Kujtim i korrjes së përgjakshme në Gracka e Vjetër: Sa të jem gjallë do t'i mbaj fotografitë e tyre

Nuk kalon ditë që të mos i kujtoj, sidomos tani kur shoh kombajnë, është koha e korrjes, filloj të qaj dhe të kujtoj se nuk kam të miat, thotë për Kosovo online Sllavica Janiqijeviq Popoviq, e cila humbi vëllanë, babanë dhe dy xhaxhallarët e saj në korrjen e përgjakshme më 23 korrik 1999.

Muaji korrik në Gracka e Vjetër mbahet mend për dhimbjen, të korrat që nuk solli grurë, por i ngjyrosi kallinjtë të kuq. Atë ditë me diell u derdh gjaku i katërmbëdhjetë banorëve të këtij fshati.

Më 23 korrik, Sllavica Janiqijeviq Popoviq humbi katër anëtarë të familjes - babain e saj, dy xhaxhallarët dhe një vëlla që ishte vetëm 17 vjeç - Novica Janiqijeviqin.

“Atë ditë ka qenë vapë, mirëpo më vonë rreth orës 18:00 kur kanë shkuar në korrje ka filluar të fryjë një erë. Kështu ka ndodhur edhe në Graçanicë, edhe këtu thonë banorët. Më kanë njoftuar në orën 03:00 sepse nuk kishim lidhje telefonike se po telefononin nga fshati. Më thërrasin nga Kragujevaci dhe më thonë se më ka vdekur familja. Çfarë të them, se dhimbja më ndjek edhe sot e kësaj dite. Ata janë mbajtur gjashtë ditë në Prishtinë, dyshohet se është bërë autopsi, megjithatë, nuk kemi asgjë nga kjo, asnjë letër. Varrimi ishte të mërkurën, vëllai im të hënën do të kishte mbushur 18 vjeç, të premten u vra dhe të mërkurën u varros. Ai funeral mbeti në kujtesën time të dhimbshme dhe fjalët e Kushnerit që tha se do të lëvizte çdo gur për të gjetur autorin, 24 vjet më vonë nuk ka asgjë”, kujton Sllavica Janiqijeviq Popoviq.

Së bashku me Novicën, iu nënshtruan plagëve nga qindra plumba gjithashtu Millovan Jovanoviq, Jovica dhe Rade Zhiviq, Andrija Odalloviq, Sllobodan, Mille dhe Momir Janiqijeviq, Stanimir dhe Boshko Dekiq, Sasha dhe Lubisha Cvejiq, Nikolla Stojanoviq dhe Miodrag Tepsiq.

Familjet shkojnë në varreza ekskluzivisht nën vëmendjën e KFOR-it, jeta në fshat ka ndryshuar, të rinjtë po largohen dhe Sllavica nuk del nga shtëpia pa fotografitë të njerëzve të saj të dashur dhe thotë se do t'i mbajë sa të jetë gjallë.

“Sa të jem gjallë do të mbaj fotografitë e të afërmve të mi, por edhe të katërmbëdhjetë viktimave, çdo ushtar të KFOR-it që e shoh, edhe në Graçanicë, ua tregoj fotografitë, që ta dinë se autorët nuk janë dënuar, dhe se janë masakruar 14 korrës. Sa të jem gjallë do i mbaj ato foto. Vëllai më jep forcë të madhe, është me mua, të paktën kështu ndihem unë. Nuk kalon ditë që të mos i mendoj, sidomos tani kur shoh kombajnë, është koha e korrjes, më vjen të qaj. Mbaj mend që nuk kam të miat dhe kështu shkon jeta”, thotë mes lotësh Sllavica.

Në tetor 2007, UNMIK-u arrestoi Mazlum Bitiqin nga fshati Hallaçi i Madh, afër Grackës së Vjetër, me dyshimin se kishte marrë pjesë në vrasjen e korrësve serbë, megjithatë, ai u lirua nga paraburgimi dy muaj më vonë për shkak të mungesës së provave.

"Fajtoj Kfor-in, i cili ishte në krye të gjithçkaje. Shpesh pyes veten pse nuk i kanë ndjekur. Kështu do të doja të pyesja ushtrinë që ishte këtu, pse nuk shkuan të ndiqnin fshatarët tanë atë ditë", pyet Sllavica.

Shtatë shqiptarë ishin nën hetim, por asnjë nuk u mbajt përgjegjës për krimin. Në vitin 2017, Prokuroria Speciale në Prishtinë, së bashku me EULEX-in, pezulluan hetimet për shkak të mungesës së provave.

"Ai lajm ishte varrimi i tyre i dytë për mua. Varrimi i dytë i vëllait tim që u vra në moshën 17 vjeçare. Të gjithë ata që u masakruan. Ai nga institucionet si Eulex dhe Kfor, me të cilat jetonim me shpresën se do të na ndihmonin, merrni një vendim të tillë që hetimi është ndërprerë. Është e dhimbshme për çdo familje, ne i shohim si mbrojtje, si mbështetje, për të gjetur çdo serb në Kosovë. Nuk e di se si kanë guxuar të marrin një vendim të tillë pa pyetur familjet, mendoj se po pyesim edhe ne, sepse jemi të dëmtuar si familje”, thekson Sllavica.

Çdo vit në Gracka e Vjetër, para monumentit të viktimave të pafajshme, mbahet një përkujtimore, nga ku ftohen përfaqësues ndërkombëtarë për të rihapur çështjen, por thuhet gjithashtu se serbët nuk do t'i harrojnë viktimat e tyre.

Në monumentin pranë emrave të viktimave shkruhet: “Në fshatin tim nuk dëgjohet më kënga e të korrave të gëzuara dhe më takon mua të dëshmoj dhe të kujtoj të keqen e bërë, që të mos harroj kurrë”.