Përmbledhja e javës 25

Ato mund të jenë të rrezikshme, luftarake, strategjike, të ndaluara. Lojërat politike janë më të zakonshmet në këto zona. Dhe pothuajse gjithmonë me pasoja për ata që as duan të luajnë dhe as nuk i dinë rregullat. Në Përmbledhje për lojërat që ishim dëshmitarë të kësaj jave.

Askush nuk kujdeset për lojën, dhe secili luan lojën e vet. Dhe vendos rregullat. Nëse ato rregulla do të ishin të qarta për të gjithë, ndoshta do të kishte më shumë pjesëmarrës. Kështu lojën e Prishtinës e luan në veri të Kosovës vetëm Prishtina.

Bashkëpunëtori hulumtues i Institutit për Kulturë Serbe në Leposaviq, dr. Petar Ristanoviq shpjegon:

“Të gjithë e dimë se ka motive të fshehta. Dhe nëse nuk do të kishte tensione, ndërtimi i shtëpive për të varfërit, privatizimi i lokaleve apo hapja e lokaleve të reja do të ishte diçka krejtësisht normale”.

Kur nuk është e zakonshme, është konfuze. Dhe kjo hap një sërë pyetjesh.

“Sigurisht që është negative, çfarë shtëpish tani, ku, çfarë tash, ku po shkojmë...”, ja përgjigjet që kërkojnë mitrovicasit.

Logjikisht, lojërat e luftës janë më të rrezikshmet. Ngjashëm me ato që pamë në fund të javës në të gjitha komunat në veri.

Të gjitha këto veprime vijnë pas përpjekjes së dështuar për hapjen e urës. Tani Kurti duhet të kompensojë në një mënyrë tjetër, thotë Milosh Pavkoviq nga Qendra për Politika Evropiane.

Lojëra të tilla nuk sjellin fitues në këto fusha. Dhe rregullat e tyre vetëm lindin trazira të reja. Forca speciale të maskuara, kolona policësh në mes të ditës dhe armë para institucioneve civile. Mjaft për stresin që do të përhapet në javët në vijim.

"Plumbat nuk duhet të gjuhen për të shkaktuar dëm," kujton Vuk Vuksanoviq, një ekspert sigurie.

Për të parandaluar dëmtimin, duhet të flasim. Këshillon, paralajmëron. Ka pasur shumë takime me këtë qëllim këtë javë në Prishtinë. Rezultatet e paraqitjes, si dhe rregullat e lojës, përcaktohen nga të gjithë për veten e tyre.

“Ne kemi nevojë për një kompromis”, është i prerë i dërguari special i Gjermanisë për Ballkanin Perëndimor, Emanuel Zaracin. "Përpjekja për të arritur këtë kompromis nuk është e lehtë as për Serbinë dhe as për Kosovën," paralajmëron ai.

Ku janë të zhdukurit? Ajo lojë e fshehjes dhe kërkimit nuk duhet të luhej kurrë. Dhe sigurisht që duhej të përfundonte shumë kohë më parë.

“A do të ketë ndonjë të vërtetë, nëse kjo e vërtetë na është vjedhur, kjo varet nga forca më të forta”, kujton pothuajse pa shpresë Dragisha Kostiq në ditën e të zhdukurve, të cilit nuk i interesojnë lojërat apo premtimet e pafundme, por e vërteta.

Ndalohen lojërat me jetën, si tënden ashtu edhe të dikujt tjetër. Por jo gjithmonë e dënueshme. Këtë na e kujtojnë dëshmitë e përditshme të banorëve të zonës që përjetojnë dhunë apo kërcënime.

E vetmja serbe e mbetur në Gjakovë, Dragica Gashiq, nuk ka përgjigje për këto kërcënime.

“U ngrita në mëngjes duke pirë kafe në tarracë, kur kaloi një shqiptar dhe më tregoi kështu me dorën në fyt. Më tregon se do që të vdes”, thotë Dragica.

Në disa, zemërimi është i ndaluar, por qëllimi i disa lojërave të tjera, përkundrazi, është të tregosh vendosmëri. Të sfidosh: zhurmën, fishkëllimat, rezistencën. Ashtu si këtë javë gjatë hapjes së Postës në Mitrovicë. Në mesin e të mbledhurve dhe të pakënaqurve ishte edhe Milica Rakiq Andriq nga Iniciativa e Re Sociale.

“Unë do të vazhdoj ta bëj këtë pavarësisht nëse këta zyrtarë janë këtu në detyrë zyrtare apo vijnë për të pirë kafe. Ata sjellin trazira te qytetarët dhe duhet të ndihen edhe ata pjesë e asaj trazire”, shpjegon Milica rregullat e lojës së saj.

Nuk mund të ketë lojëra apo kompromise me faktet historike. Edhe pse hapen posta të reja, shpiken motive të reja për filatelistë, kartat janë shpërndarë prej kohësh. Brirët nuk gënjejnë, kështu që ju e dini se dhia e kujt është cjapi i kujt.