmeve masive ndaj të gjithë serbëve në mbarë Kosovën ishte lajmi i rremë se serbët ishin fajtorë për mbytjen e dy djemve të nacionalitetit shqiptar në fshatin Çabër, i cili gjendet në komunën e Zubin Potokut.

Në atë datë fatkeqe për serbët në Kosovë, para përfaqësuesve ndërkombëtarë, ndodhi pogromi më i madh i kryer nga shqiptarët. Ushtarë të shumtë të KFOR-it, kryesisht nga kontingjentet franceze dhe daneze, së bashku me pjesëtarët e atëhershëm të policisë së UNMIK-ut, nuk arritën t'i mbrojnë serbët në Mitrovicën e Veriut, dhe 36-vjeçarja Jana Tuçev dhe 63-vjeçari Borivoje Spasojeviq vdiqën në përplasje në urë dhe rreth saj.

E bija e Janës, Eleonora, e cila ishte vetëm nëntë vjeçe më 17 mars 2004, do ta kujtojë gjithmonë atë datë dhe siç thotë ajo në atë ditë, asaj iu hoq qenia më e dashur, e cila duhej të ishte mbështetja, dashuria dhe shembulli, gjatë gjithë jetës së saj.

Eleonora thotë se edhe pas 19 vitesh mban mend gjithçka, edhe pse ishte një fëmijë i vogël që kthehej nga shkolla në shtëpi. Ferri po e priste në rrugën pranë lagjës “Tre rrokaqiejt” ku ajo jetonte me babanë, nënën dhe vëllanë.

“E mbaj mend si një ditë të zakonshme, isha fëmijë kështu që as nuk mbaj mend gjithçka. Po kthehesha nga shkolla dhe gjithçka ndodhi në 15 minuta, nga të shtënat e deri tek humbja e gjithçkaje”, thotë Eleonora.

Para kamerave, e frikësuar dhe me pak fjalë ajo tregon se çfarë ndjen dhe kujton nga atë ditë, por tregon se kujtimin e nënës e ka ringjallur përmes vajzës së saj, të cilës i ka vënë emrin e nënës së plagosur tragjikisht, Jana.

“Kam pasur fatin të kem fëmijën tim të parë si vajzë dhe me dhimbje të madhe vendosa që t’i vihet emri i nënës sime. Ajo është aty si një lloj zëvendësimi i trishtimit dhe dhimbjes, edhe pse kjo është e pamundur”, vazhdon Eleonora.

I mungon çdo ditë nëna e saj dhe përmes fotove dhe tregimeve përpiqet t'u shpjegojë fëmijëve të saj, të cilët nuk e kanë takuar kurrë gjyshen, se çfarë lloj personi ka qenë Jana.

“Më mungon shumë, sidomos tani që kam nevojë për ndihmën e nënës sime, që të kujdeset për ta dhe të jetë dora ime e djathtë, nuk e kam atë dorën e djathtë. Përpiqem t’ua shpjegoj se si ishte ajo përmes fotove, ta kujtojnë si një grua të qeshur dhe gazmore sepse ishte një person i tillë që ishte gjithmonë i buzëqeshur dhe që gjithmonë përpiqej t'i ndihmonte të gjithë”, rrëfen Eleonora kujtimin e nënës së saj.

Përmes kujtesës, ajo thotë se kultivon atë që i ka rrënjosur nëna e saj si vajzë e vogël, fisnikëria dhe mundimi për të ndihmuar njerëzit që e rrethojnë.

Pikërisht kështu përshkruhet sot Eleonorën fqinjët që e njihnin edhe nënën e saj dhe ndonëse vitet kalojnë, Eleonora na tregon se nuk mund të falë sepse ata që i kanë shkaktuar dhimbje nuk kanë menduar për dhimbjen e saj. Biseda përfundon me fjalët se Zoti është gjykatësi dhe se ai do të gjykojë të gjithë, përfshirë edhe vrasësin e nënës së saj.