Gjorgje Borisavljeviq: Më kujtohen bombat dhe sirenat, fshehje nëpër bodrume...

Gjorgje Borisavljeviq, djaloshi nga Graçanica, ishte vetëm pesë vjeç në kohën e bombardimeve të NATO-s në Jugosllavi, por 25 vjet më vonë ai thotë se e kujton atë periudhë "kristal kjart". Ai kujton gjithçka që nuk duhet të jetë pjesë e një fëmijërie - shpërthime, sirena, fshehje në bodrume...

Ndonëse një muaj para fillimit të bombardimeve i ka mbushur pesë vjeç, Gjorgje sot thotë për Kosovo online se kujtimet e tij për atë periudhë janë mjaft të freskëta, ndërsa ato para dhe pas asaj periudhe janë të përziera.

Mban kujtime edhe para asaj periudhe, nga Prishtina, Babusha, nga vizitat tek të afërmit, por koha e bombardimit, thotë ai, i ka mbetur e skalitur në kujtesë.

“Më kujtohen bombat, xhamat që u thyen, më kujtohet që u fsheha nën tavolinë me vëllain tim, duke e përqafuar. Më kujtohet sesi na fshehën nëpër bodrume, si i festonim ditëlindjet në errësirë, me qirinj, në bodrum, kujtoj gjithashtu fillimin e bombardimeve, ato sirenat e mallkuara, largimin e ushtrisë sonë, fjalë për fjalë i mbaj mend 90 për qind të gjërave të kristalta. Pas kësaj, gjithçka është si një mjegull, por më kujtohet gjithçka nga ajo periudhë 50-60 ditore“, e pranon Borisavljeviq.

Ai thotë se prindërit e fshehën bombardimin nga fëmijët dhe u përpoqën ta paraqesin atë si lojë.

“Vetëm kur ranë bombat e para dhe u plasën xhamat e shtëpisë, e kuptuam, edhe pse të vegjël, ishte diçka shumë e afërt, reale dhe jo thjesht një histori e frikshme. Pas kësaj, bombat filluan të binin në fshat po ashtu ku ka ndodhur që edhe shtëpia të shpërthejë nga shpërthimet”, thotë Gjorgje.

Periudha e bombardimeve mbahet mend edhe për ndërprerjet e shpeshta të energjisë elektrike.

"Më kujtohet edhe zhurma e avionëve, të cilët kryesisht fluturonin natën. Më pas ata bombarduan bazën e Sllatinës, aeroportin, dëgjoheshin vetëm fishkëllimat e raketave dhe gjëmimi i motorëve. Dëgjoheshin shpërthime, ndonjëherë më të forta, kur Bombat ranë mbi Graçanicë. Mbaj mend edhe ndërprerjet e rrymës”, kujton ai.

Ndërsa kujton fëmijërinë e tij, ai thotë se frika ndjehej kudo.

“Më ka ndodhur që kam filluar të vrapoj, kur kanë filluar sirenat, por nuk kam arritur në shtëpi, por në gjysmë të rrugës kam filluar të qaj nga frika, falë Zotit jam gjallë dhe mirë, por ato janë momentet që nuk do ti harroj sa të jam gjallë”, tha Borisavljeviq.