Lotët e krokodilit të Hashim Thaçit

Për njerëzit me nerva dhe stomak të ndjeshëm, dhe sigurisht që kishte shumë prej tyre mes përfaqësuesve të viktimave në sallën e gjykimit në Hagë, dëgjimi i fjalës hyrëse të avokatit të Thaçit, zotit Kiho, ishte pa dyshim një përpjekje, sidomos kur ai po i shpjegonte trupit gjykues se çfarë ndodhi në Kosovë në vitin 1998 dhe 1999, dhe se si udhëheqësit e kryengritësve shqiptarë të UÇK-së ishin në fakt një grup humanitarësh të çorganizuar apo dashamirës të muzikës klasike.

Por mirë, burri është një profesionist me përvojë, honorari është sigurisht fitimprurëse.

Këtu do t'i referohesha vetëm pjesëve më të habitshme të prezantimit të Kihot dhe përshtypjes së përgjithshme të paraqitjes së Thaçit në fillim të gjykimit. Për të mos ofenduar aktorët e tjerë më pak të zëshëm të procesit aktual të Hagës, megjithatë dihet se kush është ylli kryesor.

Prandaj, baza e mbrojtjes së Thaçit zbret në tre-katër teza të holla.

E para është se Hashim Thaçi nuk ka qenë fare në krye të UÇK-së dhe nuk ka mundur t'i kontrollojë njerëzit në terren, kështu që me siguri nuk mund të mbajë përgjegjësi për veprimet e tyre kriminale.

Besoj se kjo është një deklaratë e pakëndshme për vetë Thaçin, por arsyet pse ai tani po heq dorë nga roli kryesor në rebelimin e armatosur kundër shtetit të Serbisë janë të kuptueshme. Burgimi i përjetshëm duhet të shmanget disi. Mirëpo, ka shumë dëshmi për rolin e tij në veprimtarinë dhe organizimin e UÇK-së. Këtë sot e mësojnë fëmijët shqiptarë në Kosovë që në moshë të vogël. Dhe opinioni botëror këtë fakt e mësoi qysh në Rambuje, në fillim të vitit 1999, ku i riu Thaçi ishte negociatori kryesor shqiptar pikërisht përballë UÇK-së. Paraqitjet, fotot dhe deklaratat e tij në atë kohë e bënë yll, si lider i padiskutueshëm i “luftëtarëve për lirinë e Kosovës”.

Dhe kjo famë tani po i lidh këmbët dhe nga mënyra se si dukej në sallën e gjykimit, ai është plotësisht i vetëdijshëm për këtë.

Gregori Kiho thotë se shqiptarët rebelë nuk kishin një formacion të organizuar ushtarak, megjithëse u përpoqën, po çfarë do të bëjmë me faktin se sot në Kosovë janë 60 mijë veteranë të luftës?! Kështu ai shton se Thaçi nuk ka pasur arsye për të kryer krime sepse është mbështetur në mbështetjen e SHBA-së. Fatkeqësisht, kjo ishte vetëm një arsye më shumë.

Avokati amerikan ka luajtur në sallën e gjykimit, ndër të tjera, një regjistrim të korrikut të vitit 1999, ku klienti i tij thotë se serbët duhet të qëndrojnë në Kosovë dhe se askush nuk do t'i kërcënojë. Kjo përputhej shumë me deklaratën e Thaçit se i vinte jashtëzakonisht keq për çdo viktimë të rënë në Kosovë. Por fjalët janë një gjë, veprimet janë diçka krejtësisht tjetër. Dhe Çarlls Manson foli për veten
se ai është Krishti. Epo, kjo nuk i ka penguar ndjekësit e tij që të kryejnë ato masakra në SHBA.

Avokati gjithashtu i argumentoi tezat e tij për pafajësinë e Thaçit me një dokumentar të BBC-së, librin e Kristoferer Hillit dhe deklaratat e Medllin Ollbrajt dhe Xho Bajdenit nga periudha senatoriale.

Por faktet janë të papërkulur. Ishte njeriu i tij në bankën e të akuzuarve, i mbiquajtur Gjarpri, i cili ishte me uniformë dhe komandues, ndërsa në Kosovë u ndodhën gjëra monstruoze njerëzve të rrëmbyer dhe mbajtur në burgjet ilegale të UÇK-së. Serbët, shqiptarët, romët, kushdo që nuk i pëlqente shokët e Thaçit.

Dhëmbët dhe kockat e thyera të qindra të pafajshmëve, të gjymtuar nga urrejtja e pastër, veshët e prerë, sytë e nxjerrë jashtë, vajtime në pellgje gjaku, në baltë dhe jashtëqitje, orë e ditë rrahje, tortura, pritje për tortura të reja, pastaj përsëri edhe më të rënda dhe më të dhimbshme. Pa ujë dhe ushqim, në hambare dhe bodrume të njomë, me të vetmen dëshirë në kokë që të vinte dikush t'i përfundonte, me një plumb a çfarëdo. Vetëm dreqin të ndalonte. Dhe ka shumë detaje të tjera në aktakuzë.

Çfarë do të bëjmë me këta njerëz dhe familjet e tyre?

“Bashkësia ndërkombëtare më ka informuar se Gjykata Speciale është thelbësore për të hedhur poshtë akuzat e errëta të trafikimit të organeve që i atribuohen Kosovës. Bota tani e di që nuk ka pasur trafik organesh, "Shtëpia e Verdhë" nuk ka ekzistuar kurrë, dhe as unë e as UÇK nuk jemi fajtorë për atë që na atribuohet”, ka thënë Thaçi në fjalimin e tij të shkurtër, duke u përpjekur të jetë bindës.

Por shkëndija në sy u zhduk. Duket se Tachi u mashtrua nga ajo shoqëri nga komuniteti ndërkombëtar, të cilën ai e përmend. Ai u besoi atyre, shpresa e asaj mbështetjeje është ende një kashtë që ai po e mban. Megjithatë, kanë kaluar shumë vite. Disa miqësi janë zbehur. Nuk do të jetë rasti i parë i tillë.

I thanë të formonte një gjykatë për të refuzuar hipotekën e përgjakshme. Por... Ka gjëra që nuk mund të fshihen e as të rilyen. Ata dalin në sipërfaqe pa marrë parasysh sa i shtyni. Dhe Thaçi pranon se individë në mesin e shqiptarëve kanë kryer krime, por nuk e di se kush.

I përulur, ai i kërkoi gjykatës të besonte në pafajësinë e tij. Ishte gati prekëse.

Thaci ndoshta është pajtuar për formimin e Gjykatës Speciale në vitin 2015 vetëm për arsyen se ai besonte se provat për "Shtëpinë e Verdhë" ishin shkatërruar dhe se me dështimin e gjykatës në atë rast do të merrte konfirmimin e "pastërtisë së tij" morale, për të hequr pengesën e vetme për një jetë të qetë dhe komode në një shtëpi në periferi të Prishtinës. Ose mbase edhe deri në Çmimin Nobel për Paqen, pati ato njoftime. Ai nuk priste që aktakuza të shkonte aq larg dhe se dikush në prokurori do të bënte punën e tij.

Ai duhet të jetë habitur edhe nga fakti se ka ende dëshmitarë të gjallë, të gatshëm të flasin për atë që thuhet në aktakuzë që ka bërë ai dhe miqtë e tij Veseli, Selimi dhe Krasniqi. Për Haradinajn dhe Limajn nuk kishte asnjë.

Ish-presidenti i Kosovës në qelinë e Hagës tani ka mjaft kohë për të menduar për këtë, se si ai përshkoi një rrugë kaq të gjatë në 25 vjet, nga një student zviceran, udhëheqës i rebelëve ilegalë, te një i preferuari perëndimor, Xhorxh Vashington i Bajdenit, hero dhe mjeshtër shqiptar, dhe më pas, në errësirë dhe aktakuzë për krimet e UÇK-së.

Përkundër akuzave të rënda me të cilat përballet Thaçi, shembulli i Ramush Haradinajt dhe lirimi i tij në gjykatë u jep të drejtë simpatizantëve dhe bashkëluftëtarëve të UÇK-së që të besojnë se një skenar i ngjashëm është i mundur edhe tani. Jemi ende larg epilogut të këtij procesi, do të jetë një proces i dhimbshëm pa asnjë garanci për drejtësi. Por, cilido qoftë vendimi në fund, për Thaçin dhe UÇK-në e tij, libri i famës është i mbylur. Ajo histori ka marrë fund.

Shkruar nga: Millosh Gariq, redaktor i portalit Kosovo online