Dimçevski: Kosharja është dhe do të mbeten simbol i luftës heroike më të madhe dhe më të gjatë në mbrojtje të atdheut

Komandanti i kullës së vrojtimit të Kosharës dhe zëvendësi i batalionit të 53-të kufitar, nënkoloneli në pension Dragutin Dimçevski ka vlerësuar për Kosovo online se kjo betejë është simbol i luftës më të madhe dhe më të gjatë heroike në mbrojtjen e atdheut dhe se Ushtria Jugosllave nuk u mposht ushtarakisht në atë kohë.

Kosharaja është dhe do të mbeten simbol i luftës më të madhe dhe më të gjatë heroike në mbrojtje të atdheut nga agresioni i NATO-s falë sakrificës dhe guximit të një rinie që mbrojti atdheun duke mos kursyerbedhe jetën e tyre”, thotë Dimçevski.

Ai thekson se kujtimi i ditëve të betejës për Kosharën, nga 9 prilli deri më 14 qershor, as sot, 25 vjet më vonë, nuk i shuhet as atij dhe as shokëve të tij.

Dimçevski tha se ata ende po luftojnë për Kosharën, por tani për të zbuluar të vërtetën.

“Ne edhe sot po luftojmë për Kosharën që të dalë e vërteta, sepse po shfaqen një numër i madh i luftëtarëve dhe komandantëve të rrejshëm. Të gjithë bëjnë filma, shkruajnë libra të bazuar në të pavërteta dhe pjesëmarrësit e vërtetë nuk gjenden askund. Ata që ishin 67 ditë në betejën e Koshares”, thekson ai.

Ai thekson se luftimet për Kosharen ishin pjesë e ndërhyrjes tokësore të NATO-s në vitin 1999 dhe se është shumë krenar që ka qenë në komandë gjatë asaj beteje.

“Agresioni tokësor nuk pati sukses, ne nuk u mundëm ushtarakisht. Edhe sot pas kaq vitesh analizoj vendimet e mia që kam marrë në betejën e Koshares. Përfundimi është se unë bëra gjënë e duhur dhe do të bëja të njëjtën gjë nëse do të ishte e nevojshme. Jam shumë krenar që komandova në betejën e Kosharës dhe u jap mirënjohje bashkëluftëtarëve të mi”, thekson ai.

Ai thotë se e ka shumë të vështirë të veçojë ndonjë ngjarje të veçantë nga 67 ditët e luftimeve, por se pa dyshim më i vështiri ka qenë fillimi i sulmit - nga 9 deri më 11 prill dhe më pas gjatë Pashkëve, nga 1. deri në 6. maj.

“Sulmet më të ashpra ishin gjatë festave tona. Dhe nga të gjitha ditët, më tragjikja ishte në Pashkë, 11 Prill, kur pata humbjet më të mëdha në një luftë jashtëzakonisht të vështirë. Tetë ushtarë u vranë, shtatë ushtarë në shërbim të rregullt ushtarak dhe një oficer i lartë, dhjetë ushtarë të tjerë u plagosën. Por këto humbje nuk e pakësuan moralin tonë luftarak, por na inkurajuan që të jemi më të vendosur për të qëndruar në atë luftë të pabarabartë në mbrojtjen e rajonit të Kosharës. Me kompetencën, stërvitjen, këmbënguljen dhe vëndosmerin tonë e përfunduam detyrën. Ne e ndalëm armikun në kufi dhe i shkaktuam humbje, duke mbrojtur ushtarakisht atdheun”, përfundon Dimçevski.