Përvjetori i martirizimit të Marijas dhe Nikola Petroviqit: Vite dhimbjeje dhe trishtimi

Sot, 26 vjet nga vdekja e Marija dhe Nikola Petroviq, të cilët u vranë në vitin 1999 nga një bombë e NATO-s që u hodh në autobusin e pasagjerëve "Nish-ekspres" në urën e Luzhanit pranë Podujevës, u shënuan me një shërbim përkujtimor në varreza dhe një pllakë përkujtimore në Shkollën Fillore "Kralj Milutin" në Graçanicë.

Më 1. maj 1999, Maria ishte 14 vjeç, ndërsa Nikola ishte dy vjet më i madh. Së bashku me ta, atë ditë vdiq edhe gjyshja e tyre Smiljana.

Edhe pas 26 vitesh, prindërit e dëshpëruar pyesin veten se për çfarë ishin fajtorë fëmijët e tyre.

Nëna Zorica Petroviq, duke shpresuar që autorët e krimit do të nxirren para drejtësisë, theksoi se në këtë periudhë të vitit ata gjithmonë pyesin pse gjithçka duhej të ndodhte kështu.

"Mendoj se një ditë drejtësia do të dalë në dritë. Dhe kur ne të mos jemi më, do të ketë dikush që do t'i kujtojë. Ata kanë një rrugë me emrin e tyre, një pllakë përkujtimore këtu në shkollë, një monument në varreza, mendoj se pas vdekjes sonë dikush do t'i kujtojë. Ne jetojmë ditë për ditë, çdo vit kur vjen kjo periudhë pyesim veten pse dhe si, nuk mund të flemë ose të hamë, e gjithë kjo na vret, ai nervozizëm, nuk mund ta harrojmë. Çfarë ka atje, nuk kemi ku të shkojmë. Ka shumë nëna që qajnë, çdo nënë te varri i saj", tha ajo.

Babai i Marijës dhe Nikollës, Dragisha, tha se po bëhet çdo ditë e më e vështirë dhe se kanë kaluar tashmë 26 vjet me dhimbje.

"Qe, kanë kaluar 26 vjet me dhimbje. Ne mendojmë për këtë çdo ditë. Kur vjen periudha nga 24 prilli deri më 1 maj, sëmuremi pikërisht. Presim atë 1 maj, për të dalë në varreza, këtë na bënë keqbërësit, vrasësit. Unë gjithmonë dal në varreza, në ditën e dytë ose të tretë, për t'i vizituar, për të folur me ta, nuk kam çfarë të bëj tjetër. Nuk kam më forcë dhe duart filluan të më dridheshin nga nervozizmi, nga dhimbja. Ndërsa ditët kalojnë, ne fundosemi gjithnjë e më shumë. Nuk e di nëse dikush do t'i ndëshkojë ndonjëherë ata keqbërës, por dyshoj", tha Dragisha.
Shokët e Marijës dhe Nikollës iniciuan vendosjen e një pllake përkujtimore në oborrin e Shkollës Fillore "Kralj Milutin" në Graçanicë, dhe shoku i shkollës së Marijës, Miodrag Zhiviq, tha se pllaka ishte një dëshmi se dy jetë të reja u shuan nga agresorët.

"Kanë kaluar 26 vjet që kur miqtë tanë u vranë, në këtë ditë ata u vranë nga agresorët e NATO-s, të cilët, për mrekulli, e quajtën atë veprim ose bombardim Engjëlli i Mëshirshëm. Le të na kujtojë kjo pllakë përkujtimore në oborrin e shkollës ata të dy, si dëshmi, dhe t'u kujtojë fëmijëve tanë, nxënësve tanë, brezave tanë se ata ishin nxënës të shkollës sonë dhe se vuajtën më keq në duart e agresorëve", tha Zhiviq.

Më 1. maj 1999, kur një raketë e një aeroplani të NATO-s goditi autobusin që po kalonte mbi urën në Luzhan, në rrugën Prishtinë-Podujevë, vdiqën 44 persona.