Përkujtim dhe sirena - në Graçanicë u shënuan 24 vjet nga bombardimit e NATO-s

Tek kryqin përkujtimor "Serbët e Kosovës - për kryqin e nderuar dhe lirinë e artë", i cili u kushtohet serbëve të vdekur në bombardimin e NATO-s dhe në periudhën pas vitit 1999, në oborrin e Shtëpisë së Kulturës në Graçanicë, u mbajt tubim përkujtimor për viktimat e agresionit të NATO-s.

Priftërinjtë e Eparkisë së Rashkës e Prizrenit shërbyen një përkujtim për viktimat. Në përkujtim morën pjesë përfaqësues të Qeverisë së Serbisë, të vetëqeverisjes lokale, si dhe një numër i madh i banorëve të komunës së Graçanicës.

Pas përkujtimit, u dëgjuan sirenat për të paralajmëruar rrezikun, si kujtim i bombardimeve.

Kurora lulesh vendosën përfaqësuesit e Zyrës për Kosovë e Metohi, Kryetari i Autoritetit të Përkohshëm të Komunës së Prishtinës, Novak Zhiviq, Kryetarja e Graçanicës, Lilana Shubariq, Kryetari i Qarkut Administrativ të Kosovës, Srgjan Popoviq, si dhe delegacioni i qyteti të Vellika Pllana.

Kryetari i Qarkut Administrativ të Kosovës, Srđan Popoviq, pas vendosjes së luleve tha se pasojat e bombardimit të NATO-s ndihen edhe sot, duke shtuar se kujtimet nuk shuhen.

“Si është e mundur që negociatat në Rambuje nuk mund të zgjasin një muaj dhe lufta filloi menjëherë, dhe sot mund të bisedohet për më shumë se një dekadë. Shtrohet pyetja nëse ata i kanë kuptuar gabimet e së kaluarës apo a duan ta mbulojnë padrejtësinë në të tashmen apo të dyja. Duket se në atë kohë në vitin 1999 për disa Kosova ishte punë e për të tjerët jetë. Për fat të keq atëherë fitoi puna. Dhe si dje në filmin "Shtëpia e Verdhë" koloneli francez Zhak Ogar tha: "Kur hymë në Kosovë, e kuptuam se nuk sollëm paqe, por përkundrazi e ndërlikuam situatën”, dhe ashtu ishte. Situata u bë shumë më e ndërlikuar. Po të kishim folur atëherë si tani, Millica Rakiq nuk do të kishte vdekur, serbët nuk do të ishin dëbuar, ata nuk do të dinin se çfarë është jeta në një enklavë, nuk do të kishte faltore të djegura, nuk do të kishte vrasje. Serbët dhe shqiptarët do të jetonin së bashku siç jetonin para vitit 1999, dhe kjo do të ishte një bazë më të mirë për arritjen e çfarëdo marrëveshjeje për të cilën po përpiqemi sot”, tha Popoviq.

Popoviq shtoi se serbët kanë qenë gjithmonë një popull paqësor dhe se përkundër gjithçkaje që na ka ndodhur, dora serbe ende është e zgjatur për hir të së ardhmes.

“Çdo bisedë është më e mirë se çdo plumb të gjuajtur”, ka përfunduar Popoviq.

Drejtoresha e Bibliotekës Kombëtare në Graçanicë, Brankica Kostiq, tha se kujtimet e gjeneratës përmblidhen në këtë moment aktual “kur në përvjetorin e bombardimit të NATO-s qëndrojmë në heshtje dhe kujtojmë se si është të jetosh në liri”.

“Sado e vështirë të jetë, me bukuri, paqe, dinjitet, edukatë do ta mbrojmë atdheun sepse është tokë e baballarëve tanë. Dhe kjo i përket traditës dhe na obligon neve dhe atdheun sepse është shtëpi, shtëpi dhe kopsht, edhe një frut, edhe atë gjemb, edhe nënë, fëmijë dhe motër”, tha Kostiq.

Numri i saktë i të vrarëve nga bombardimet nuk është përcaktuar deri më sot, dhe vlerësimet variojnë nga 1500 deri në disa mijëra. Bombardimi përfundoi 78 ditë më vonë, me nënshkrimin e Marrëveshjes së Kumanovës. Bombat e fundit ranë në RF të Jugosllavisë më 10 qershor 1999, rreth orës 13:30, në territorin e fshatit Kollolleç, komuna e Kamenicës.

Organizatorë të manifestimit të sotëm janë Eparkia e Rashkës e Prizrenit, Autoriteti i Përkohshëm i Prishtinës dhe Bashkësia Kulturore Arsimore e Kosovës e Metohisë.