Kovaçeviq: Kur e vërteta dhe drejtësia janë në anën tuaj, ju duhet të fitoni, kjo është simbolika e betejës në Kosharë

Shefi i Shtabit të Brigadës së 63-të të Parashutës gjatë kohës së luftës dhe kryetar i shoqatës së veteranëve të kësaj njësie, Vidoje Kovaçeviq, me rastin e 26 vjetorit të fillimit të betejës në Kosharë tha se ajo ishte një nga simbolet e rezistencës së ushtrisë dhe popullit serb ndaj agresionit të NATO-s.

"Beteja e Koshares është një nga simbolet e rezistencës së vërtetë të ushtrisë serbe dhe popullit serb kundër agresorëve të NATO-s. Ajo betejë është krenaria e çdo ushtari. Ajo mbart një mesazh të jashtëzakonshëm se kur e vërteta dhe drejtësia janë në anën tonë dhe kur ishim të gatshëm të japim jetën tonë për të ruajtur integritetin e vendit. Nuk ka çmim më të madh për të menduar apo nuk duam ta bëjmë njëri-tjetrin, por nuk duam ta kryejmë detyrë deri në fund”, tha Kovaçeviq për Kosovo online.

Ai ishte një nga oficerët e Brigadës 63 të Parashutës, e cila ishte ndër të parat që iu bashkua luftimeve në Kosharë.

Ai tregon se ardhja e grupit luftarak të kësaj njësie elitare ushtarake, në krye me të, ka motivuar edhe më shumë të gjithë ushtarët.

"Lajmi u përhap shumë shpejt dhe u dha një mbështetje të madhe morale njësive të tjera. Për nga numri, ne ishim njësia më e fortë dhe më dominuese atje, dhe njohuritë dhe aftësitë tona ushtarake ua kaluam ushtarëve të tjerë dhe kështu ishim një mburojë e padepërtueshme", sqaron Kovaçeviq.

Ai shpjegon se luftimet janë zhvilluar nga një distancë e afërt.

"I pamë rreth 15, 20 metra. Maltene, ishte një përleshje trup më trup. Papritur shikon manovrën e tyre mbrapsht dhe një ndeshje të tmerrshme me operacione artilerie dhe mortajash nga territori i Shqipërisë të mbështetur nga aviacioni i NATO-s", kujton Kovaçeviq.

Për intensitetin e luftimeve dëshmon fakti se vetëm në një ditë mbetën të plagosur rëndë 17 parashutistë dhe dy të vrarë.

"Dhe ai moment, kur sheh shkëmbinjtë dhe pyllin që digjen rreth teje, ku ka kaq shumë fishkëllima shurdhuese plumbash, mortajash, predha artilerie, është diçka që, vetëm duke parë majtas dhe djathtas, qofshin njerëzit gjallë, ne inkurajojmë njëri-tjetrin ta durojmë. Momenti mendor mbizotëroi dhe stërvitjet tona që bëmë në kushte paqeje, na ndikuan më tej armikut në Nish", thekson Kovaçeviq.

Ai përshkruan edhe momentin kur më 19 prill u plagos rëndë pikërisht në vijën e parë të frontit.

Ai thotë se ka ndodhur gjatë pushtimit të njërës prej pikave strategjike të kësaj pjese të fushëbetejës – Maja Gllavës.

Dhjetë metra më tutje dëgjoi një shqiptar që thoshte në serbisht: “Hajde Milano, çfarë pret?”.

"Në atë zjarr të kryqëzuar mortajat e tyre mbuluan një pjesë të njësisë sonë dhe pashë një dritë të verdhë me një pikë të zezë nga disa, ndoshta 50 metra larg. Besoj se një predhë 40 milimetrash, nën tytën e armës, më goditi në helmetë dhe shkatërroi të gjithë anën e majtë. Në atë moment, zëvendësi im erdhi tek unë. Ndjej një dhimbje të mprehtë, të shkurtër dhe si kur mbyll rubinetin, sikur po fundosesh, po zhdukesh, po humbisni forcën, freskinë. Ai u gjunjëzua dhe pa që nuk kishte gjak dhe unë isha pa ndjenja. Ai hoqi armaturën time, më hapi tutat dhe pa një plagë të madhe në pleksusin tim të majtë. Ai mori gjashtë fasha kompresionuese, i shtyu në plagën e hapur dhe thirri mjeken që të më fashonte kokën”, tha Kovaçeviq.

Një tjetër informacion flet për intensitetin e luftimeve.

Mjeku i parë që doli me vrap, teksa i jepte ndihmën e parë, u godit nga një plumb në gjoks.

“Falë Zotit që të dy shpëtuam. Është një moment që nuk harrohet kurrë dhe mund të them vetëm faleminderit shokëve të mi, të cilët në ato kushte të vështira, në një breshëri të tillë plumbash, më nxorrën jashtë dhe më çuan te mjeku”, tregon Kovaçeviq.

Pavarësisht nga parashikimet e zymta fillestare se ai do të humbiste krahun e majtë dhe syrin, falë një ndërhyrjeje të shpejtë kirurgjikale, si krahu ashtu edhe syri u shpëtuan.

Ka plagë që na kujtojnë ato ditë prilli të vitit 1999 në kufirin me Shqipërinë.