Mariq: I fundit që u largova nga Rrasa Kosharës, të gjithë ishin të bindur se kishim vdekur

Kufitari i fundit i cili gjatë sulmit në Kosharë, më 9 prill 1999, la Rrasën Kosharës në kufirin me Shqipërinë, Milenko Mariq, thotë për Kosovo online se nuk do ta harrojë kurrë atë ditë dhe se historia e mbrojtjes së Kosharës është një histori vëllazërimi që vazhdon.

“Gjenerata më e re e ushtrisë, ajo mbrojti Kosharën. Na mbante vëllazëria dhe miqësia. Ne ishim të bashkuar si vëllezër dhe kjo na mbajti në Kosharë. Dhe tani, pas 25 vitesh, ne mendojmë të njëjtën gjë. Ne ende rrimë, mblidhemi bashkë”, thotë Mariq.

I lindur në Beograd, ai i përkiste klasës së fundit të marsit të ushtarëve në shërbimin e rregullt ushtarak të Batalionit 53 Kufitar, i cili u stërvit në Gjakovë në vitin 1998.

Atë vit ai u transferua në Kosharë dhe prej andej nuk lëvizi derisa u plagos rëndë.

“Që nga viti 1998 kemi pasur ndërhyrje në Kosharë, kemi shpërbërë grupe terroriste, kemi ndalur importin e armëve, i kemi konfiskuar... Mendoj se ka pasur më shumë se 50 sulme të tilla në pozicionet tona. Megjithatë, ai 9 prill ishte një nga ditët më të vështira. Filloi në mëngjes dhe nuk dihej më se nga dhe me çfarë po gjuanin. Megjithatë, ne ishim të rrethuar nga të gjitha anët. Atë mëngjes të parë, 1500 prej tyre sulmuan 100 prej nesh. Duhet të mbijetosh atë”, thotë Mariq.

Ai pranon se edhe sot, 25 vite më vonë, kujtimet e atij 9 Prilli nuk janë zbehur aspak.

“Nuk mund ta heqësh nga koka atë 9 prill”, thekson ai.

Ai shpjegon se sulmi i përgjithshëm në Kosharë ka filluar rreth orës 4:15 të mëngjesit me sulm artilerie në kullën e vrojtimit të Morinës, por se shpejt zjarri ka kaluar edhe në pozicionet e tyre.

“Sulmi nga Shqipëria filloi me një përgatitje artilerie në orët e hershme të mëngjesit, rreth orës 04:15, në drejtim të kullës së vrojtimit të Morinës, por zjarri shpejt u zhvendos në pozicionet e kullës së rojës Koshare, fillimisht në vendin e pritës C4 dhe pastaj në pozitën Rrasa e Kosharës. Na sulmuan me artileri. Asgjë nuk synohej që të na dëbonte prej andej sepse ishte niveli më i lartë që mbante jo vetëm Kosharen, por edhe një pjesë të Shqipërisë”, thotë ai.

Me tetë roje të tjera kufitare, Mariq ishte pikërisht në pozicionin e Rrasa e Kosharës, e cila ishte më i godituri atë ditë të parë.

“Fillimisht sulmi filloi në C4 ku u panë, pastaj në Rrasën e Kosharës ku isha unë. C4 na kërkoi mbështetje, por arritëm të gjuanim vetëm një minë dhe më pas u mbuluam nga njësitë e artilerisë nga Shqipëria. Aty ranë mijëra mina. Dhe të gjithë menduan se ne kishim vdekur atje lart”, thotë Mariq.

Ai shpjegon se rreth orës 09:30, 10:00 artileria ka heshtur papritur. Pastaj filloi sulmi tokësor.

“Sulmi i parë filloi nga 501 dhe nga Kaptazhi drejt nesh. Fillimisht refuzuam një herë, pastaj u mbuluam përsëri. Siç e morëm vesh më vonë, ata na qëllonin me Toga, të cilat janë raketahedhëse me shtatë tyta. Dhe tashmë në orën 12 u shpërndamë në ndenjëset e 502. Pas meje askush nuk shkoi në Rrasa e Kosharës pas orës 2”, thotë ai.

Ai thotë se kur i panë rojet e tjera të kufirit, nuk mund ta besonin se kishin shpëtuar.

“Kemi arritur të ikëm me një të plagosur. Fatkeqësisht, ai ushtar vdiq pas vitit 1999. Nëse duhet thënë, ka vdekur për shkaqe natyrale”, thotë Mariq.

Sulmet në Koshare vazhduan me egërsi të pandërprerë gjatë gjithë asaj dite. Ai u plagos në një nga sulmet e artilerisë gjatë asaj mbrëmjeje të parë.

Shrapnel i minës mortajale i çau barkun dhe i theu këmbën e djathtë.

“Bashkëluftetarët disi më zbritën në Batushë. Atë mbrëmje kishte shumë të plagosur dhe të vdekur. Fillimisht më transferuan në spitalin e Prishtinës, ku kalova 20 ditë, e më pas në spitalin ushtarak në Nish. Aty isha shtrirë poshtë çadrës, ngjitur me spitalin, nuk kishte vend. Me të skuqur plagën më kanë çuar në VMA dhe aty kam pritur përfundimin e luftës”, shpjegon ai.

Ai thotë se e shqetëson fakti që edhe sot, 25 vjet pas betejës në Kosharë, shumë nuk e dinë të vërtetën e veçanërisht për rolin e Batalionit të 53-të Kufitar.

“Të paktën duhet thënë një e vërtetë dhe shumë nuk e dinë të vërtetën e vërtetë. Shumë prej tyre i kanë parë Kosharën vetëm në foto. Duket se të gjithë ishin në Kosharë, vetëm rojet kufitare jo. Dhe sigurisht që dhemb. Kemi kaluar 15 muaj atje dhe nuk jemi askund dhe ata që kanë qenë tetë orë janë kudo”, tregon Mariq.