Srblak për krimin në Gorazhdec: E ripërjetoj ende 13 gushtin, padrejtësia më dhemb edhe më shumë

Një nga fëmijët që i mbijetoi krimit në Gorazhdec në vitin 2003, Dragana Srblak, thotë se edhe sot, 21 vjet më vonë, ajo ende mbijeton atë 13 gusht, dhe se fakti që në Kosovë është bërë rregull që autorët e krimeve kundër serbëve të mos gjenden kurrë apo të mbahen përgjegjës, është gjëja më e vështirë për të.

“Në atë 13 gusht të vitit 2003 ka ndodhur një krim monstruoz në lumin Bistrica, kur dy sulmues të panjohur kanë qëlluar mbi fëmijët teksa po laheshin në lumë. Fatkeqësisht, u vra kumbari im Pantellija Dakiq, i cili në atë kohë ishte 12 vjeç dhe fqinji im i parë, Ivan Jovoviq, i cili në atë kohë ishte 19 vjeç. Katër prej nesh u lënduam”, tregon Srblak për atë ditë në një intervistë për Kosovo online.

Ajo mbërriti në lumë pak minuta para masakrës.

“Unë vrapova drejt lumit sikur dikush të më thërriste, në momentin që mbërrita, fjalë për fjalë brenda tre minutave pati të shtëna. Vëllimi i atij tingulli më bëri të shurdhër dhe të ngrirë. Nuk e vura re që fëmijët shpëtonin veten dhe iknin pranë meje. Motra që po shkonte për në shtëpi donte të kthehej për të më ndihmuar, por burri i saj aktual më dha ndihmën e parë dhe më çoi në automjetin e parë që erdhi”, kujton ajo momentin kur një nga të shtënat e goditur e goditi në këmbë.

Asaj iu dha ndihma e parë në ambulancën locale dhe më pas babai i saj, për shkak se ajo kishte gjakderdhje të madhe, vendosi ta transferonte në një spital që punonte në kuadër të kontingjentit italian të KFOR-it.

“Por atë ditë ushtria mori rradhë, kështu që na mbyllën rrugën dhe na devijuan në spitalin shqiptar. Terrori mbi ne vazhdon atje, për fat të keq, plagës së gjallë më vendosën një suva. Këmba më rridhte kudo, por më dhanë një letër lirimi që të shkoja në shtëpi. Mami është një punonjëse mjekësore dhe kur i pa të gjitha këto, menjëherë mori përgjegjësinë dhe tha se po na merr neve, Gjorgje Ugrenoviqin dhe mua, nga spitali. Ajo na çoi me makinë në Mitrovicë”, thotë Srblak.

Ajo shton se gjatë udhëtimit edhe Gjorgjes edhe asaj i kanë gjakosur shumë dhe se mjekët në KBC Mitrovica kanë thënë se ishin dhjetë minuta larg vdekjes

"Operacioni im zgjati dy orë e gjysmë. Isha në spital për dhjetë ditë. Dhe aty u shërua plaga", kujton Dragana.

Pasoja e drejtpërdrejtë e lëndimit është dëmtimi i kyçit të këmbës me 80 për qind.

Pasoja është edhe ajo plagë e padukshme në shpirt që koha nuk e shëron. Përmes plagosjes së Stefan Stojanoviqit nga Gotovusha e Komunës së Shtërpcës, në prag të Krishtlindjeve të vitit të kaluar, ajo i mbijetoi edhe një herë 13 gushtit.

“Ajo që më dhemb më shumë, pra më ka lënduar në momentet e pjekurisë sime, kur kuptova se çfarë ndodhi në të vërtetë me miqtë e mi dhe me të gjithë ne që ishim të plagosur në atë kohë. Momenti kur unë, nga këndvështrimi i një të rrituri, e kam parë të njëjtën ngjarje, për mua ishte vitin e kaluar një ditë para Krishtlindjes kur qëlluan Stefan Stojanoviqin, i cili ishte në të njëjtën moshë me mua. U trondita tmerrësisht nga ajo ngjarje. E pashë atë si veten time atë ditë. Gjithë të qarat dhe trishtimin e tij, e kalova gjithë atë me të atë ditë dhe deri diku e kam ringjallur atë traumën time dhe atë stresin që ka ndodhur në lumin Bistrica”, pranon kjo vajzë.

Dyshon se përgjegjësit për masakrën në Gorazhdec do të përgjigjen ndonjëherë.

Ajo po ashtu thotë se vazhdimisht e pyet veten pse krimet ndaj serbëve në Kosovë nuk trajtohen ashtu siç duhet trajtuar çdo krim.

“Disi është bërë rregull që autorët e këtyre krimeve të mos gjenden. Vetë fakti që prindërit e mi jetojnë atje dhe të gjithë ata njerëz që mbijetojnë atje pavarësisht se e dinë se vrasësit po ecin në të njëjtin vend ku ndodhen, më shkakton stres dhe trishtim shtesë”, pranon Dragana.

Ajo nuk e ka të qartë se ku ishin përfaqësuesit e misioneve ndërkombëtare në Gorazhdec atë ditë. Ata që ishin përgjegjës për sigurinë e tyre.

“Kryetari i Umnikut në atë kohë deklaroi se do të kthejë çdo gur për të gjetur vrasësit, por në vitin 2010 hetimet u pezulluan. Ne morëm letra nga EULEX-i se nuk gjetën asnjë provë. Misionet ndërkombëtare ishin të pranishme në kohën e asaj ngjarjeje në Bistricë. Ata ishin përgjegjës për sigurinë tonë, për mbrojtjen e jetës së njerëzve në Kosovë e Metohi dhe e dinin se ne nuk ishim të sigurt në atë lumë. Pyes veten se ku ishin ata atë ditë, pse askush nuk na mbrojti”, pyet Srblak edhe 21 vjet më vonë.