Ignjatoviq: Gratë nuk i raportojnë abuzuesit për shkak të mosbesimit në institucionet e dominuara nga burrat

Tanja Ignjatoviq nga Qendra Autonome e Grave theksoi se gratë vendosin të mos raportojnë ngacmimin seksual për shkak të mosbesimit në institucionet e dominuara nga meshkujt, si dhe mungesës së provave, prandaj viktimat që vendosin ta raportojnë rastin përgjithësisht përballen me ngacmime dhe dënime.

"Gratë nuk i raportojnë ngacmimet seksuale në institucione, sepse nuk u besojnë atyre kryesisht sepse janë institucione të dominuara nga meshkujt. Gratë ndihen në siklet për shkak të kësaj, dhuna ndaj grave nuk do të merret mjaftueshëm seriozisht nga burrat. Nga ana tjetër, këto janë zakonisht akte që ndodhin pa dëshmitarë. Pra, ato në të vërtetë kanë një përvojë, por nuk kanë prova të mjaftueshme për t'i besuar. Pra, ato mendojnë se institucionet nuk do t'i besojnë, do ta minimizojnë atë që është përvoja e tyre, do ta normalizojnë atë dhe nuk do të bëjnë asgjë, kështu që heqin dorë nga raportimi në institucione, sepse nëse raporton, dhe në fund nuk ndodh asgjë, ke vetëm shqetësime. Nga ekspozimi ndaj marrjeve në pyetje të pakëndshme, nga akuzimi nga pala që thatë se ju ngacmoi, se shpikni gjëra", tha Ignjatoviq.

Siç deklaroi ajo, numri i rasteve të raportuara të ngacmimeve seksuale në Serbi është dukshëm më i ulët se numri i treguar nga hulumtimet.

"Gjithashtu shohim në Serbi se numri i shembujve të ngacmimit seksual është dramatikisht më i ulët se sa duhet të jetë, sepse kur bëjmë kërkime, shohim se është një nga format më të shpeshta të dhunës ndaj grave. Në Serbi, ka 250 raportime për ngacmim seksual në vit, që është shumë e ulët. Vetëm një në pesë merr një epilog gjyqësor. Fakti që raporti nuk është formal, fakti që raporti nuk përfundoi me një epilog gjyqësor, nuk do të thotë se ngacmimi seksual nuk ka ndodhur, por se nuk ka prova të mjaftueshme për të justifikuar këtë sjellje. Të paktën, do të thotë se është një raport i rremë, i cili shpesh interpretohet nga mjedisi i gruas, përfshirë institucionet", deklaroi ajo.

Ajo u tha grave në Serbi të drejtohen te organizatat e grave, nga të cilat do të marrin mbështetje emocionale, si dhe mbështetje ligjore, ku do të shqyrtohet nëse përvoja e tyre është e mjaftueshme për të filluar procedurat.

Ajo përmend provat si një problem tjetër serioz.

"Nëse është një përvojë e vetme, është e pakëndshme dhe gruaja do të thotë: Në rregull, mund të mos e takoj më kurrë atë person dhe nuk dua të kaloj nëpër procedura, dhe për këtë arsye ajo nuk e raporton. Por nëse do t'i shohë ata njerëz më shpesh, atëherë duhet, në fakt, duhet të konsultohet me dikë se si të bëjë një plan sigurie. Si të jetë në atë hapësirë ​​dhe të jetë e sigurt. Dhe gjëja e dytë është të konsultohet me avokatë, avokatë se si të dokumentojë dhunën. Sepse pa dokumente faktike, ajo vështirë se mund ta kalojë procedurën", theksoi Ignjatoviq.

Sipas saj, do të ishte e dëshirueshme që institucionet të kishin rregulla të brendshme, sipas të cilave, nëse ka ngacmim në vendin e punës, kompania do ta kontrollojë atë brenda vendit dhe do të zbatojë procedura disiplinore.

Ajo shton se parandalimi është shumë i rëndësishëm dhe se djemtë dhe vajzat duhet të bëhen të vetëdijshëm për sjelljen e papranueshme në moshë të re.

Sipas saj, Avokati i Popullit duhet të merret me çështjen pse nuk ka raportime për ngacmim seksual, sepse ne e dimë që ka raste.

"Kur krahasova numrin e raportimeve të krimeve seksuale në Serbi dhe Suedi, është dhjetë herë më shumë në Suedi sesa në Serbi, dhe kemi një popullsi pak më të vogël sesa në Suedi. Kjo nuk do të thotë që burrat atje janë më të dhunshëm dhe agresivë, por që gratë atje janë më të vetëdijshme dhe kanë më shumë besim tek institucionet, dhe kjo është arsyeja pse ato raportojnë më shumë. Avokatët e popullit duhet të merren me arsyet pse dhuna nuk raportohet fare dhe në fakt duhet të përpiqen nga rolet e tyre që institucionet të zhvillojnë procedura. Është veçanërisht problematike të konkludohet se këto janë raportime të rreme. Nuk mund të themi se diçka që nuk është raportuar nuk ka ndodhur. Ne e dimë nga përvoja, ne e dimë nga puna me gratë, se ato humbasin një numër të madh ngjarjesh të dhunshme. Ato vendosin të raportojnë kur nuk mund ta durojnë më", tha Ignjatoviq.

Siç shton ajo, një nga arsyet pse gratë nuk raportojnë dhunën është mjedisi më i afërt, i cili, thekson ajo shumë shpesh pas fillimit të çështjes, i sheh ato në një mënyrë krejtësisht të ndryshme.