Dragica Gashiq: Nuk më trembin me gurë, zemra më tërhiek në Gjakovë

Shtëpia e Dragica Gashiqit, të parës serbe të kthyer në Gjakovë, përsëri është gjuajtur me gurë në ditën kur familja e saj festoi lavdinë e pagëzimit të Shën Mihail Kryeengjëllit. Duke komentuar këtë ngjarje fatkeqe, ajo thotë se ka frikë të ecë nëpër rrugët e qytetit të saj, por se kur kalon pragun e saj, pavarësisht gjithçkaje, zemra i mbushet plot dhe nuk ka frikë të kalojë natën në banesën e saj.

Dragica kujton se nuk është hera e parë që është në shënjestër të shqiptarëve. Siç tregon për Kosovo online, ajo nuk e ka parë se kush ia ka hedhur gurë në dritaret e banesës së saj atë natë, por nuk shqetësohet më, sepse është mësuar me situata të tilla të pakëndshme.

“Nuk e pashë kush po qëllonte. Mora policinë, erdhën, hetuan dhe u larguan. Kur hapa derën nga tarraca, nuk pashë njeri në rrugë. Sa herë më kanë thyer derën deri tani, dhijetra herë, derisa kam vendosur një të blinduar. Nuk ka numër....Çfarë më kanë vjedhur në banesë..., por askush nuk reagon. Njeriu pranoi në gjykatë se e kishte grabitur banesën, nuk mora asnjë përgjigje”, tha Gashiq.

Policia e Kosovës deri para tre muajsh ruante objektin ku jeton Dragica dhe meqenëse ajo kaloi një kohë në spitalin e Mitrovicës Veriore për operim të shtyllës kurrizore, policia e viziton një herë në ditë për ta pyetur nëse ka ndonjë problem.

Pjesëtarët e KFOR-it, siç thekson ajo, nuk e kanë vizituar për një kohë të gjatë.

Që nga kthimi i saj në Gjakovë gati tre vjet e gjysmë më parë, Dragicës i është ndaluar hyrja në tregun më të afërt, kështu që ajo duhet të shkojë në qendër të qytetit për të marrë sende ushqimore. Rrugës për në dyqan, thotë ajo, e pyesin vazhdimisht se kur do ta shesë apartamentin.

Në tre vjet e gjysmë që është në Gjakovë, marrëdhënia me fqinjët e tij shqiptarë nuk ka ndryshuar. Dhe sot, siç thotë ajo, nuk duan t'i thonë as mirë dita.

Me gjithë problemet dhe shqetësimet që përjeton, ajo tregon se është më e lumtura në qytetin dhe shtëpinë e saj.

“Më pyesin pse nuk flas me fqinjët dhe do të flas, por ata nuk duan. Nëse të them një herë mirëmëngjes dhe ti kthen kokën, pse do të përgjigjem përsëri? Por zemra ime po tërhiqet këtu. Flas me djalin që më vozit, nuk mund të shkoj më mbrapa, por kur kaloj pragun e banesës më mbushet zemra”, tha Dragica.

Ajo theksoi se i detyrohet shumë mirënjohje Zyrës për Kosovë dhe Metohi, drejtorit të saj Petar Petkoviq, autoriteteve lokale, por edhe organizatave të ndryshme. Ajo shprehet se pa ndihmën e tyre nuk do të mund të mobiletonte banesën dhe të siguronte gjithçka që i nevojitet për jetën.

Megjithatë, thotë ajo, banesa ka nevojë për rinovim, pasi ndërtimi është i vjetër dhe krijohet edhe lagështia që vjen nga banesa sipër saj.

Kjo grua e guximshme serbe thotë se hedhja e gurve nuk do ta trembë dhe se ata që duan të largohen nuk mund t'i bëjnë asgjë. Siç shprehet, për ata që e duan qytetin dhe vatrën e tyre - nuk ka frikë.

“Atij që i pëlqen të vijë, do të vijë. Më keqtrajtuan, por nuk pata frikë dhe qëndrova. Nuk kam marrë të askujt, e kam bardh e zi. Fakti që më godasin xhamat nuk më bëjnë dot asgjë”, tha ajo.

Dragica Gashiq, pas 22 vitesh jetë si e zhvendosur, në vitin 2021 u kthye në Gjakovë, në vendin ku lindi. Që atëherë, banesa e saj është plaçkitur disa herë, xhamat janë thyer dhe organizatat joqeveritare kanë nisur një peticion për dëbimin e saj nga Gjakova. Pavarësisht gjithçkaje, ajo është e vendosur të vazhdojë luftën për të drejtat e saj.