FELJTONI Shpërbërja e Jugosllavisë, agresioni i NATO dhe rrëmbimi e Kosovës (4): Rrëmbimi e krahinës serbe

Shkruan për Kosovo online: Miroslav Stojanoviq

Si shkoi Gjermania, duke marrë pjesë në agresionin e NATO (1999), në luftë kundër Serbisë dhe serbëve (vetëm) për të tretën herë në shekullin (njëzetë)?

Kështu filloi. Qeveria e konservatorëve dhe liberalëve, me kancelarin Helmut Kohl dhe kreun e diplomacisë Hans Dietrich Genscher, u vendos në vitin 1991, megjithëse me njëfarë hezitimi, të shpërbënte Jugosllavinë duke njohur republikat secesioniste të Sllovenisë dhe Kroacisë, me vendosmëri dhe me energji shkatërruese.

Pasardhësit e Kohl dhe Genscher, socialdemokrati Gerhard Schröder (Kancelar) dhe (i Gjelbër) Jochka Fischer (Zëvendëskancelar dhe Ministër i Punëve të Jashtme) u rreshtuan në vitin 1999, pa hezitim, nën flamurin e luftës të Presidentit Amerikan Bill Clinton, në një mënyrë edhe më të madhe ndërmarrje shkatërruese: marrja e krahinës së Kosovës dhe Metohisë nga Republika (amzë) e Serbisë.

Çfarë, në të vërtetë, dhe si po ndodhte (dhe si po fshihej) para se bombarduesit e aleancës ushtarake perëndimore të fillonin fushatën e tyre tre-mujore shkatërruese kundër Republikës Federale të Jugosllavisë, praktikisht kundër serbëve dhe Serbisë?

Edhe në këtë rast, si në rastin e Rambierit fatal, shanset janë të grumbulluara kundër njëra-tjetrës, shpesh shumë kontradiktore. Edhe në burimet gjermane. Dhe me një fakt: Srebrenica ishte, në çdo gjë, e përdorur dhe më e keqpërdorur...

Zbulimi i një tabloje më të vërtetë dhe fakte më të besueshme për atë që ndodhi prapa skenave dhe pse, është një punë për studiuesit e ardhshëm. Kur më në fund zbulohen dokumentet sekrete, nga disa arkiva. Ashtu si ato që u hodhën kohët e fundit në orbitën mediatike dhe politike nga Wilson Center nga Uashingtoni për pjesën (dhe fajin) e Gjermanisë në shpërbërjen e Jugosllavisë.

Domethënë, atëherë do të dihet më me siguri nëse pasardhësi i Kohl në fronin e kancelarit, Schroeder, siç pretendon ai, duke u përpjekur të (jo)justifikojë veten duke bërë një kthesë dhe prerje radikale, në lidhje me premtimet zgjedhore dhe programore, e çoi vendin në lufta, për herë të parë që nga Lufta e Dytë Botërore (katastrofike), mori vetëm një detyrim të dhënë tashmë. Dhe po, ai nuk kishte zgjidhje tjetër. Pa dramë të madhe dhe prishje politike me një aleat (shumë) të fuqishëm në anën tjetër të Atlantikut.

Tingëllon vërtet paradoksale që këtë e bënë (deri atëherë) pacifistët, socialdemokratët dhe ambientalistët e vendosur, duke hyrë në llavën e luftës: ata, si opozitë, kritikuan ashpër militarizimin (e perceptuar) të politikës së jashtme të qeverisë së mëparshme.

Në kujtimet e tij të botuara në vitin 2006, Gerhard Schroeder përmend takimin që pati me paraardhësin e tij, "kancelarin e përjetshëm" (ai sundoi për gjashtëmbëdhjetë vjet të plota (që ditë më shumë se Angela Merkel-i gjithashtu "jetëgjatë") Helmut Kohl.

Në atë takim në zyrën e Kohl ishin Oscar Lafontaine, asokohe president i Partisë Socialdemokrate (SPD) dhe ministër i ardhshëm i Financave, si dhe partneri i koalicionit, kreu i Partisë së Gjelbër, Joshka Fischer. Kancelarja e re (Schröder) i tha atij që po largohej se do të respektonte atë për të cilën ishte zotuar (gjoja) Kohl: se Gjermania, nëse dhe kur ishte e nevojshme, do të merrte pjesë aktive në "Luftën e Kosovës". Termi që politikanët gjermanë dhe Perëndimi në tërësi do të përdorin, në vend të kësaj, për agresionin e NATO-s.

Nëse deklarata eksplicite e Shrëderit, për marrjen e detyrimit për të hyrë në një luftë të mundshme, ishte vërtet e padiskutueshme. Ajo vë në pikëpyetje, si një alibi të diskutueshme, qëndrimin e njeriut që la fronin e kancelarit (i pazakontë në praktikën politike deri atëherë) ndaj një tjetri (në këtë rast Schröder, megjithëse kishte të drejtën e përparësisë si lider partie) Oscar Lafontaine.

Përkatësisht, Lafontaine ishte një kritik i ashpër i politikës së luftës së kancelarit. Dhe për këtë (kishte edhe arsye të tjera) dymbëdhjetë ditë para agresionit fillestar të NATO-s, ai u largua në mënyrë demonstrative nga të gjitha funksionet e tij. Kreu i partisë dhe ai i ministrit.

Në librin e "nipit politik" më të famshëm të Brandt, "Zemra rreh majtas", Lafontaine deklaroi me zemërim: Nuk mund ta besoja se ishte qeveria e pacifistëve të betuar (socialdemokratët dhe të gjelbërt) që do të tërhiqte Gjermaninë në luftë për herë të parë në gjysmë shekulli!

Vazhdon nesër: Fuqia e ndërmjetme si justifikim