Shajkiq: Përfundimin e luftës në vitin 1999 e përjetova si barazim të rezultatit, librin “Të mos përshëndesim” ua kushtoj shokëve të mi të rënë

Sasha Shajkiq, ish-pjesëtar i Brigadës së 72-të të Operacioneve Speciale të Ushtrisë Serbisë dhe një nga ushtarët e fundit të UJ-së së atëhershme që u largua nga Kosova, thotë se përfundimin e luftës më 20 qershor 1999 e ka përjetuar si “reultat barazimi” dhe se në kujtim të bashkëluftëtarëve të rënë botoi së fundmi librin “Të mos u përshëndesim” në të cilin ai përshkruan pjesën më të madhe të asaj që mbijetoi kjo njësi speciale në vitin 1999.

Shajkiq thotë se përfundimin e luftës dhe largimin e ushtrisë nga Kosova e ka përjetuar me ndjenja të përziera.

“Isha i vetëdijshëm se nuk na mposhtën ushtarakisht, por ne po shkojmë. Është diçka, nuk e di, një lloj barazimi. Lufta është një gjë e çuditshme, duhet të ketë një fitues, nuk ka barazime. Kjo mbeti një traumë për të gjithë ne”, tha Shajkiq për Kosovo online.

Në ditën e fundit të tërheqjes së ushtrisë jugosllave, më 20 qershor, njësiti i tij mori pjesë në sigurimin e një grupi gjeneralësh jugosllavë që po negocionin me pjesëtarët e KFOR-it në Merdar.

“Kur mbërritëm në vendin e negociatave, duke mos ditur se çfarë na priste, sepse nuk ishim ne njerëzit që bënim negociatat, ne ishim një njësi që zgjidhnim detyra të ndryshme që ishin shumë të rrezikshme dhe shumë kërkuese, të gjithë kishim një plumb në tytë. Natyrisht, duke pritur, kushedi çfarë, ende në njëfarë ndjesie se lufta po vazhdon”, kujton Shajkiq.

Duke qenë se flet shumë mirë gjuhën angleze, ai shpejt vendosi kontakte me komandantin e njësisë speciale që siguronte sigurinë e gjeneralit të Kfor.

Fjalë për fjalë e kuptoi se përballë tij ishte një specialist, një profesionist i lartë.

Kështu u krijua fotografia që bëri xhiron e botës ku ai – pjesëtar i brigadës së 72-të speciale – është ballë për ballë me një pjesëtar të njësive speciale britanike “Urithët e shkretëtirës”.

“Ai ka qenë komandanti i grupit që ka siguruar edhe atë vend për negociata. Dhe si dy ushtarë u takuam në një vend të çuditshëm, në rrethana të çuditshme. Bëhet fjalë për një rreshter të ushtrisë britanike, "Urithët e Shkretëtirës", kështu quhet njësia e tyre. Ata ndoshta kanë ende një lavdi atje nga lufta me Romel. Aty kaluam rreth dhjetë orë bashkë, duke qenë se negociatat atje zgjatën gjithë ditën”, thotë ky ish-Special i Forcave të Armatosura US.

Ai thotë se kanë folur për gjithçka, më së shumti për atë që e shqetëson çdo ushtar, kushtet e punës dhe paga.

“Nga disa sendet e tyre personale e deri te ku ata u befasuan me pajisjet dhe armët e mia. Nga ana ime kisha një pistoletë CZ 99 të prodhimit tonë, dhe meqë ishte bërë me licencë Sig Zauer 226, ai u befasua shumë kur pa se kishte shkruar 'Made in Jugoslavia'. Ai gjithashtu u befasua edhe me pajisjet mbrojtëse, jelekun tim antiplumb, pjatën... Thjesht nuk e prisnin të kishin përballë një ushtar kaq të pajisur apo një ushtar që flet dy gjuhë të botës. Ata ishin vërtet të befasuar. E pyeta se cilat ishin kushtet për të punuar në ushtrinë britanike, sa ishte paga e tij, si kushdo tjetër që do ta pyesja”, thotë Shajkiq.

Ai tregon se kur negociatat përfunduan, ai i dha kolegut të tij britanik një plumb si kujtim - plumbin nga tyta.

“Pas atyre dhjetë orësh sy më sy, armiq deri dje, ndoshta më vonë, por jo atë ditë, e nxora plumbin nga tyta, atë të parën dhe ia dhashë si dhuratë dhe i thashë: “Ja shoku, kjo është për ty. Gjithsesi e gjithë dita ishte e jotja'. Ai u befasua”, thotë Shajkiq.

Vetëm dhjetë ditë më parë u publikua romani i tij debutues “Të mos përshëndesim”, rrëfim që zhvillohet mes Kosovës dhe Afganistanit. Edhe pse të gjithë personazhet e romanit janë fiksion, 90 për qind e ngjarjeve nga Kosova janë kujtime të tij nga lufta dhe angazhimi i Brigadës së 72-të Speciale.

Ai shpjegon se prej kohësh donte të shkruante një libër në kujtim të shokëve të rënë, që të mos harronin njëri-tjetrin.

“Përmes këtij libri jam munduar të prezantoj pjsëtarët e njësisë dhe gjithçka që është dashur të kalojmë dhe pse e kemi bërë. Cili ishte motivi ynë dhe e bëmë këtë për shkak të shenjës në mëngë, për shkak të miqve tanë pranë nesh. Doja të tregoja se nuk po vrasim makineri, mulli mishi, por njerëz që mund t'i takosh kudo, në transport publik, në treg... Por, në mot të keq, jemi gati për të gjitha llojet e situatave të vështira dhe të rrezikshme, për të gjitha llojet e tundimeve për të justifikuar thjesht mbajtjen e asaj shenje në mëngë”, thotë Shajkiq.