"Babi, bomba!" - njëzet e gjashtë vjet më vonë

"Babi, bomba!" Mendoj se do t'i kujtoj përgjithmonë ato fjalë të djalit tim katërvjeçar, Llazarit, të thënë pikërisht njëzet e gjashtë vjet më parë, në mëngjesin e hershëm të 28 marsit 1999.

Pas një nate pa gjumë, në të cilën ndodhi një nga bombardimet më të tmerrshme të qendrës së Prishtinës, gjatë agresionit të NATO-s kundër atdheut tonë, pasuar nga shpërthimet gjatë gjithë natës dhe konvulsionet e Llazarit, ndërsa ai pa sukses tentoi të binte në gjumë pranë nesh, atë mëngjes mjaftoi që dragua të përplaste derën e dhomës së ndenjes në apartament dhe të shkaktonte frikën e një fëmije dhe kujdesin prindëror të mjaftueshëm për gjithë jetën. Më duket se ajo klithma, shprehja e pafajshme e frikës dhe e pafuqisë, që mund të jetë vetëm në sytë dhe fytyrën e një fëmije, vrapimi i tij në përqafimin mbrojtës të prindërve, do të më ndjekë sa të jem gjallë. Asnjë nga bindjet e mëparshme disaditore se duhet të vendosja përkohësisht gruan time, shtatzënë në muajin e shtatë dhe Llazarin e vogël, diku jashtë Kosovës dhe Metohisë, derisa ishte ende e mundur, nuk ishte aq bindëse sa thirrja e Llazarit: "Babi - bomba!".

Dita e fundit në Prishtinë

Ishte dita e fundit që familja ime jetoi në Prishtinën tonë të lindjes. Nuk e kishim imagjinuar kurrë se ndarja nga shtëpia jonë do të zgjaste gjithë këto vite dhe se rruga e shpërnguljes drejt një qyteti të vogël në lindje të Serbisë – Petrovac në Mllavë, do të ishte një rrugë pa kthim… Pasuan ditët e mërgimit, “të gjata si vite”. Megjithëse të rrethuar nga ngrohtësia dhe mirësia e bamirësve tanë, Mitiqëve dhe Janjiqëve, plagët në shpirt, atëherë dhe tani, mbetën të pashëruara…

Edhe pse bombat e NATO-s pushuan në qershor të 1999, ato vazhduan në një formë tjetër të shkatërronin indin shtetëror dhe kombëtar të Serbisë, jo vetëm në Kosovë dhe Metohi. Ato sollën një "paqë", në të cilën më shumë se 1.000 serbë u rrëmbyen dhe u vranë, mes tyre edhe vëllai im i madh, Ivani, vetëm sepse besonte se nuk i kishte borxh askujt dhe nuk i kishte bërë keq askujt.

Katër vjet më vonë, ata na dorëzuan eshtrat e tij: duart e tij ishin të lidhura me tela, dy predha pushke u gjetën në zonën e gjoksit dhe vertebra e dytë e qafës së mitrës u shkatërrua nga një e shtënë nga afër. Rreth 250 mijë serbë dhe qytetarë të tjerë të Kosovës u persekutuan etnikisht nga shtëpitë e tyre, qindra monumente historike dhe kulturore dhe shenja të shpirtërores dhe qytetërimit serb u fshinë nga faqja e dheut, dhjetëra mijëra shtëpi u dogjën, fusha të panumërta u uzurpuan dhe u baruan...

Në atë paqe të rreme dhe trazira të tmerrshme, më 16 qershor 1999 më internuan nga vendlindja ime, pasi, duke kërkuar lajme për Ivanin nga autoritetet serbe në largim, më paralajmëruan se unë vetë mund ta përjetoja fatin e Ivanit.

"Bombat e paqes"

Nën ato bomba "paqësore" të NATO-s dhe nën mbrojtësit dhe përfaqësuesit e tyre, u organizua edhe pogromi i marsit të vitit 2004, kur digjej pothuajse gjithçka serbe që kishte mbetur. Në atë kohë, u shkatërruan plotësisht shumë shenjtëri mesjetare serbe, por për mua, më e rënda ishte shkatërrimi i Kishës së Shën Nikollës në Prishtinë, aty ku të parët e mi kishin gjetur forcë shpirtërore dhe ku unë dhe djali im, Lazari, morëm sakramentin e pagëzimit. Fati i këtij tempulli të vetëm ortodoks, që kishte mbijetuar që nga pushtimi osman, është pasqyrë e vuajtjeve të përgjithshme të popullit serb dhe trashëgimisë së tij shpirtërore dhe civilizuese në Kosovë dhe Metohi. Ajo që, gjatë shekujve të okupimit, u ndërtua me sakrificën dhe mençurinë e paraardhësve tanë, u shkatërrua nën "bombat paqësore" të

Misionit Paqeruajtës të Kombeve të Bashkuara!?!

Edhe sot, në këtë "paqe" nën mbrojtjen e "botës demokratike", autoritetet separatiste shqiptare po zbatojnë dhunë masive dhe sistematike – apartheid ndaj serbëve në Kosovë dhe Metohi. Shkelja masive e të drejtave të njeriut ndaj popullit tonë ka marrë përmasa biblike, veçanërisht vitet e fundit. Nga arrestimet arbitrare të serbëve dhe gjykimet farsë, te reprezaljet pothuajse të përditshme të policisë, kufizimi dhe mohimi i lirisë së fjalës dhe të drejtës për t'u organizuar, shpronësimi i pasurive të patundshme në pronësi të serbëve dhe të shtetit serb, mbyllja e institucioneve të mbetura të Republikës së Serbisë dhe ndjekja penale e punonjësve të tyre, deri te ndalimi i dinarit serb, bllokimi i ndihmave sociale, ndalimi i shfaqjeve kulturore serbe, libra të shtypur në serbisht, dhe përvetësimi i trashëgimisë kulturore dhe shpirtërore serbe...

Fjalët e Llazarit tingëllojnë njësoj edhe sot, sikur të ishin thënë sot, e jo 26 vjet më parë.

Shkruan: Profesori asistent i Fakultetit Juridik në Mitrovicën e Veriut, Dr. Dushko Çelliq