Përkujtimi në Mitrovicën e Jugut: Koha nuk i shëron plagët

Këtë të shtunë, një javë para festës së Mitrovit, në varrezat në Mitrovicën e Jugut, serbët i shënuan përkujtimet e Mitrovit duke ndezur qirinj, duke u lutur dhe duke rregulluar monumentet e rrënuara dhe të shkatërruara.

Tashmë që në orët e para të mëngjesit, banorët e zonës kanë mbërritur në varreza dhe janë dyndur me shpejtësi drejt monumenteve të më të dashurve të tyre.

Qytetarëve nga veriu u është ofruar transport i organizuar, ndërsa disa kanë ardhur me vetura private.

Jerej Nenad Stojanoviq rikujton për Kosovo online se gjatë vitit janë katër festa ku vizitohen varret e të parëve dhe luten për prehjen e shpirtrave.

“Të gjithë ne jemi të detyruar të lutemi për prindërit, familjen dhe njerëzit tanë, për prehjen e shpirtrave. Ata duhet të vijnë në varreza, dhe të ndjerit kanë nevojë për lutjet tona. Kur njerëzit nuk vijnë në varreza për një kohë të gjatë, ata ëndërrojnë për paraardhësit e tyre. Kërkojnë lutjet tona, të vijnë në varr dhe të falen”, thotë ai.

Ai shton se Kisha kujdeset për të gjithë njerëzit, për ata që jetojnë në tokë dhe ata që kanë vdekur në botën shpirtërore.

“Njerëzit vijnë gjatë gjithë vitit për të vizituar varret, edhe pse varrezat ndodhen në pjesën jugore dhe janë të dëmtuara. Ata duan të ngrenë monumente dhe t'i bëjnë varret të duken si ishin. Dëgjoj se, për fat të keq, ka shumë njerëz që të parët e tyre i shpërngulin në vende të tjera, të cilat kisha nuk i bekon, si rregull duhet të qëndrojnë aty, ku janë varrosur”, vëren ai.

Një nga vendasit që shkoi në varreza këtë të shtunë, Srboljub Lazareviq, tregon se ka shpresë se varrezat do të restaurohen një ditë.

“Detyra e njeriut është të kultivojë devotshmëri ndaj njerëzve më të afërt. Është i frikshëm, vandalizmi, flet shumë për ata që e bëjnë. Nuk di cfare te te them. Kam ndjenja dhe emocione të përziera. Jo çdo gjë është e thjeshtë, sepse njeriu është njeri dhe mendon. Ata që e bënë këtë, flasin për ta, vandalë. Nuk është e përshtatshme. Unë kam një shtëpi afër varrezave dhe nuk mendoj të bëj asgjë. Njeriu duhet të ketë gjithmonë shpresë, pavarësisht situatës dhe duhet të shikojë gjithmonë përpara. I gjithë populli nuk duhet të barazohet me ata vandalë, në mesin e tyre sigurisht që ka njerëz të mirë që e dënojnë”, tha Lazareviq.

Zoran Viqentijeviq nuk pajtohet me thënien se “koha i shëron plagët”, por beson se plagët po thellohen.

“Sidomos në Ditën e Përkujtimit. Pamja flet më shumë se një mijë fjalë. Nuk mund ta shoh monumentin e nënës sime, është prishur dhe zhytur në tokë, dhe nuk ka gardh. Po bëhet gjithnjë e më e vështirë. Unë nuk e urrej askënd, por nuk mund ta kuptoj natyrën njerëzore, të shkatërrojë një varr dhe të presë një gardh dhe ndoshta ta ndërtojë atë gardh në shtëpitë e tyre. Nuk ndërton të ardhmen me gjak, nuk ndërton shtëpi dhe nuk ndërton mbi fatkeqësinë e njerëzve të tjerë”, tha ai.

Në varrezat ortodokse në Mitrovicën e Jugut, ku serbët u varrosën deri në fund të luftës në vitin 1999, më shumë se 90 për qind e gurëve të varreve u rrënuan, u përdhosën ose u shkatërruan.