Ollgica Bozhaniq për gjyqin e krerëve të UÇK-së: Le të përballen me drejtësinë dhe rënkimet dhe klithmat e viktimave t'i shoqërojnë gjithë jetën

A do të ketë më në fund drejtësi për viktimat e UÇK-së? Gjyqi i ish-komandantëve në Hagë për krime lufte dhe krime kundër njerëzimit fillon të hënën, ndërsa së fundi për herë të parë u bënë publike emrat e 102 viktimave për të cilat akuzohen liderët e UÇK-së, Hashim Thaçi, Kadri Veseli, Jakup Krasniqi dhe Rexhep Selimi.

Në anën tjetër, siç thuhet nga Shoqata e Familjeve të të Zhdukurve dhe të Rrëmbyerve në Kosovë, në listën e tyre janë më shumë se 1000 emra, prej të cilëve gati 600 janë ende të zhdukur.

Edhe familja Kostiq është ndër emrat e viktimave të UÇK-së. Është e njohur tragjedia e kësaj familjeje, rreth 15 Kostiqet janë rrëmbyer dhe vrarë në vitin 1998 nga UÇK-ja. Ollgica Bozhaniq, e bija Kostiq, para Shoqatës së Familjeve të Personave të Rrëmbyer dhe të Zhdukur në Kosovë he Metohi, thotë se familjet kërkojnë vetëm dy gjëra - të vërtetën dhe drejtësinë.

“Të gjitha familjet tona, që kur ndodhi tragjedia që mbetën pa pjesëtarët e tyre të rrëmbyer nga pjesëtarët e UÇK-së, para së gjithash janë në kërkim të së vërtetës. Kjo është prioriteti ynë, e pastaj drejtësia. Tani ka ardhur momenti që një gjykatë e sapokrijuar, dhe ne si shoqatë kemi bashkëpunuar me të gjitha gjykatat dhe prokuroritë në periudhën e kaluar. Tani kanë ngritur aktakuzë të re kundër liderëve të UÇK-së dhe të tjerëve. Presim që prokurorët dhe gjyqtarët të jenë të paanshëm, për të sjellë drejtësi për viktimat tona, sepse në vitet e kaluara fatkeqësisht askush nuk është dënuar për viktimat tona. Proceset u zhvilluan përpara ish-tribunalit ndërkombëtar, por në atë kohë ka pasur një afat deri në ardhjen e KFOR-it dhe fatkeqësisht ne kemi numrin më të madh të rasteve të raportuara pas ardhjes së forcave ndërkombëtare dhe për atë lloj krimi është ngritur aktakuzë për herë të parë, ashtu si për periudhën e vitit 1998”, thotë Ollgica për Kosovo online.

Ollgica Bozhaniq ishte në Rahovec kur UÇK-ja pushtoi më 17 korrik 1998 dhe vetëm më 21 korrik forcat serbe arritën të evakuojnë civilët.

"UÇK-ja sulmoi të gjitha familjet serbe në Retimle dhe Opterushë, fshatrat afër Rahovecit. I pari u vra xhaxhai im Angjellko Kostiq dhe u rrëmbyen katër Bozhaniq, më i riu prej të cilëve ishte Nemanja, i cili mbushi 16 vjet më 5 maj. Të gjithë serbët kidnapuar dhe transferuar në kampe dhe burgje private. Në atë kohë ishin përfaqësues të Kryqit të Kuq Ndërkombëtar në terren dhe kur më 21 korrik u liruan një grup civilësh me murgj, në atë grup prej 35 personash, aty ishin nëna dhe gjyshja ime, hallat dhe xhaxhallarët. Mblodha informacione prej tyre për atë që ndodhi, ata kishin besim tek unë dhe roli më ra mua që të isha personi që do t'i regjistroja të gjitha. Nga dashuria për vëllezërit e mi Llazarin dhe Todorin jam ende aktive në këtë Shoqata e Familjeve të Personave të Rrëmbyer dhe të Zhdukur në Kosovë e Metohi, bëj gjithçka që mundem, i përcjell të gjitha situatat që po ndodhin”, tha Ollgica.

E pyetur nëse është kontaktuar nga Gjykata Speciale, bashkëbiseduesi ynë thotë se janë kontaktuar si Shoqata.

“Ka formularë që familjet i plotësojnë dhe i dërgojnë këshillave të specializuara për të marrë statusin e viktimës, por fatkeqësisht disa familje kanë marrë përgjigje negative. Para disa javësh është publikuar lista e viktimave, ku përfshihen edhe familjet Kostiq dhe Bozhaniq. Aktakuza tregon se i akuzuari nga UÇK-ja akuzohet për torturë, keqpërdorim, dëbim, vrasje dhe më e keqja, eshtrat u hodhën në erë me eksploziv për të fshehur gjurmët e krimit, shumë pak mostra u identifikuan për analizën e ADN-së. E kishim të vështirë kur kemi marrë informacionin, kemi përjetuar trauma të forta. Nëna ime shikonte se si dy djemtë e saj e futën në kamion, ato tezet kanë nga dy djem, pastaj në familjen Kostiq kemi Dimitrijen me dy djem - Sashko dhe Jugosllav. Jugosllavi ishte i pari që u rrëmbye, prindërit e tij, të cilët kanë ndërruar jetë ndërkohë, nuk deshën të dhurojnë gjak për ADN-në, nuk pajtoheshin dot që mbetën pa të dy djemtë”, shtoi ajo.

Bozhaniq shpreson se këtë herë, ndryshe nga gjykatat e mëparshme, Gjykata Speciale në Hagë do të thërrasë edhe dëshmitarë të vuajtjeve serbe.

“Unë nuk jam dëshmitar okular, nëna ime që është 85 vjeç ka dhënë deklarime kur prokuror ishte Kllint Villiamson. Pas raportit të Dik Martit janë mbledhur deklarata nga familjet. Shpresoj që do ta përdorin deklaratën e saj, se ajo do të jetë e pranishme për të konfirmuar se djemtë e saj janë rrëmbyer dhe se krimi ka ndodhur. Haga e parë nuk e ka thirrur për të dëshmuar, asnjë nga dëshmitarët tanë nuk u thirr gjatë procesit”, theksoi ajo.

Të dielën në Prishtinë do të mbahen demonstrata në mbështetje të ish-komandantëve të UÇK-së.

"Është normale për ne, ne kemi jetuar atje, e dimë. Ata kanë një mbështetje të madhe nga përfaqësuesit ndërkombëtarë, ata do të përpiqen t'i justifikojnë ato krime. Unë nuk mendoj se ka ndonjë ligj ndërkombëtar askund në botë që lejon që civilët të keqtrajtohen pa arsye, për të dëbuar nga shtëpitë e tyre... E kam të vështirë të them, por disa nga dëshmorët tanë u përdorën në tregtinë e organeve. Raporti i Dik Martit përmend disa emra që janë në listën tonë. Ata u kapën të gjallë, u çuan në Shqipëri. Kohët e fundit ishte një film i quajtur "Shtëpia e Verdhë", në të folën familjet e shoqatës sonë. Problemi është se sa herë që kemi takime dhe konferenca, ne nuk kemi konfirmim se kur do të kontrollojnë vendet ku janë varrosur trupat pas heqjes së organeve. Askush nuk e ka kontrolluar terrenin në Shqipëri, megjithëse ka imazhe satelitore. Prokuroria jonë u përpoq të bëjë kontakt me Ministrinë e Drejtësisë së Shqipërisë, por ne nuk morëm konfirmim që ato vende ishin kontrolluar. Nëse do të gjendeshin mbetjet, do të linte vend për ngritjen e akuzave shtesë. Kështu që në aktakuzë janë 101 emra, edhe pse në listë kemi mbi 1000 serbë dhe mbi 500 prej tyre janë ende të zhdukur. Aktakuza përmban edhe emrat e personave të cilët nuk janë varrosur, familjarët e tyre nuk kanë marrë asnjë mbetje. Ndoshta prokuroria ka disa prova që nuk i kemi në dispozicion”, ka theksuar Bozhaniq.

Dhe në fund Ollgica Bozhaniq tregon se ka frikë edhe nga një gjë.

“Si motër kam frikë vetëm nga publikimi i ndonjë video të likuidimit, si u keqtrajtuan, si vajtonin vëlla për vëllai, babë për djali dhe bir për babai. I kam mbijetuar gjithçka tjetër, por nuk e di si do ta përballoja. Si do ta duronte truri dhe trupi im. Le të sillen para drejtësisë vetëm ata që urdhëruan dhe morën pjesë në krimet, sa janë gjallë, le t'i shoqërojnë rënkimet dhe thirrjet e tyre për ndihmë“, përfundon Ollgica.